wgłobienie migdałków móżdżku

Wgłobienie migdałków móżdżku (ang. cerebellar tonsillar herniation) to stan patologiczny, w którym dolne części móżdżku, czyli migdałki móżdżkowe, przemieszczają się w dół przez otwór wielki czaszki. Prawidłowo migdałki móżdżku powinny znajdować się powyżej linii otworu wielkiego, a ich przemieszczenie poniżej tej granicy uznaje się za nieprawidłowe.

Najczęstszą przyczyną wgłobienia migdałków móżdżku jest zespół Chiariego typu I, wrodzona anomalia rozwojowa, w której migdałki znajdują się co najmniej 5 mm poniżej poziomu otworu wielkiego. Inne przyczyny obejmują zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (spowodowane guzami, krwiakami, obrzękiem mózgu), wodogłowie oraz wady rozwojowe tylnego dołu czaszki.

Objawy kliniczne wgłobienia migdałków mogą być różnorodne i zależą od stopnia przemieszczenia oraz ucisku na struktury nerwowe. Pacjenci mogą zgłaszać bóle głowy (szczególnie w okolicy potylicznej), nasilające się podczas kaszlu, kichania czy wysiłku, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, drętwienie kończyn, osłabienie mięśniowe, zaburzenia widzenia, dysfagie oraz niekiedy objawy uszkodzenia dolnych nerwów czaszkowych.

Diagnostyka obrazowa, zwłaszcza rezonans magnetyczny (MRI), jest kluczowa w rozpoznawaniu i ocenie stopnia wgłobienia. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów – od postępowania zachowawczego po interwencję neurochirurgiczną, polegającą najczęściej na dekompresji tylnego dołu czaszki (kraniektomia potyliczna z plastyką opony twardej).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl