wady wrodzone układu krążenia

Wady wrodzone układu krążenia stanowią najczęstszą grupę wad wrodzonych, występując z częstością 8-10 przypadków na 1000 żywych urodzeń. Obejmują one szeroki zakres nieprawidłowości anatomicznych serca i naczyń krwionośnych, które powstają w okresie życia płodowego.

Etiologia wad wrodzonych serca jest wieloczynnikowa i obejmuje czynniki genetyczne (trisomie, zespoły delecji chromosomowych), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny), metaboliczne oraz infekcyjne (np. różyczka wrodzona). Około 20-30% wad wrodzonych serca występuje w ramach zespołów genetycznych, takich jak zespół Downa, zespół DiGeorge’a czy zespół Williamsa.

Klasyfikacja kliniczna wad wrodzonych układu krążenia dzieli je na wady sinicze (z przeciekiem prawo-lewym) i niesinicze. Do najczęstszych wad należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), koarktacja aorty, tetralogia Fallota oraz przełożenie wielkich pni tętniczych.

Diagnostyka wad wrodzonych serca obejmuje badanie echokardiograficzne (podstawowa metoda), EKG, RTG klatki piersiowej, a w przypadkach wymagających dokładniejszej oceny – rezonans magnetyczny serca, tomografię komputerową oraz cewnikowanie serca. Coraz większą rolę odgrywa diagnostyka prenatalna, pozwalająca na wykrycie wielu wad już w życiu płodowym.

Leczenie wad wrodzonych układu krążenia może być zachowawcze lub zabiegowe. Metody interwencyjne obejmują zabiegi kardiologii interwencyjnej (np. balonoplastyka, implantacja stentów) oraz leczenie kardiochirurgiczne. Współczesna kardiochirurgia dziecięca osiąga wysoką skuteczność w korekcji nawet złożonych wad serca, jednak część pacjentów wymaga wieloetapowego leczenia i długoterminowej opieki specjalistycznej.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl