Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylibina

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania sylibiny

Sylibina, będąca głównym składnikiem aktywnym kompleksu flawonolignanów znanego jako sylimaryna, została poddana różnorodnym badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. Dane te są istotne dla zrozumienia potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem leków zawierających tę substancję, takich jak Lagosa czy Essylimar.¹

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej sylimaryna nie wykazywała właściwości toksycznych u gryzoni laboratoryjnych. Testy na szczurach i myszach po pojedynczym podaniu substancji wykazały, że wartość LD₅₀ (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) przekracza 2000 mg/kg masy ciała. Tak wysoka wartość LD₅₀ wskazuje na bardzo niską toksyczność ostrą tej substancji.^{2000 mg/kg.”>2}

Toksyczność przewlekła

Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej prowadzone były przez okres 12 miesięcy na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych: szczurach i psach. W badaniach tych podawano maksymalne dawki wynoszące odpowiednio 2500 mg/kg masy ciała dla szczurów i 1200 mg/kg masy ciała dla psów, stosując drogę doustną (p.o.). Wyniki tych badań, zarówno w zakresie parametrów laboratoryjnych, jak i badań patoanatomicznych, nie wykazały żadnych oznak działania toksycznego sylimaryny.³

Wpływ na rozmnażanie i rozwój płodu

Badania toksycznego wpływu na rozmnażanie przeprowadzono na szczurach i królikach. Oceniono wpływ sylimaryny na płodność oraz na rozwój płodów przed i po urodzeniu. W badaniach stosowano maksymalną dawkę testową wynoszącą 2500 mg/kg masy ciała. Wyniki nie wykazały niepożądanych działań substancji na żadnym z badanych etapów reprodukcji. Co istotne, nie zaobserwowano również działania teratogennego (powodującego wady rozwojowe) sylimaryny.⁴

Potencjał mutagenny

Ocena potencjału mutagennego sylimaryny obejmowała badania zarówno w warunkach in vitro (w probówce), jak i in vivo (na żywych organizmach). Wszystkie przeprowadzone testy dały wynik negatywny, co wskazuje na brak działania mutagennego tej substancji.⁵

Potencjał rakotwórczy

W dostępnej dokumentacji brakuje informacji na temat odpowiednich badań kancerogenności przeprowadzonych in vivo na gryzoniach. Ten aspekt bezpieczeństwa stosowania sylimaryny nie został więc w pełni zbadany w standardowych modelach przedklinicznych oceny potencjału rakotwórczego.⁶

Ograniczenia dostępnych danych

Należy zwrócić uwagę, że dla niektórych produktów leczniczych zawierających sylibinę, jak w przypadku preparatu Essylimar (zawierającego 100 mg kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego o zawartości 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę), w dokumentacji rejestracyjnej nie przedstawiono szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa.⁷ Może to wynikać z faktu, że dane dotyczące bezpieczeństwa sylimaryny są dobrze ustalone na podstawie wcześniejszych badań nad tą substancją lub z wykorzystania danych bibliograficznych w procesie rejestracji.

Profil bezpieczeństwa sylibiny w świetle badań przedklinicznych

Na podstawie dostępnych danych przedklinicznych można stwierdzić, że sylibina charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. Substancja ta wykazuje:

• Bardzo niską toksyczność ostrą (LD₅₀ > 2000 mg/kg)
• Brak działania toksycznego przy długotrwałym podawaniu wysokich dawek
• Brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodu
• Brak działania teratogennego
• Brak działania mutagennego w testach in vitro i in vivo

^{2000 mg/kg. […] W długotrwałych badaniach, trwających 12 miesięcy, szczurom i psom podawano maks. 2500 lub 1200 mg sylimaryny/kg p.o. Ani wyniki badań laboratoryjnych, ani badania patoanatomiczne nie wykazały działania toksycznego. […] Badania nad płodnością u szczurów i królików oraz nad toksycznością przed i po urodzeniu nie wykazały niepożądanych działań na różnych etapach reprodukcji (maks. dawka testowana: 2500 mg/kg). Nie wykazano teratogennego działania sylimaryny. […] Badania in vitro i in vivo nad sylimaryną dały wynik negatywny.”>8}

Jedynym niewyjaśnionym aspektem bezpieczeństwa pozostaje potencjalne działanie rakotwórcze, które nie zostało w pełni zbadane w standardowych modelach przedklinicznych.⁹ Należy jednak podkreślić, że brak takich badań nie oznacza istnienia ryzyka, a jedynie brak pełnych danych w tym zakresie.

Powyższy profil bezpieczeństwa przedklinicznego uzasadnia stosowanie sylibiny w praktyce klinicznej, w odpowiednich dawkach terapeutycznych, które są znacząco niższe od dawek badanych w modelach przedklinicznych.^{10 11 12}