skala Likerta

Skala Likerta to narzędzie psychometryczne powszechnie stosowane w badaniach naukowych w medycynie i psychologii. Opracowana w 1932 roku przez Rensisa Likerta, pozwala na ilościowy pomiar postaw, opinii i odczuć respondentów względem badanych zjawisk.

Klasyczna skala Likerta składa się z 5 stopni odpowiedzi (od „zdecydowanie się nie zgadzam” do „zdecydowanie się zgadzam”), choć w praktyce klinicznej stosuje się również wersje 3-, 7- czy 10-stopniowe. Jej główną zaletą jest możliwość uzyskania skwantyfikowanych danych na temat subiektywnych odczuć pacjentów, co jest szczególnie cenne w ocenie jakości życia związanej ze zdrowiem (HRQOL) oraz satysfakcji z leczenia.

W medycynie skala Likerta znajduje zastosowanie w licznych kwestionariuszach diagnostycznych i narzędziach badawczych, takich jak kwestionariusz SF-36 oceniający jakość życia czy skala HADS (Hospital Anxiety and Depression Scale) służąca do przesiewowej oceny zaburzeń lękowych i depresyjnych. Jest również wykorzystywana w badaniach klinicznych do oceny skuteczności nowych metod terapeutycznych przez pryzmat subiektywnych odczuć pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroDulox 30 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSNRI) o kodzie ATC N06AX21, wykazuje skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, zwłaszcza w neuropatii cukrzycowej. Mechanizm działania polega na zwiększeniu zewnątrzkomórkowego stężenia serotoniny i noradrenaliny w ośrodkowym układzie nerwowym, co wzmacnia zstępujące szlaki hamowania bólu. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność duloksetyny w dawkach 60-120 mg/dobę, wykazując istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz Skali Oceny Lęku Hamiltona (HAM-A). W leczeniu bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej, stosowano dawki 60 mg raz lub dwa razy na dobę, co skutkowało istotnym zmniejszeniem nasilenia bólu, mierzonego 11-punktową skalą Likerta, z około 50% pacjentów osiągających redukcję bólu o co najmniej 50%.
ból neuropatyczny, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, działanie farmakodynamiczne, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwbólowy, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawracające duże zaburzenie depresyjne, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, Sheehan Disability Scale, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zapobieganie nawrotom, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulxetenon 30 mg

Duloksetyna, substancja czynna preparatu Dulxetenon, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA) z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano jej zdolność do zwiększania zewnątrzkomórkowych stężeń 5-HT i NA oraz do normalizacji progu bólowego w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego, co tłumaczy jej zastosowanie w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego pochodzenia cukrzycowego. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność dawki 60 mg raz na dobę, a także zakres dawek 60-120 mg/dobę, w poprawie objawów depresji (ocenianych skalą HAM-D) oraz lęku (skala HAM-A), z istotnym statystycznie zmniejszeniem nawrotów choroby (p=0,004 dla depresji, p<0,001 dla zaburzeń lękowych). W leczeniu bólu neuropatycznego u pacjentów dorosłych (wiek 22-88 lat) stosowano dawki 60 mg raz lub dwa razy na dobę, uzyskując istotne zmniejszenie nasilenia bólu mierzonego 11-punktową skalą Likerta, z 65% pacjentów osiągających redukcję bólu o ≥30% i 50% o ≥50%. Efekt analgetyczny utrzymywał się do 6 miesięcy u pacjentów z odpowiedzią kliniczną po 8 tygodniach terapii.
ból neuropatyczny, duże zaburzenia depresyjne, działanie niepożądane, hamowanie zwrotnego wychwytu, kwestionariusz oceny bólu, nasilenie bólu, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, noradrenalina, obwodowa neuropatia cukrzycowa, serotonina, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, zaburzenia lękowe uogólnione, zachowania samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Właściwości farmakodynamiczne

