niewydolność limfatyczna

Niewydolność limfatyczna to stan patologiczny, w którym dochodzi do upośledzenia transportu chłonki przez naczynia limfatyczne, co prowadzi do gromadzenia się płynu bogatego w białko w tkankach. Może być pierwotna (wrodzona, związana z nieprawidłowym rozwojem układu limfatycznego) lub wtórna (nabyta w wyniku uszkodzenia naczyń limfatycznych, np. po zabiegach chirurgicznych, radioterapii, infekcjach lub urazach).

Głównym objawem niewydolności limfatycznej jest obrzęk limfatyczny (lymphedema), który najczęściej dotyczy kończyn, ale może występować również w innych częściach ciała. Obrzęk charakteryzuje się początkowo miękkością i ustępowaniem po uniesieniu kończyny, natomiast w zaawansowanych stadiach staje się twardy i nie reaguje na uniesienie. Dodatkowo może występować uczucie ciężkości, ból, ograniczenie ruchomości, a w zaawansowanych przypadkach – zmiany skórne i zwiększona podatność na infekcje.

Diagnostyka niewydolności limfatycznej obejmuje badanie kliniczne, limfoscyntygrafię, limfangiografię, ultrasonografię, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny. Leczenie jest głównie zachowawcze i obejmuje kompleksową terapię przeciwzastoinową (CDT), na którą składają się manualny drenaż limfatyczny, kompresoterapia, ćwiczenia fizyczne i pielęgnacja skóry. W wybranych przypadkach stosuje się leczenie chirurgiczne, takie jak mikrochirurgiczne zespolenia limfatyczno-żylne czy przeszczepy naczyń limfatycznych.

Profilaktyka i wczesne leczenie są kluczowe, ponieważ nieleczona niewydolność limfatyczna prowadzi do przewlekłego obrzęku, zmian włóknistych, zwiększonego ryzyka infekcji oraz znacznego pogorszenia jakości życia pacjenta. Wśród powikłań wymienia się nawracające zakażenia (cellulitis, lymphangitis), zwłóknienie tkanek i rzadko występujący obrzęk limfatyczny złośliwy (lymphangiosarcoma).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl