Właściwości farmakokinetyczne
Pregabalin Vivanta 300 mg

Farmakokinetyka pregabaliny – charakterystyka ogólna

Profil farmakokinetyczny pregabaliny w stanie stacjonarnym wykazuje podobieństwo zarówno u zdrowych ochotników, jak i u pacjentów z padaczką przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z bólem przewlekłym. Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się liniowością w zalecanym zakresie dawek dobowych, co umożliwia przewidywanie parametrów po podaniu dawek wielokrotnych na podstawie danych z dawki jednorazowej. Międzyosobnicze różnice w parametrach farmakokinetycznych są niewielkie (poniżej 20%), co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku w osoczu.<sup data-drug="Pregabalin Vivanta" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetyka pregabaliny w stanie stacjonarnym jest podobna u zdrowych ochotników, pacjentów z padaczką otrzymujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z bólem przewlekłym. […] W zalecanym zakresie dawek dobowych farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa. Międzyosobnicze różnice w farmakokinetyce leku są małe (1

Wchłanianie i biodostępność

Pregabalina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny, zarówno po dawce pojedynczej, jak i wielokrotnej. Biodostępność leku po podaniu doustnym jest bardzo wysoka i wynosi ≥90%, pozostając niezależną od wielkości dawki. Stan stacjonarny jest osiągany stosunkowo szybko – po 24-48 godzinach od rozpoczęcia regularnego podawania.²

Przyjmowanie pregabaliny podczas posiłku wpływa na kinetykę wchłaniania leku, powodując zmniejszenie Cmax o około 25-30% oraz wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) o około 2,5 godziny. Pomimo tych zmian, podawanie leku wraz z pokarmem nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na ogólny stopień wchłaniania pregabaliny.³

Dystrybucja w organizmie

Pozorna objętość dystrybucji pregabaliny po podaniu doustnym u ludzi wynosi około 0,56 l/kg. Ważną cechą farmakokinetyczną pregabaliny jest brak wiązania z białkami osocza, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie wypierania z połączeń białkowych. Badania przedkliniczne potwierdziły zdolność pregabaliny do przenikania przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp, co jest istotne dla jej działania ośrodkowego. U ludzi pregabalina przenika przez łożysko, a u kobiet karmiących jest obecna w mleku.⁴

Metabolizm leku

Pregabalina charakteryzuje się minimalnym metabolizmem w organizmie człowieka. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie, około 98% radioaktywności wykrywano w moczu w postaci niezmienionej substancji czynnej. Główny metabolit – N-metylowa pochodna pregabaliny – stanowi zaledwie 0,9% podanej dawki. Badania przedkliniczne nie wykazały racemizacji S-enancjomeru do R-enancjomeru, co potwierdza stabilność konfiguracji cząsteczki.⁵

Eliminacja z organizmu

Pregabalina jest eliminowana z krążenia ogólnego głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi 6,3 godziny. Zarówno klirens osoczowy, jak i nerkowy pregabaliny wykazują liniową zależność od klirensu kreatyniny, co wskazuje na konieczność dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów dializowanych pregabalina jest skutecznie usuwana podczas zabiegu hemodializy – 4-godzinny zabieg zmniejsza stężenie leku w osoczu o około 50%, co uzasadnia podanie dawki dodatkowej po zakończeniu hemodializy.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Klirens pregabaliny wykazuje ścisłą korelację z klirensem kreatyniny. Z uwagi na fakt, że lek jest eliminowany głównie przez nerki, u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki. Ponadto, pacjenci poddawani hemodializie wymagają podania dawki dodatkowej po zakończeniu zabiegu, ze względu na znaczącą eliminację pregabaliny podczas dializy.⁷

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przeprowadzono odrębnych badań dotyczących farmakokinetyki pregabaliny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Jednak z uwagi na niewielki stopień metabolizmu leku w organizmie oraz fakt, że jest on wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, zaburzenia czynności wątroby nie powinny istotnie wpływać na stężenie pregabaliny w osoczu.⁸

Wpływ płci

Badania kliniczne wskazują, że płeć nie wpływa w sposób istotny klinicznie na stężenia pregabaliny w osoczu, co eliminuje konieczność różnicowania dawkowania w zależności od płci pacjenta.⁹

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci i młodzieży z padaczką w różnych grupach wiekowych (od 1 miesiąca do 16 lat) przy zastosowaniu dawek 2,5, 5, 10 i 15 mg/kg masy ciała na dobę. Analiza wykazała istotne zależności farmakokinetyczne:

• Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia pregabaliny w osoczu (tmax) po podaniu doustnym na czczo był podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin¹⁰
• Wartości Cmax i AUC (pole pod krzywą stężenie-czas) wzrastały liniowo wraz ze zwiększeniem dawki w każdej badanej grupie wiekowej¹¹
• U dzieci i młodzieży o masie ciała poniżej 30 kg wartość AUC była mniejsza o 30% w porównaniu z pacjentami o wyższej masie ciała, co wynikało z większego o 43% klirensu skorygowanego względem masy ciała¹²
• Okres półtrwania pregabaliny w fazie eliminacji różnił się w zależności od wieku, wynosząc średnio 3-4 godziny u dzieci do 6 lat oraz 4-6 godzin u pacjentów w wieku 7 lat i starszych¹³

Analiza farmakokinetyczna populacji pediatrycznej wykazała, że klirens kreatyniny istotnie wpływa na klirens pregabaliny po podaniu doustnym, natomiast masa ciała stanowi istotną zmienną wpływającą na pozorną objętość dystrybucji po podaniu doustnym. Zależności te są zbliżone zarówno u dzieci i młodzieży, jak i u pacjentów dorosłych.¹⁴

Należy podkreślić, że nie ustalono farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesiąca życia.¹⁵

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszenie klirensu pregabaliny, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny charakterystycznym dla procesu starzenia. Dlatego u starszych pacjentów z zaburzoną czynnością nerek związaną z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny.¹⁶

Kobiety karmiące piersią

Przeprowadzono szczegółowe badania farmakokinetyki pregabaliny w dawce 150 mg podawanej co 12 godzin (łącznie 300 mg na dobę) u 10 kobiet w okresie laktacji będących co najmniej 12 tygodni po porodzie. Stwierdzono, że laktacja ma niewielki wpływ lub nie ma żadnego wpływu na farmakokinetykę pregabaliny.¹⁷

Pregabalina przenika do mleka matki, a jej średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosi około 76% stężenia w osoczu matki. Oszacowana dawka przyjmowana przez dziecko z mlekiem matki (przy założeniu średniego dobowego spożycia mleka 150 ml/kg mc./dobę) przedstawia się następująco:

Powyższe dane wskazują, że dziecko karmione piersią otrzymuje relatywnie niewielką ilość pregabaliny w stosunku do dawki terapeutycznej przyjmowanej przez matkę.¹⁸