Duloksetyna jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy, co prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w przestrzeni synaptycznej i wzmacnia zstępujące szlaki hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (dawki 60-120 mg/dobę), gdzie znacząco redukuje objawy oceniane skalą HAM-D (17 punktów), zwiększa odsetek remisji i odpowiedzi na leczenie oraz zapobiega nawrotom depresji (częstość nawrotów 17% vs 29% placebo w 6-miesięcznym okresie). U pacjentów ≥65 lat dawka 60 mg/dobę wykazuje podobną skuteczność i tolerancję, jednak stosowanie dawki 120 mg/dobę wymaga ostrożności. Duloksetyna jest również efektywna w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, potwierdzona w pięciu badaniach klinicznych, z poprawą w skali HAM-A i SDS oraz zapobieganiem nawrotom (częstość nawrotów 14% vs 42% placebo). W populacji starszych pacjentów (≥65 lat) skuteczność i bezpieczeństwo są porównywalne do młodszych dorosłych, z zaleceniem ostrożności przy dawce maksymalnej 120 mg/dobę.
ból neuropatyczny, ciężka depresja, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, działanie przeciwbólowe, efekt analgetyczny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót epizodu depresyjnego, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, receptory histaminowe, remisja choroby, Sheehan Disability Scale, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, zaburzenia lękowe uogólnione, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zstępujące szlaki hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków (kod ATC N06AX21), działa głównie jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA), z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy. Nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych ani adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych potwierdzono jej zdolność do zwiększania zewnątrzkomórkowego stężenia 5-HT i NA oraz normalizacji progu bólowego w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego, co wiąże się z aktywacją zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (n=3158, 1285 pacjento-lat ekspozycji) stosowano dawki 60-120 mg/dobę, potwierdzając skuteczność leczenia mierzoną 17-punktową Skalą Depresji Hamiltona (HAM-D), ze znaczącym wzrostem odsetka odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. Duloksetyna wykazała również skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji, z istotnym wydłużeniem okresu bezobjawowego (p<0,001) i redukcją częstości nawrotów do 14,4% vs 33,1% w grupie placebo w 52-tygodniowym badaniu.
duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, farmakodynamika, inhibitor zwrotnego wychwytu, kwestionariusz oceny bólu, mechanizm przeciwbólowy, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, neuropatia cukrzycowa, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, skala sprawności życiowej Sheehan, skuteczność i bezpieczeństwo, tolerancja leku, zaburzenie lękowe uogólnione
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dutilox 60 mg

Duloksetyna jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA) z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano, że duloksetyna zwiększa zewnątrzkomórkowe stężenia 5-HT i NA w mózgu, co przekłada się na normalizację progu bólowego w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego. Mechanizm przeciwbólowy polega na wzmacnianiu zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych u dorosłych z dużymi zaburzeniami depresyjnymi (N=3158, dawka 60 mg/d) wykazano istotną poprawę w skali HAM-D17 oraz wyższy odsetek remisji i odpowiedzi na leczenie w porównaniu z placebo. Duloksetyna skutecznie zapobiega nawrotom depresji, wydłużając okres bezobjawowy (p<0,001) i zmniejszając częstość nawrotów do 14% vs. 33,1% placebo w 52-tygodniowym badaniu. U pacjentów ≥65 lat potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/d, jednak zaleca się ostrożność przy dawce 120 mg/d ze względu na ograniczone dane.
ból neuropatyczny, ciężka depresja, dawka leku, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, inhibitor zwrotnego wychwytu, kontrola placebo, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, obwodowa neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, Pediatryczna Skala Oceny Lęku, receptor histaminowy, serotonina i noradrenalina, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala niepełnosprawności Sheehana, skala oceny lęku Hamiltona, szlak hamowania bólu, wychwyt dopaminy, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kivenul 200 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Kivenul zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu, łącząc mechanizmy działania obu substancji w celu uzyskania synergistycznego efektu przeciwbólowego i przeciwgorączkowego. Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), hamuje cyklooksygenazę, zmniejszając syntezę prostaglandyn i wykazując działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe. Paracetamol działa prawdopodobnie poprzez podniesienie progu bólowego i hamowanie szlaku tlenku azotu w ośrodkowym układzie nerwowym. W badaniach klinicznych wykazano, że pojedyncza dawka 1 tabletki Kivenul jest istotnie skuteczniejsza niż placebo, 500 mg i 1000 mg paracetamolu (p<0,0001) oraz 200 mg ibuprofenu (p=0,0001) w leczeniu ostrego bólu pooperacyjnego. Dwie tabletki produktu wykazały przewagę nad placebo, 1000 mg paracetamolu (p<0,0001) i 400 mg ibuprofenu (p=0,0221). Ponadto, wielokrotne dawki przyjmowane co najmniej co 8 godzin były skuteczniejsze niż placebo w utrzymaniu kontroli bólu przez 72 godziny po zabiegu (wszystkie p<0,0001).
agregacja płytek krwi, ból ostry, ból przewlekły, cyklooksygenaza, hamowanie prostaglandyn, ibuprofen, ibuprofen i paracetamol, kwas acetylosalicylowy, kwas propionowy, N-metylo-D-asparaginian, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, pooperacyjny ból zębów, prostaglandyny, przewlekły ból kolana, skala Likerta, skala WOMAC, substancja P, tlenek azotu, tromboksan
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulofor 30 mg

Duloksetyna, będąca inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazuje skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej. W dawkach 60-120 mg/dobę potwierdzono jej działanie w licznych badaniach klinicznych, gdzie istotnie poprawiała wyniki w Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz Skali Oceny Lęku Hamiltona (HAM-A). W badaniach nad zapobieganiem nawrotom depresji i lęku wykazano statystycznie istotną przewagę duloksetyny nad placebo, z częstością nawrotów odpowiednio 17% vs 29% (depresja) oraz 14% vs 42% (lęk) w okresie 6-miesięcznym. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) skuteczność i tolerancja były porównywalne do młodszych dorosłych, choć zaleca się ostrożność przy dawce maksymalnej 120 mg/dobę. W neuropatii cukrzycowej, w dawkach 60 mg raz lub dwa razy na dobę, duloksetyna znacząco zmniejszała ból, mierzonego 11-punktową skalą Likerta, z około 65% pacjentów osiągających redukcję bólu o ≥30% i 50% pacjentów z redukcją ≥50% w porównaniu do 40% i 26% w grupie placebo. Efekt przeciwbólowy pojawiał się często już w pierwszym tygodniu terapii, a brak poprawy po 60 dniach wskazywał na niskie prawdopodobieństwo późniejszej odpowiedzi.
ból neuropatyczny, ciężka depresja, duże zaburzenie depresyjne, działanie przeciwbólowe, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nasilenie bólu, nawrót depresji, noradrenalina, obwodowa neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, skrócony kwestionariusz oceny bólu, szlak hamowania bólu, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zwrotny wychwyt dopaminy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hadmuliv 200 mg + 500 mg

Preparat Hadmuliv, zawierający 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu, wykazuje synergistyczne działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe dzięki różnym mechanizmom farmakologicznym obu składników. Ibuprofen, jako NLPZ, hamuje cyklooksygenazę, zmniejszając syntezę prostaglandyn i wykazując działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe, natomiast paracetamol podnosi próg bólowy, prawdopodobnie poprzez hamowanie szlaku tlenku azotu i modulację receptorów neurotransmiterów. Istotne jest potencjalne hamowanie kardioprotekcyjnego działania kwasu acetylosalicylowego przez ibuprofen, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, co należy uwzględnić w terapii skojarzonej. Badania kliniczne potwierdzają wyższą skuteczność pojedynczej dawki 1 tabletki Hadmuliv w leczeniu ostrego bólu pooperacyjnego w porównaniu do monoterapii paracetamolem (500 mg i 1000 mg) oraz ibuprofenem (200 mg), z istotnością statystyczną p<0,0001 i p=0,0001 odpowiednio. Dawka 2 tabletek wykazała przewagę nad paracetamolem 1000 mg (p<0,0001) i ibuprofenem 400 mg (p=0,0221). W przewlekłym bólu kolana, dwie tabletki Hadmuliv podawane TID przez 13 tygodni były skuteczniejsze niż paracetamol 1000 mg (p=0,0012) i porównywalne z ibuprofenem 400 mg. Zadowolenie pacjentów z preparatu złożonego było wyższe niż z paracetamolu (p=0,0152 dla 1 tabletki i p=0,0002 dla 2 tabletek) i porównywalne z ibuprofenem. Wyniki te wskazują na kliniczną efektywność i dobrą tolerancję połączenia ibuprofenu i paracetamolu w terapii bólu ostrego i przewlekłego.
agregacja płytek krwi, badanie kontrolowane placebo, ból ostry, ból przewlekły, cyklooksygenaza, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, efekt synergiczny, kwas acetylosalicylowy, kwas propionowy, mechanizm działania, mediatory zapalne, N-metylo-D-asparaginian, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, podwzgórze, pooperacyjny ból zębów, przewlekły ból kolana, skala Likerta, skala VAS, skala WOMAC, substancja P, synteza prostaglandyn, terapia bólu, tlenek azotu, tromboksan