Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku terbinafiny

Ocena przedklinicznego bezpieczeństwa stosowania terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Myconafine 1%, została przeprowadzona w szeregu badań na różnych gatunkach zwierząt, koncentrując się na długoterminowej toksyczności, potencjale rakotwórczym, genotoksyczności oraz wpływie na reprodukcję.Dane przedkliniczne pozwalają na kompleksową ocenę profilu bezpieczeństwa tej substancji w kontekście jej stosowania klinicznego.¹

Toksyczność długoterminowa

W badaniach długoterminowych trwających ponad rok, przeprowadzonych na szczurach i psach, nie zaobserwowano objawów toksyczności po doustnym podaniu terbinafiny w dawkach dobowych nieprzekraczających 100 mg/kg masy ciała. Jednakże przy stosowaniu wyższych dawek doustnych zidentyfikowano potencjalne narządy zagrożone toksycznością – przede wszystkim wątrobę oraz prawdopodobnie nerki.²

Potencjał rakotwórczy

Ocena potencjału rakotwórczego terbinafiny została przeprowadzona w dwuletnich badaniach na różnych gatunkach gryzoni. U myszy, którym podawano terbinafinę doustnie w dawkach do 130 mg/kg masy ciała na dobę (samce) oraz do 156 mg/kg masy ciała na dobę (samice), nie stwierdzono zmian nowotworowych ani innych nieprawidłowości związanych z leczeniem.³

Natomiast w dwuletnim badaniu rakotwórczości na szczurach zaobserwowano zwiększoną częstość występowania guzów wątroby u samców otrzymujących najwyższą dawkę 69 mg/kg masy ciała na dobę. Istotne jest jednak, że te zmiany nowotworowe mogą być związane z rozrostem peroksysomów i są uznawane za specyficzne gatunkowo dla szczurów. Świadczy o tym fakt, że podobnych zmian nie zaobserwowano podczas badań rakotwórczości u myszy ani w innych badaniach przeprowadzonych na myszach, psach czy małpach.⁴

Wpływ na narząd wzroku

W badaniach prowadzonych na małpach, którym podawano wysokie dawki terbinafiny przekraczające 50 mg/kg masy ciała, zaobserwowano nieprawidłowości refrakcji w siatkówce. Te zmiany były związane z obecnością metabolitów terbinafiny w tkankach oka i ulegały całkowitemu ustąpieniu po zakończeniu podawania leku. Nieprawidłowości refrakcyjne nie były powiązane z jakimikolwiek zmianami histologicznymi, co sugeruje ich odwracalny i funkcjonalny, a nie strukturalny charakter.⁵

Genotoksyczność

Przeprowadzone standardowe badania genotoksyczności terbinafiny zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały potencjalnego działania mutagennego ani klastogennego tej substancji. Kompletna ocena obejmowała szereg testów laboratoryjnych i biologicznych, których wyniki jednoznacznie wskazują na brak potencjału terbinafiny do wywoływania uszkodzeń genetycznych.⁶

Wpływ na rozrodczość

W badaniach oceniających wpływ terbinafiny na rozrodczość, przeprowadzonych na szczurach i królikach, nie zaobserwowano negatywnego oddziaływania substancji na płodność zwierząt. Dodatkowo, nie stwierdzono żadnych innych działań niepożądanych związanych z reprodukcją, co wskazuje na bezpieczeństwo terbinafiny w kontekście funkcji rozrodczych.⁷