płyny izotoniczne
Płyny izotoniczne to roztwory, których ciśnienie osmotyczne jest równe ciśnieniu osmotycznemu osocza krwi (około 290 mOsm/kg H₂O). Dzięki tej właściwości nie powodują one przesunięć wody między przestrzenią wewnątrznaczyniową a pozanaczyniową, co czyni je bezpiecznymi w terapii płynowej.
Najczęściej stosowanymi płynami izotonicznymi są: 0,9% roztwór chlorku sodu (sól fizjologiczna), płyn Ringera i jego modyfikacje (np. płyn Ringera z mleczanami) oraz zrównoważone roztwory krystaloidów (np. Plasmalyte). Płyny te są podstawowymi preparatami w uzupełnianiu niedoborów wodno-elektrolitowych, a także w leczeniu hipowolemii, odwodnienia izotonicznego oraz jako nośniki leków.
W praktyce klinicznej płyny izotoniczne są preferowane w początkowej fazie resuscytacji płynowej, w profilaktyce hipotensji podczas znieczulenia przewodowego oraz w przypadkach, gdy istnieje ryzyko hiponatremii. Należy jednak pamiętać, że zbyt intensywna podaż soli fizjologicznej może prowadzić do kwasicy hiperchloremicznej, dlatego w długotrwałej terapii płynowej często zaleca się stosowanie zrównoważonych roztworów krystaloidów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Benelyte –
Benelyte to roztwór do infuzji o składzie elektrolitowym zbliżonym do osocza, wzbogacony glukozą (10 mg/ml, 55,5 mmol/l), przeznaczony do stosowania w populacji pediatrycznej od noworodków do młodzieży (0-14 lat). Preparat zawiera elektrolity w stężeniach fizjologicznych: Na+ 140 mmol/l, K+ 4 mmol/l, Ca2+ 1 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l, Cl– 118 mmol/l oraz jony octanowe 30 mmol/l, o teoretycznej osmolarności 351 mOsmol/l i wartości energetycznej 40 kcal/l (168 kJ/l). Benelyte jest wskazany do okołooperacyjnego uzupełniania płynów izotonicznych i elektrolitów, częściowego pokrycia zapotrzebowania na węglowodany oraz krótkotrwałego uzupełniania objętości krwi krążącej w stanach umiarkowanej hipowolemii i odwodnienia izotonicznego u dzieci.
Benelyte, chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia, glukoza, glukoza jednowodna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipowolemia, jon octanowy, koncentrat elektrolitowy, kwasowość miareczkowa, niedobór elektrolitów, objętość krwi krążącej, octan sodu, odwodnienie izotoniczne, osmolarność, osmolarność osocza, płyny izotoniczne, roztwór do infuzji, skład elektrolitowy osocza, węglowodany - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kandesar 16 mg
Przedawkowanie kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Kandesar, manifestuje się głównie objawowym niedociśnieniem tętniczym, które może prowadzić do zaburzeń perfuzji narządowej, w tym mózgowej, skutkując zawrotami głowy, omdleniami oraz osłabieniem mięśniowym. Mechanizm tych objawów opiera się na nasilonej blokadzie receptorów angiotensyny II typu 1 (AT1). W raportowanych przypadkach dawki sięgały do 672 mg, przy czym powrót do zdrowia następował bez poważnych powikłań, co wskazuje na stosunkowo korzystny profil bezpieczeństwa leku nawet przy znacznym przekroczeniu dawek terapeutycznych. Tachykardia odruchowa może wystąpić jako kompensacyjna reakcja na niedociśnienie.
chlorek sodu, hemodializa, kandesartan cyleksetylu, leki hipotensyjne, leki sympatomimetyczne, niedociśnienie tętnicze, objętość krwi krążącej, okres półtrwania, omdlenie, parametry hemodynamiczne, perfuzja mózgowa, perfuzja narządowa, płyny izotoniczne, powrót żylny, pozycja Trendelenburga, przepływ mózgowy, receptor AT1, receptory angiotensyny II, saturacja krwi, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, wiązanie z białkami osocza, zawroty głowy