biodostępność syldenafilu

Biodostępność syldenafilu, substancji aktywnej stosowanej w leczeniu zaburzeń erekcji, wynosi średnio około 41% po podaniu doustnym. Parametr ten jest ograniczony głównie przez efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie lek ulega intensywnemu metabolizmowi przy udziale izoenzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9.

Pokarm, szczególnie wysokotłuszczowy, może opóźniać wchłanianie syldenafilu z przewodu pokarmowego i zmniejszać jego maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 29%, wydłużając czas do osiągnięcia tego stężenia (Tmax) o około 60 minut. Równoczesne przyjmowanie inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, może istotnie zwiększać biodostępność syldenafilu, podwyższając ryzyko działań niepożądanych.

Ważnym aspektem klinicznym biodostępności syldenafilu jest jej międzyosobnicza zmienność, co może częściowo tłumaczyć różnice w odpowiedzi terapeutycznej pacjentów. U osób starszych (>65 lat) obserwuje się zwiększone stężenia syldenafilu w osoczu, co może wynikać ze zmniejszonego klirensu wątrobowego i nerkowego związanego z wiekiem, dlatego u tych pacjentów często rozważa się redukcję dawki początkowej leku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SILDEROS 25 mg

Syldenafil, substancja czynna leku SILDEROS, charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 440 ng/ml osiąganym średnio po 60 minutach (zakres 30-120 min) na czczo. Biodostępność wynosi średnio 41% (zakres 25-63%), z liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 25-100 mg. Obecność pokarmu opóźnia wchłanianie o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Syldenafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd = 105 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (96%), co skutkuje niskim stężeniem wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji (18 ng/ml). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu N-demetylowego, który stanowi około 40% stężenia syldenafilu i odpowiada za około 20% działania farmakologicznego. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~80%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~13%).
AUC, biodostępność syldenafilu, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja z kałem, eliminacja z moczem, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka syldenafilu, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, metabolit N-demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PDE5, stężenie w osoczu, syldenafil, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silandyl 100 mg

Syldenafil, podawany doustnie w dawkach terapeutycznych 25-100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 30-120 minutach (mediana 60 minut) oraz biodostępnością około 41% (zakres 25-63%). Parametry farmakokinetyczne wykazują liniowość względem dawki. Spożycie posiłków opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd = 105 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (96%), co skutkuje niskim stężeniem wolnej frakcji (około 18 ng/ml). Syldenafil jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP3A4 oraz częściowo przez CYP2C9 do aktywnego metabolitu N-demetylo syldenafilu, który stanowi około 40% stężenia leku macierzystego i wykazuje 50% aktywności względem PDE5. Całkowity klirens wynosi 41 l/godz., a okres półtrwania 3-5 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (80%) i mocz (13%).
biodostępność syldenafilu, CYP2C9, CYP3A4, działanie farmakologiczne, farmakokinetyka syldenafilu, izoenzymy mikrosomalne, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, N-demetylacja, N-demetylo-syldenafil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, selektywność wobec fosfodiesteraz, skala Childa-Pugha, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xirect 25 mg

Syldenafil, substancja czynna leku Xirect, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 30-120 minut (mediana 60 minut) i biodostępnością około 41%. Wchłanianie jest opóźnione i zmniejszone (Tmax przesunięte o 60 minut, Cmax zmniejszone o 29%) przy podaniu z posiłkiem. Objętość dystrybucji (Vd) wynosi średnio 105 l, a syldenafil wiąże się z białkami osocza w 96%, co skutkuje niskim stężeniem wolnej frakcji (około 18 ng/ml). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, z powstaniem aktywnego N-demetylowanego metabolitu o aktywności PDE5 na poziomie 50% syldenafilu i stężeniu około 40% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (80%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%).
AUC, biodostępność syldenafilu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, metabolizm syldenafilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, PDE5, syldenafil, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doppelsil Max 50 mg

Syldenafil, substancja czynna DoppelSil MAX (50 mg, tabletki do rozgryzania i żucia), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym średnio po 60 minutach (zakres 30-120 min) na czczo. Biodostępność doustna wynosi około 41% (zakres 25-63%), z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax w dawkach terapeutycznych 25-100 mg. Obecność pokarmu opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Syldenafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd = 105 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (96%), co skutkuje niskim stężeniem wolnej frakcji (około 18 ng/ml). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, prowadząc do powstania aktywnego N-demetylo metabolitu o około 50% aktywności względem PDE5 i okresie półtrwania około 4 godzin. Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., a okres półtrwania 3-5 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (80%) i mocz (13%) w postaci metabolitów.
aktywność farmakologiczna, AUC, biodostępność syldenafilu, Cmax, cytochrom CYP2C9, cytochrom CYP3A4, dawka terapeutyczna, dysfagia, dystrybucja leku, eliminacja leku, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka syldenafilu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, marskość wątroby, metabolizm syldenafilu, N-demetylo metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PDE5, proces metaboliczny, syldenafil, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Princex 25 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego stężenie w osoczu i efekt terapeutyczny. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Podobne, choć mniej nasilone, efekty obserwuje się przy stosowaniu sakwinawiru, ketokonazolu, erytromycyny i cymetydyny, gdzie zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki początkowej syldenafilu do 25 mg. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu odpowiednio o 62,6% i jeszcze bardziej, co może wymagać zwiększenia dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 i CYP2D6, diuretykami, inhibitorami konwertazy angiotensyny, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego.
alfa-adrenolityk, alkohol etylowy, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azotany, azytromycyna, beta-adrenolityk, biodostępność syldenafilu, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek trójpierścieniowy, lek zobojętniający, niedociśnienie objawowe, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, SSRI, syldenafil, tlenek azotu, tlenek glinu, tlenek magnezu, tolbutamid, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenia erekcji

biodostępność syldenafilu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – SILDEROS 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Silandyl 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Xirect 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Doppelsil Max 50 mg

Interakcje leku – Princex 25 mg