drożdżycowe zakażenie skóry
Wskazanie

Drożdżycowe zakażenie skóry to infekcja wywołana przez grzyby z rodzaju Candida, najczęściej przez Candida albicans. Schorzenie to występuje głównie w wilgotnych i ciepłych okolicach ciała, takich jak pachy, pachwiny, fałdy skórne u osób otyłych oraz przestrzenie międzypalcowe. Do czynników predysponujących należą: cukrzyca, otyłość, obniżona odporność, nadmierna potliwość oraz długotrwałe stosowanie antybiotyków, które zaburzają naturalną florę bakteryjną skóry.

Objawy drożdżycowego zakażenia skóry obejmują zaczerwienienie, świąd, pieczenie oraz charakterystyczne, dobrze odgraniczone zmiany rumieniowe z satelitarnymi wykwitami na obrzeżach. W fałdach skórnych często dochodzi do maceracji naskórka i powstawania nadżerek. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu mikologicznym bezpośrednim i hodowli.

W leczeniu drożdżycowego zakażenia skóry stosuje się miejscowe leki przeciwgrzybicze, które zawierają azole (np. Clotrimazolum, Ketoconazolum), polieny (Nystatyna) lub alliloaminy (Terbinafina). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Clotrimazolum GSK, Canesten, Pimafucin, Exoderil, Lamisilatt, Daktarin czy Nizoral w postaci kremów, maści lub pudrów leczniczych. W cięższych przypadkach lub przy rozległych zmianach można zastosować leczenie ogólne flukonazolem (Fluconazole, Diflucan) lub itrakonazolem (Orungal).

Największe trudności w leczeniu drożdżycowego zakażenia skóry stanowi tendencja do nawrotów, szczególnie u pacjentów z czynnikami predysponującymi jak cukrzyca czy zaburzenia odporności. Istotnym problemem jest także niewystarczająca higiena zajętych obszarów oraz nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących osuszania fałdów skórnych. Leczenie powinno być kontynuowane jeszcze przez około 1-2 tygodnie po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotom. W przypadkach nawracających infekcji konieczne jest zidentyfikowanie i wyeliminowanie czynników predysponujących oraz rozważenie profilaktycznego stosowania leków przeciwgrzybiczych.