profilaktyka błonicy tężca i krztuśca

Profilaktyka błonicy, tężca i krztuśca opiera się głównie na szczepieniach ochronnych, które są jednym z najskuteczniejszych sposobów zapobiegania tym groźnym chorobom zakaźnym. Szczepionka skojarzona DTP (błonica-tężec-krztusiec) stanowi podstawowy element programów szczepień ochronnych na całym świecie, w tym w Polsce.

Schemat szczepień przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi rozpoczyna się w okresie niemowlęcym. Pierwotny cykl szczepień obejmuje podanie trzech dawek szczepionki w 2., 3-4. i 5-6. miesiącu życia, następnie dawki uzupełniającej w 16-18. miesiącu życia. Kolejne dawki przypominające podawane są w 6. roku życia oraz w 14. roku życia. U dorosłych zaleca się podawanie dawek przypominających przeciwko tężcowi i błonicy co 10 lat.

W zależności od wieku pacjenta stosuje się różne rodzaje szczepionek: pełnokomórkową (DTPw) lub bezkomórkową (DTPa) przeciw krztuścowi u niemowląt i małych dzieci, oraz szczepionki o zmniejszonej zawartości antygenów (Tdap, Td) u starszych dzieci i dorosłych. Szczepienia ochronne są szczególnie ważne ze względu na ciężki przebieg tych chorób, zwłaszcza u niemowląt, oraz wysokie ryzyko powikłań, które mogą prowadzić do trwałego kalectwa lub śmierci.

Dla osób z grupy ryzyka, takich jak pracownicy ochrony zdrowia, personel żłobków i przedszkoli, a także kobiet w ciąży (szczepienie przeciw krztuścowi między 27. a 36. tygodniem ciąży), zalecane są dodatkowe szczepienia przypominające. U osób z ranami i uszkodzeniami skóry narażonymi na zakażenie tężcem, może być konieczne zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej, obejmującej podanie szczepionki i/lub immunoglobuliny przeciwtężcowej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl