włóknienie blaszki właściwej
Włóknienie blaszki właściwej (fibrosis laminae propriae) to patologiczny proces polegający na nadmiernym odkładaniu się włókien kolagenowych w blaszce właściwej błony śluzowej. Proces ten zazwyczaj jest wynikiem przewlekłego stanu zapalnego i prowadzi do utraty elastyczności tkanki oraz zaburzenia jej prawidłowej funkcji.
W błonie śluzowej dróg oddechowych włóknienie blaszki właściwej jest często obserwowane w przebiegu astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) oraz przewlekłego zapalenia zatok. W przewodzie pokarmowym proces ten może towarzyszyć chorobom zapalnym jelit, refluksowi żołądkowo-przełykowemu czy przewlekłemu zapaleniu błony śluzowej żołądka.
Diagnostyka włóknienia blaszki właściwej opiera się głównie na badaniu histopatologicznym wycinków błony śluzowej, w którym stwierdza się zwiększoną ilość włókien kolagenowych, zmniejszenie liczby naczyń krwionośnych oraz redukcję komórek wydzielniczych. W obrazie mikroskopowym widoczne jest pogrubienie blaszki właściwej z charakterystycznym zaburzeniem architektury tkanki.
Leczenie włóknienia blaszki właściwej jest trudne i często skupia się na eliminacji przyczyny wywołującej przewlekły stan zapalny. W niektórych przypadkach stosuje się leki przeciwzapalne, immunomodulujące lub antyfibrotyczne, jednak ich skuteczność w odwracaniu już istniejącego włóknienia jest ograniczona.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Diagnostyka i diagnoza
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologicznie zależna choroba zapalna przełyku, charakteryzująca się naciekiem eozynofilowym błony śluzowej. Diagnostyka opiera się na trzech kryteriach: obecności objawów dysfunkcji przełyku, co najmniej 15 eozynofilach w polu widzenia o dużym powiększeniu (HPF) w biopsji oraz wykluczeniu innych przyczyn eozynofilii, w tym PPI-REE. Złotym standardem jest gastroskopia z pobraniem co najmniej 6-9 wycinków z różnych poziomów przełyku, nawet przy braku widocznych zmian endoskopowych, które mogą obejmować pierścienie, bruzdy, białe naloty, zwężenia i obrzęk. Skala EREFS służy do standaryzacji oceny endoskopowej. Histopatologicznie oprócz liczby eozynofilów obserwuje się przerost warstwy podstawnej, mikroropnie eozynofilowe i włóknienie blaszki właściwej. Diagnostyka różnicowa obejmuje GERD, zakażenia, alergie i inne choroby zapalne, a wykluczenie PPI-REE jest kluczowe, choć próba PPI nie jest już obligatoryjna w kryteriach diagnostycznych.
badanie histopatologiczne, biały nalot, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba refluksowa przełyku, Cytosponge, dieta eliminacyjna, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, Esophageal String Test, ezofagogram, gastroskopia, inhibitor pompy protonowej, kruchość błony śluzowej, manometria przełyku, naciek eozynofilowy, nieswoista choroba zapalna jelit, obrzęk błony śluzowej, przeciwciało IgE, skala EREFS, test płatkowy, test punktowy, włóknienie blaszki właściwej, zespół hipereozynofilowy, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy – Patofizjologia i mechanizm
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy (ZSOO) to schorzenie o złożonej, wieloczynnikowej patogenezie, w której kluczową rolę odgrywa niedokrwienie błony śluzowej odbytnicy. Główne mechanizmy patogenetyczne obejmują wypadanie odbytnicy (w tym wewnętrzne wgłobienie stwierdzane u 94% pacjentów), paradoksalny skurcz mięśnia łonowo-odbytniczego, uraz bezpośredni błony śluzowej związany z przewlekłym parciem lub manipulacją oraz dyssynergię defekacyjną. U pacjentów z ZSOO obserwuje się podwyższone ciśnienie wewnątrzodbytnicze podczas parcia, a także wzrost ciśnienia spoczynkowego i podczas zaciskania zwieraczy, co prowadzi do przekrwienia żylnego, obrzęku i owrzodzeń śluzówki. Badania histopatologiczne wykazują włóknienie, obliterację blaszki właściwej, przerost mięśniówki oraz zniekształcenie krypt, a także potencjalne ryzyko progresji nowotworowej, co podkreśla kliniczne znaczenie dokładnej diagnostyki.
badanie histopatologiczne, błona śluzowa odbytnicy, dyssynergia defekacyjna, obliteracja blaszki właściwej, polineuropatia cukrzycowa, przewlekłe zaparcia, uszkodzenie błony śluzowej, wgłobienie odbytnicy, włóknienie blaszki właściwej, wypadanie odbytnicy, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy, zmiany miażdżycowe