okluzyjna choroba naczyń

Okluzyjna choroba naczyń to grupa schorzeń charakteryzujących się zwężeniem lub całkowitym zamknięciem światła naczyń krwionośnych, co prowadzi do ograniczenia przepływu krwi do narządów i tkanek. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca, polegająca na odkładaniu się blaszek miażdżycowych zawierających lipidy, komórki zapalne, włókna kolagenowe i złogi wapnia w ścianie naczynia.

Choroba może dotyczyć różnych łożysk naczyniowych, w tym naczyń wieńcowych (choroba niedokrwienna serca), tętnic szyjnych i mózgowych (choroba naczyniowa mózgu), tętnic kończyn dolnych (miażdżyca zarostowa tętnic), tętnic nerkowych czy trzewnych. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, palenie tytoniu, otyłość oraz predyspozycje genetyczne.

Objawy kliniczne zależą od lokalizacji zmian okluzyjnych i stopnia zaawansowania choroby. W przypadku naczyń wieńcowych może objawiać się dławicą piersiową lub zawałem serca, w naczyniach mózgowych – TIA lub udarem, a w kończynach dolnych – chromaniem przestankowym, bólem spoczynkowym oraz zmianami troficznymi tkanek.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG dopplerowskie, angiografia CT lub MR, klasyczna angiografia), ocenę wskaźnika kostkowo-ramiennego (ABI) oraz badania laboratoryjne czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Leczenie zależy od lokalizacji i stopnia zaawansowania zmian, obejmując farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, statyny, leki hipotensyjne), a w zaawansowanych przypadkach interwencje wewnątrznaczyniowe (angioplastyka, stentowanie) lub zabiegi chirurgiczne (pomostowanie, endarterektomia).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl