terapia domięśniowa
Terapia domięśniowa to metoda podawania leków bezpośrednio do tkanki mięśniowej za pomocą iniekcji. Jest szeroko stosowana w praktyce klinicznej ze względu na szybsze wchłanianie substancji czynnych w porównaniu do podania podskórnego, choć wolniejsze niż przy podaniu dożylnym.
Iniekcje domięśniowe najczęściej wykonuje się w mięsień pośladkowy wielki, mięsień czworogłowy uda lub mięsień naramienny. Wybór miejsca wkłucia zależy od rodzaju leku, jego objętości, wieku pacjenta oraz dostępności anatomicznej. Technika wymaga znajomości anatomii, aby uniknąć uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych.
Do głównych zastosowań terapii domięśniowej należy podawanie antybiotyków, leków przeciwbólowych, preparatów hormonalnych, szczepionek oraz leków psychotropowych o przedłużonym uwalnianiu. Zaletą tej drogi podania jest możliwość stosowania leków drażniących, które nie mogą być podawane dożylnie, oraz zapewnienie stosunkowo długotrwałego działania substancji leczniczych.
Pomimo powszechnego zastosowania, terapia domięśniowa wiąże się z pewnymi ryzykami, takimi jak miejscowe reakcje zapalne, formowanie się ropni, uszkodzenie nerwów czy przypadkowe wstrzyknięcie donaczyniowe. U pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe lub z zaburzeniami krzepnięcia należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko krwiaków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Risperidone Teva 50 mg
Risperidone Teva w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany do podawania domięśniowego co 2 tygodnie, z dawką początkową zwykle wynoszącą 25 mg. Dawkowanie zależy od wcześniejszej terapii doustnym rysperydonem: pacjenci przyjmujący ≤ 4 mg doustnie rozpoczynają od 25 mg domięśniowo, natomiast przy dawkach > 4 mg rozważa się 37,5 mg co 2 tygodnie. U pacjentów nieleczonych doustnie zaleca się wstępne leczenie rysperydonem doustnym, a następnie przejście na formę domięśniową. W trakcie pierwszych 3 tygodni od pierwszej iniekcji konieczne jest kontynuowanie skutecznej terapii doustnej, aby zminimalizować ryzyko zaostrzenia objawów. Dawka podtrzymująca wynosi zazwyczaj 25 mg co 2 tygodnie, z możliwością zwiększenia do 37,5 mg lub 50 mg, jednak nie częściej niż co 4 tygodnie, a dawki powyżej 50 mg nie są zalecane ze względu na brak dodatkowych korzyści klinicznych.
dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, leczenie domięśniowe, lek przeciwpsychotyczny, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, ostre nasilenie schizofrenii, podanie domięśniowe, rysperydon, rysperydon doustny, schizofrenia, terapia domięśniowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cefazolin Noridem 2 g
Przedawkowanie cefazoliny, szczególnie w terapii domięśniowej lub dożylnej oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, prowadzi do neurotoksyczności objawiającej się bólami głowy, zawrotami głowy, parestezjami, pobudzeniem, mioklonią oraz drgawkami toniczno-klonicznymi. W przypadku rozpoznania przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku i wdrożenie leczenia objawowego, gdyż brak jest specyficznego antidotum. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy zaburzeniach nerek i nasilonych objawach neurologicznych, wskazane jest zastosowanie hemodializy w celu przyspieszenia eliminacji cefazoliny z organizmu.
antybiotyk, Cefazolin Noridem, cefazolina, hemodializa, lek przeciwdrgawkowy, mioklonia, napad toniczno-kloniczny, neurotoksyczność, niepokój psychoruchowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw neurologiczny, oczyszczanie pozaustrojowe, parestezja, terapia domięśniowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego