ortostatyczne zaburzenia krążenia
Ortostatyczne zaburzenia krążenia, znane również jako hipotensja ortostatyczna, to zespół objawów wynikających ze spadku ciśnienia tętniczego podczas zmiany pozycji ciała z leżącej na stojącą. Definiowane są jako obniżenie ciśnienia skurczowego o co najmniej 20 mmHg lub rozkurczowego o 10 mmHg w ciągu 3 minut od przyjęcia pozycji stojącej.
Patofizjologia tego zaburzenia wiąże się z nieprawidłową odpowiedzią układu autonomicznego na zmianę pozycji. W warunkach fizjologicznych, podczas wstawania dochodzi do przemieszczenia 300-800 ml krwi do naczyń pojemnościowych kończyn dolnych. Zaburzenia adaptacyjnych mechanizmów kompensacyjnych (zwiększenie oporu naczyniowego, przyspieszenie akcji serca) prowadzą do niedostatecznej perfuzji mózgowej.
Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy, zaburzenia widzenia, osłabienie, omdlenia lub stany przedomdleniowe występujące po pionizacji. Etiologia jest różnorodna – może być związana z hipowolemią, dysfunkcją autonomiczną w przebiegu neuropatii cukrzycowej, choroby Parkinsona, chorób neurodegeneracyjnych, a także stosowaniem leków hipotensyjnych, przeciwpsychotycznych czy przeciwdepresyjnych.
Diagnostyka obejmuje pomiary ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej, test pochyleniowy (tilt test) oraz ocenę funkcji autonomicznego układu nerwowego. Leczenie polega na identyfikacji i eliminacji przyczyn, modyfikacji stylu życia (zwiększenie podaży soli, adekwatne nawodnienie), stosowaniu wspomagających środków mechanicznych (pończochy uciskowe) oraz farmakoterapii (midodryna, fludrokortyzon, droksydopa).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Mononit 40 40 mg
Przedawkowanie izosorbidu monoazotanu, substancji czynnej leku Mononit 40, prowadzi do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego (poniżej 90 mmHg) oraz ortostatycznych zaburzeń krążenia, manifestujących się m.in. zawrotami głowy, osłabieniem i tachykardią odruchową. Objawy obejmują również zmiany skórne (bladość, napadowe zaczerwienienie, diaporezę), dolegliwości neurologiczne (ból głowy, zawroty, objawy wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego) oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest methemoglobinemia, objawiająca się sinicą, dusznością i przyspieszeniem oddechu, wynikająca z metabolizmu azotanów i powstawania jonów azotynowych. W skrajnych przypadkach może dojść do zatrzymania oddechu i krążenia, stanowiącego bezpośrednie zagrożenie życia.
adrenalina, bladość skóry, błękit metylenowy, błękit toluidynowy, centralizacja krążenia, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dopamina, efekt wazodilatacyjny, epinefryna, hemodializa, izosorbid monoazotan, methemoglobinemia, Mononit, nadmierna potliwość, napadowe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie, noradrenalina, ortostatyczne zaburzenia krążenia, płukanie żołądka, resuscytacja, tachykardia odruchowa, tlenoterapia, transfuzja wymienna krwi, witamina C, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mononit 20
Mononit, zawierający izosorbidu monoazotan w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca (zwłaszcza po świeżym zawale mięśnia sercowego lub przy niewydolności lewej komory), zwężeniem zastawki aortalnej/mitralnej, skłonnościami do ortostatycznych zaburzeń krążenia, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, jaskrą, nadczynnością tarczycy oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). Należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg oraz monitorować ryzyko methemoglobinemii i niedokrwistości hemolitycznej. Mononit nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego, co powinno być jasno zakomunikowane pacjentom.
Podczas długotrwałej terapii izosorbidu monoazotanem może rozwijać się tolerancja, w tym tolerancja krzyżowa z innymi azotanami, co obniża skuteczność terapeutyczną. Zaleca się unikanie stałego stosowania wysokich dawek oraz stosowanie schematów dawkowania z przerwami, aby zapobiec utracie efektu klinicznego. Skuteczność i bezpieczeństwo Mononitu u dzieci i młodzieży nie zostały potwierdzone, dlatego nie zaleca się stosowania leku w tej populacji. Tabletki powlekane Mononit mają charakterystyczny biały, okrągły, obustronnie wypukły kształt, z oznaczeniami „M10”, „M20” i „M40” odpowiadającymi dawkom 10 mg, 20 mg i 40 mg izosorbidu monoazotanu.
azotan, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, hipotensja ortostatyczna, izosorbidu monoazotan, jaskra, methemoglobinemia, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy G6PD, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność lewej komory, nitrogliceryna, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry napad dławicy piersiowej, ostry zawał mięśnia sercowego, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, tabletka powlekana, tolerancja krzyżowa, tolerancja lekowa, zaburzona czynność lewej komory, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mononit 10
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna preparatu MONONIT, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca, zwłaszcza po świeżym zawale mięśnia sercowego lub przy niewydolności lewej komory, gdzie należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg. Leku nie należy stosować u pacjentów z istotnymi wadami zastawkowymi (zwężenie zastawki aortalnej i/lub mitralnej) ze względu na ryzyko zaburzeń hemodynamicznych. Wskazana jest ostrożność u osób z predyspozycją do ortostatycznych zaburzeń krążenia, schorzeniami podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (ryzyko methemoglobinemii), jaskrą (ryzyko nadciśnienia wewnątrzgałkowego), nadczynnością tarczycy oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (zwiększone ryzyko niedokrwistości hemolitycznej). Preparaty MONONIT dostępne są w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg w postaci tabletek powlekanych i nie są przeznaczone do doraźnego leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego ze względu na profil farmakokinetyczny i mechanizm działania.
Stosowanie izosorbidu monoazotanu u dzieci i młodzieży nie jest zalecane z powodu braku potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej. Długotrwała terapia może prowadzić do rozwoju tolerancji, objawiającej się zmniejszeniem skuteczności leku, a także tolerancji krzyżowej u pacjentów wcześniej leczonych innymi azotanami. Aby zapobiegać utracie efektu terapeutycznego, zaleca się unikanie długotrwałego stosowania wysokich dawek oraz stosowanie przerw w terapii azotanami. Preparaty MONONIT charakteryzują się białym, okrągłym, obustronnie wypukłym kształtem z oznaczeniami „M10”, „M20” lub „M40” odpowiadającymi dawkom 10 mg, 20 mg i 40 mg izosorbidu monoazotanu. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych, funkcji wątroby, tarczycy oraz morfologii krwi jest kluczowe dla bezpiecznego stosowania leku.
azotan, ciśnienie napełniania komór serca, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, hipotonia ortostatyczna, izosorbidu monoazotan, jaskra, methemoglobinemia, morfologia krwi, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność lewej komory, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, tolerancja krzyżowa, wada zastawkowa, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mononit 60 Retard
Izosorbid monoazotan, substancja czynna leku Mononit, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca, zwłaszcza po świeżym zawale mięśnia sercowego oraz przy zaburzonej czynności lewej komory, gdzie należy unikać spadku ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg, aby nie pogorszyć perfuzji wieńcowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej i/lub mitralnej, skłonnością do ortostatycznych zaburzeń krążenia, chorobami z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (z ryzykiem methemoglobinemii), jaskrą (z potencjalnym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego), nadczynnością tarczycy oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), gdzie istnieje ryzyko zaostrzenia objawów lub powikłań hemolitycznych.
ciśnienie skurczowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dławica piersiowa, izosorbid monoazotan, jaskra, methemoglobinemia, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór G6PD, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, niskie ciśnienie napełniania komór serca, ortostatyczne zaburzenia krążenia, perfuzja wieńcowa, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, świeży zawał mięśnia sercowego, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon substancji czynnych
Izosorbid monoazotan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Izosorbidu monoazotan, stosowany w lekach takich jak Effox long, Mono Mack Depot czy Mononit, wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca (np. po świeżym zawale mięśnia sercowego, niewydolności lewej komory), stenozą aortalną lub mitralną, niedociśnieniem ortostatycznym, chorobami podwyższającymi ciśnienie śródczaszkowe, kardiomiopatią przerostową z utrudnieniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą serca, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (z ryzykiem methemoglobinemii), jaskrą, nadczynnością tarczycy oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). Należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg. Preparaty te nie nadają się do doraźnego leczenia ostrego napadu dławicy piersiowej ze względu na wolny początek działania. W trakcie terapii może wystąpić zjawisko tolerancji i krzyżowej tolerancji, dlatego zaleca się stosowanie izosorbidu monoazotanu raz na dobę i unikanie stałego podawania dużych dawek.
choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dławica piersiowa, hipoksemia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, izosorbidu monoazotan, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, krzyżowa tolerancja, methemoglobinemia, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność lewej komory, niskie ciśnienie napełniania komór serca, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry napad bólu dławicowego, ostry zawał mięśnia sercowego, pierwotne nadciśnienie płucne, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, stenoza aortalna, świeży zawał mięśnia sercowego, tamponada serca, zaburzona czynność lewej komory serca, zaciskające zapalenie osierdzia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko tolerancji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mononit 100 Retard
Stosowanie izosorbidu monoazotanu w formie Mononit 100 retard wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca, zwłaszcza po świeżym zawale mięśnia sercowego lub przy niewydolności lewej komory, gdzie należy unikać spadku ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg. U chorych ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lek może nasilać objawy niewydolności serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego. Wskazane jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych, w tym ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca, a także edukacja pacjentów ze skłonnością do ortostatycznych zaburzeń krążenia w zakresie powolnej zmiany pozycji ciała i odpowiedniego nawodnienia. Produkt nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego, gdzie należy stosować leki o szybkim początku działania zgodnie z wytycznymi.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstość akcji serca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, funkcja tarczycy, hipotensja, izosorbidu monoazotan, jaskra, methemoglobinemia, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność lewej komory, niewydolność serca, niskie ciśnienie napełniania komór serca, nitrogliceryna, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry napad dławicy piersiowej, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, zaburzona czynność lewej komory serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mononit 10 10 mg
Przedawkowanie izosorbidu monoazotanu, substancji czynnej leku Mononit (dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, przede wszystkim hipotensji z ciśnieniem tętniczym poniżej 90 mmHg oraz ortostatycznych zaburzeń krążenia. Objawy kliniczne obejmują bladość skóry, nadmierne pocenie się, słabo wyczuwalne tętno oraz odruchową tachykardię. Dodatkowo występują objawy neurogeniczne, takie jak ból głowy, osłabienie i zawroty głowy, a także dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka). Charakterystycznym objawem jest napadowe zaczerwienienie skóry. W przypadku dużych dawek może rozwinąć się methemoglobinemia manifestująca się sinicą, dusznością i przyspieszeniem oddechu, a także wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego z objawami neurologicznymi. Methemoglobinemia wynika z metabolizmu azotanów i powstawania jonów azotynowych, co wymaga specyficznego leczenia.
adrenalina, błękit metylenowy, błękit toluidynowy, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dopamina, epinefryna, hemodializa, hipotensja, izosorbid monoazotan, lek wazopresyjny, methemoglobinemia, Mononit, noradrenalina, norepinefryna, objawy neurologiczne, ortostatyczne zaburzenia krążenia, płukanie żołądka, resuscytacja, sinica, tachykardia odruchowa, tlenoterapia, transfuzja wymienna krwi, witamina C, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olicard 60 retard
Monoazotan izosorbidu, zawarty w preparacie Olicard 60 retard, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z określonymi schorzeniami kardiologicznymi. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego, gdzie preferowane są środki o szybszym działaniu. Należy unikać stosowania u pacjentów z kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą osierdzia, niskim ciśnieniem napełniania serca (szczególnie gdy ciśnienie skurczowe spada poniżej 90 mmHg), zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz u osób ze skłonnością do ortostatycznych zaburzeń krążenia. Ponadto, istnieje ryzyko nasilenia objawów przy schorzeniach z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, co wymaga ostrożności w monitorowaniu pacjentów.
choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania serca, ciśnienie skurczowe, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, hipoksja, kardiomiopatia przerostowa, monoazotan izosorbidu, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność lewokomorowa, ortostatyczne zaburzenia krążenia, tamponada osierdzia, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon substancji czynnych
Izosorbid monoazotan – Przedawkowanie
Przedawkowanie izosorbidu monoazotanu, stosowanego w preparatach takich jak Effox long, Mono Mack Depot czy Mononit, prowadzi do istotnych powikłań klinicznych, głównie związanych z rozszerzeniem naczyń krwionośnych i obniżeniem ciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe ≤ 90 mm Hg). Objawy obejmują ortostatyczne zaburzenia regulacji krążenia, tachykardię odruchową, bladość skóry, nadmierne pocenie się, zawroty głowy, a także dolegliwości neurologiczne (ból głowy, senność) i ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Dawki przekraczające 20 mg/kg masy ciała mogą indukować methemoglobinemię, manifestującą się sinicą, dusznością, przyspieszeniem oddechu, niepokojem, utratą przytomności, a nawet zatrzymaniem akcji serca. Wysokie dawki mogą również powodować wzrost ciśnienia śródczaszkowego z objawami mózgowymi. Toksyczność potwierdzono w badaniach na zwierzętach, gdzie dawki śmiertelne wynosiły 1965 mg/kg u szczurów i 2581 mg/kg u myszy.
adrenalina, badanie toksykologiczne, błękit metylenowy, błękit toluidynowy, chlorowodorek norepinefryny, dopamina, duszność, epinefryna, hemodializa, hipotensja, izosorbid monoazotan, jon azotynowy, lek wazoaktywny, methemoglobinemia, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, obniżenie ciśnienia tętniczego, ortostatyczne zaburzenia krążenia, przedawkowanie izosorbidu monoazotanu, przyspieszenie oddechu, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sinica, tachykardia odruchowa, tlenoterapia, transfuzja wymienna krwi, wentylacja płuc, witamina C, wstrząs, zatrzymanie akcji serca, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mononit 40
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna produktu leczniczego Mononit, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca, zwłaszcza po świeżym zawale mięśnia sercowego oraz przy niewydolności lewej komory, gdzie istnieje ryzyko obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg, co może prowadzić do niedokrwienia narządów. Lek należy stosować ostrożnie także u chorych ze zwężeniem zastawki aortalnej i/lub mitralnej, skłonnościami do ortostatycznych zaburzeń krążenia, schorzeniami z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, jaskrą, nadczynnością tarczycy oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie izosorbidu monoazotanu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko methemoglobinemii. Ponadto, produkt nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego, a jego skuteczność i bezpieczeństwo u dzieci i młodzieży nie zostały potwierdzone.
ciśnienie skurczowe, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, izosorbidu monoazotan, jaskra, methemoglobinemia, morfologia krwi, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy G6PD, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność lewej komory, niskie ciśnienie napełniania komór serca, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, tolerancja krzyżowa, tolerancja na lek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olicard 40 retard
Monoazotan izosorbidu, substancja czynna produktu leczniczego Olicard 40 retard, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z określonymi schorzeniami kardiologicznymi. Lek nie jest wskazany w ostrych stanach, takich jak napady dławicy piersiowej czy świeży zawał mięśnia sercowego, gdzie preferowane są szybciej działające preparaty. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia oraz tamponadą osierdzia, gdyż działanie wazodylatacyjne może pogorszyć hemodynamikę. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest kluczowe, aby uniknąć spadków ciśnienia skurczowego poniżej 90 mmHg, co mogłoby prowadzić do niedokrwienia mięśnia sercowego. Ponadto, ostrożność jest wskazana u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej i mitralnej oraz u osób ze skłonnością do ortostatycznych zaburzeń krążenia i podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym.
choroba wieńcowa serca, ciśnienie napełniania serca, ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, hipoksja, kardiomiopatia przerostowa, monoazotan izosorbidu, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwienie mięśnia sercowego, nietolerancja fruktozy, niewydolność lewokomorowa, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, perfuzja wieńcowa, stosunek wentylacji do perfuzji, tamponada osierdzia, wazodylatacja, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mononit 60 Retard 60 mg
Przedawkowanie izosorbidu monoazotanu, substancji czynnej leku Mononit 60 retard, prowadzi do istotnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym do hipotensji z ciśnieniem tętniczym ≤ 90 mmHg, ortostatycznych zaburzeń krążenia oraz odruchowej tachykardii. Objawy skórne obejmują bladość, nadmierną potliwość i napadowe zaczerwienienie, natomiast neurologiczne to ból głowy, osłabienie i zawroty głowy o charakterze błędnikowym. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe manifestują się nudnościami, wymiotami i biegunką. Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest methemoglobinemia, objawiająca się sinicą, dusznością i przyspieszeniem oddechu, powstająca w wyniku metabolizmu azotanów do jonów azotynowych. W przypadku bardzo dużych dawek może dojść do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego z objawami neurologicznymi.
adrenalina, błękit metylenowy, błękit toluidynowy, epinefryna, hemodializa, hipotensja, izosorbid monoazotan, jony azotynowe, lek wazopresyjny, methemoglobinemia, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, noradrenalina, norepinefryna, oddział intensywnej opieki medycznej, ortostatyczne zaburzenia krążenia, płukanie żołądka, resuscytacja, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, tlenoterapia, transfuzja wymienna krwi, zaburzenia naczynioruchowe, zawroty błędnikowe - Leksykon substancji czynnych
Monoazotan izosorbidu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Monoazotan izosorbidu, stosowany w preparatach Olicard 40 retard (40 mg monoazotanu izosorbidu, 206,4 mg sacharozy) oraz Olicard 60 retard (60 mg monoazotanu izosorbidu, 261,7 mg sacharozy), wymaga szczególnej ostrożności w praktyce klinicznej. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego. Należy unikać jego stosowania u pacjentów z kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą osierdzia, zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz u osób z niskim ciśnieniem napełniania serca, szczególnie gdy ciśnienie skurczowe spada poniżej 90 mmHg, co może pogorszyć perfuzję wieńcową. Ponadto, lek może nasilać ortostatyczne spadki ciśnienia tętniczego oraz powodować przemijającą hipoksję i niedokrwienie u pacjentów z chorobą wieńcową, zwłaszcza przy współistniejących schorzeniach płuc i serca.
ciśnienie napełniania serca, ciśnienie skurczowe, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, dziedziczne zaburzenia, hipoksja, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa, monoazotan izosorbidu, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność lewokomorowa, ortostatyczne zaburzenia krążenia, stosunek wentylacji do perfuzji, tamponada osierdzia, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej