Właściwości farmakokinetyczne
Wigabatryna

Właściwości farmakokinetyczne wigabatryny

Wigabatryna, substancja czynna produktu leczniczego Sabril (500 mg tabletki powlekane oraz 500 mg granulat do sporządzania roztworu doustnego), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostały dokładnie zbadane i opisane w literaturze medycznej. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów farmakokinetycznych wigabatryny w organizmie ludzkim.¹

Wchłanianie

Wigabatryna jest związkiem rozpuszczalnym w wodzie, co przekłada się na szybkie wchłanianie leku z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Istotną cechą wchłaniania wigabatryny jest fakt, że pokarm nie wpływa na zakres jej absorpcji, co daje większą elastyczność w stosowaniu leku względem posiłków. Maksymalne stężenie wigabatryny w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, bo po około godzinie od podania.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu wigabatryna ulega rozległej dystrybucji w całym organizmie. Objętość dystrybucji leku jest nieznacznie większa od całkowitej objętości wody w ustroju, co wskazuje na dobrą penetrację wigabatryny do różnych tkanek i narządów. Warto podkreślić, że wigabatryna nie wiąże się z białkami osocza, co oznacza, że praktycznie cała frakcja leku obecna w krwiobiegu pozostaje w formie wolnej, farmakologicznie aktywnej. Stężenia wigabatryny osiągane zarówno w osoczu, jak i płynie mózgowo-rdzeniowym, wykazują liniową zależność od podanej dawki w całym przedziale dawek zalecanych klinicznie.³

Metabolizm

Metabolizm wigabatryny w organizmie ludzkim jest nieznaczący, co stanowi istotną cechę farmakokinetyczną tej substancji. Badania nie pozwoliły na zidentyfikowanie metabolitów wigabatryny w osoczu pacjentów przyjmujących lek. Oznacza to, że wigabatryna działa głównie w swojej niezmienionej, macierzystej formie, a jej działanie terapeutyczne nie jest uzależnione od powstawania aktywnych metabolitów.⁴

Eliminacja

Główną drogą eliminacji wigabatryny z organizmu jest wydalanie przez nerki. Końcowy okres półtrwania leku mieści się w przedziale 5-8 godzin, co uzasadnia stosowanie leku dwa razy na dobę w schematach dawkowania. Klirens wigabatryny po podaniu doustnym (Cl/F) wynosi około 7 l/h, co w przeliczeniu na masę ciała daje wartość około 0,1 l/h/kg mc. W ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu, około 70% pojedynczej dawki doustnej wigabatryny jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, co potwierdza dominującą rolę nerek w eliminacji leku.⁵

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

W przypadku wigabatryny nie zaobserwowano bezpośredniej zależności między stężeniem leku w osoczu a skutecznością terapeutyczną. Jest to istotna informacja kliniczna, ponieważ wskazuje, że monitoring stężeń terapeutycznych wigabatryny w osoczu może mieć ograniczoną wartość w prowadzeniu terapii. Długość działania wigabatryny jest natomiast zależna od tempa resyntezy aminotransferazy GABA, enzymu, którego nieodwracalne hamowanie stanowi mechanizm działania leku.⁶

Farmakokinetyka w populacjach pediatrycznych

Właściwości farmakokinetyczne wigabatryny zostały szczegółowo zbadane w różnych grupach wiekowych pacjentów pediatrycznych z padaczką lekooporną, w tym:

• u noworodków (w wieku od 15 do 26 dni)
• u niemowląt (w wieku od 5 do 22 miesięcy)
• u dzieci (w wieku od 4,6 do 14,2 lat)

⁷

W badaniach farmakokinetycznych u dzieci, po podaniu pojedynczej dawki wigabatryny wynoszącej 37-50 mg/kg mc. na dobę w postaci roztworu doustnego, zaobserwowano pewne różnice w parametrach farmakokinetycznych między poszczególnymi grupami wiekowymi:

Powyższe dane wskazują na pewne różnice w farmakokinetyce wigabatryny u pacjentów pediatrycznych w porównaniu z dorosłymi. U noworodków i niemowląt maksymalne stężenie leku w osoczu jest osiągane później (około 2,5 godziny) niż u dzieci starszych i dorosłych (około 1 godziny). Również okres półtrwania jest nieco dłuższy u noworodków (około 7,5 godziny) w porównaniu z niemowlętami (5,7 godziny) i dziećmi (5,5 godziny). Dodatkowo, średni pozorny klirens aktywnego S-enancjomeru wigabatryny jest wyższy u niemowląt (0,591 l/h/kg mc.) niż u dzieci (0,446 l/h/kg mc.), co może sugerować szybszą eliminację leku u młodszych pacjentów.⁸