katastrofalne uszkodzenie mózgu

Katastrofalne uszkodzenie mózgu (ang. catastrophic brain injury) stanowi najcięższą formę urazu ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzującą się rozległym i nieodwracalnym uszkodzeniem tkanki mózgowej. Stan ten najczęściej jest wynikiem ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego, masywnego udaru, epizodu hipoksji/anoksji, encefalopatii metabolicznej lub infekcji OUN o piorunującym przebiegu.

Z punktu widzenia klinicznego, katastrofalne uszkodzenie mózgu manifestuje się głębokim zaburzeniem świadomości (śpiączka, stan wegetatywny), brakiem odruchów pniowych, niewydolnością oddechową wymagającą wentylacji mechanicznej oraz zaburzeniami homeostazy wewnątrzustrojowej. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania neuroobrazowe (TK, MRI), które uwidaczniają rozległe zmiany strukturalne, obrzęk mózgu lub cechy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego.

Rokowanie w przypadku katastrofalnego uszkodzenia mózgu jest skrajnie niekorzystne. Śmiertelność sięga 70-90%, a u pacjentów, którzy przeżywają, często dochodzi do rozwoju przetrwałego stanu wegetatywnego lub stanu minimalnej świadomości. Postępowanie terapeutyczne ma zwykle charakter paliatywny i koncentruje się na minimalizacji wtórnych uszkodzeń oraz zapewnieniu komfortu pacjentowi. W niektórych przypadkach rozważa się możliwość pobrania narządów do transplantacji po stwierdzeniu śmierci mózgowej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl