stężenie sewofluranu
Stężenie sewofluranu jest kluczowym parametrem podczas znieczulenia wziewnego, wpływającym na głębokość anestezji. Sewofluran to lotny eter fluorowy stosowany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego, charakteryzujący się niskim współczynnikiem podziału krew-gaz (0,65), co zapewnia szybkie wprowadzenie do znieczulenia i wybudzenie.
Minimalne stężenie pęcherzykowe (MAC) sewofluranu u dorosłych wynosi około 2%, jednak wartość ta zmienia się z wiekiem – jest wyższa u dzieci (2,5-3%) i niższa u osób starszych. Stężenie podtrzymujące zwykle mieści się w zakresie 0,5-3% objętościowych, w zależności od współistniejącego zastosowania innych leków (np. opioidów, które zmniejszają zapotrzebowanie na sewofluran).
Monitorowanie stężenia sewofluranu podczas znieczulenia odbywa się za pomocą analizatorów gazów anestetycznych, mierzących stężenie końcowo-wydechowe (Et-Sevo), które w stanie równowagi odzwierciedla stężenie mózgowe. Zbyt wysokie stężenie może prowadzić do istotnej depresji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, podczas gdy zbyt niskie może skutkować niedostateczną głębokością znieczulenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sewofluran – Właściwości farmakokinetyczne
Sewofluran jest wziewnym środkiem znieczulenia ogólnego charakteryzującym się niską rozpuszczalnością we krwi i tkankach, co umożliwia szybki początek i zakończenie działania. Po 30 minutach stosowania stosunek stężenia pęcherzykowego do wdechowego (FA/FI) wynosi 0,85, a po 5 minutach od zakończenia anestezji stosunek stężenia pęcherzykowego do początkowego (FA/FAO) spada do 0,15, co potwierdza szybkie osiągnięcie i eliminację leku. Metabolizm sewofluranu jest minimalny (<5%), głównie przez defluoryzację w wątrobie z udziałem CYP2E1, prowadząc do powstania heksafluoroizopropanolu (HFIP), który jest szybko koniugowany i wydalany z moczem. W trakcie i po znieczuleniu obserwuje się przejściowy wzrost stężenia nieorganicznych fluorków w surowicy, osiągający maksymalne wartości w ciągu ostatnich 2 godzin znieczulenia i powracający do normy w ciągu 48 godzin, bez klinicznie istotnego wpływu na funkcję nerek, nawet u pacjentów z początkową niewydolnością nerek (kreatynina ≥ 1,5 mg/100 ml). Sewofluran nie indukuje metabolizmu przez barbiturany, ale jego metabolizm może być zwiększony przez induktory CYP2E1, takie jak izoniazyd i alkohol.
CABG, CYP2E1, dysfagia, heksafluoroizopropanol, indukcja znieczulenia, izoenzym 2E1 cytochromu P450, jon fluorkowy, klasyfikacja Childa-Pugha, koniugacja z kwasem glukuronowym, kwas trifluorooctowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, podtrzymywanie znieczulenia, pomostowanie aortalno-wieńcowe, rozpuszczalność we krwi, sewofluran, środek znieczulenia ogólnego, stężenie kreatyniny, stężenie pęcherzykowe, stężenie sewofluranu, wziewny środek znieczulenia ogólnego, zaburzenie czynności wątroby