stężenie paliperydonu w osoczu
Stężenie paliperydonu w osoczu to kluczowy parametr farmakokinetyczny monitorowany podczas leczenia atypowym lekiem przeciwpsychotycznym drugiej generacji. Paliperidon (9-hydroksyrysperydon) jest aktywnym metabolitem rysperydonu, stosowanym w leczeniu schizofrenii, zaburzeń schizoafektywnych oraz niektórych postaci choroby afektywnej dwubiegunowej.
Monitorowanie stężenia paliperydonu w osoczu jest istotne dla optymalizacji dawkowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje. Terapeutyczne stężenie paliperydonu w osoczu mieści się zazwyczaj w zakresie 20-60 ng/ml, choć odpowiedź kliniczna może być obserwowana również przy innych stężeniach, w zależności od indywidualnych cech pacjenta.
Paliperidon charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 23 godziny), co umożliwia dawkowanie raz na dobę w formie doustnej lub stosowanie form o przedłużonym uwalnianiu (np. palmitynian paliperydonu) podawanych w odstępach miesięcznych. Stężenie leku w osoczu osiąga stan stacjonarny po około 4-5 dniach regularnego podawania, a w przypadku form depot – po kilku miesiącach.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Palifren Long to preparat zawierający palmitynian paliperydonu w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 100 mg (156 mg palmitynianu paliperydonu) oraz 150 mg (234 mg palmitynianu paliperydonu). Po podaniu domięśniowym palmitynian paliperydonu ulega powolnej hydrolizie do aktywnego paliperydonu, którego stężenie maksymalne (Cmax) osiąga się po medianie 13 dni, a uwalnianie trwa co najmniej 4 miesiące. Miejsce podania wpływa na farmakokinetykę – wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego powoduje o 28% wyższe Cmax niż do mięśnia pośladkowego, co uzasadnia schemat rozpoczynający leczenie dwoma dawkami (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu) podawanymi do mięśnia naramiennego, umożliwiający szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych. Okres półtrwania paliperydonu wynosi od 25 do 49 dni, a całkowita dostępność biologiczna wynosi 100%. Paliperydon wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (74%) i nie jest intensywnie metabolizowany wątrobowo, co potwierdzają badania farmakokinetyczne i metabolizm in vivo, z głównymi szlakami metabolicznymi obejmującymi dealkilację, hydroksylację, odwodornienie i odłączenie benzizoksazolu.
całkowity klirens, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, dealkilacja, dostępność biologiczna, enancjomery, ester palmitynowy, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hydroksylacja, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens paliperydonu, łagodne zaburzenie czynności nerek, metabolizm wątrobowy paliperydonu, mieszanina racemiczna paliperydonu, odłączenie benzizoksazolu, odwodornienie, okres półtrwania paliperydonu, palmitynian paliperydonu, parametry farmakokinetyczne, prolek paliperydonu, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie paliperydonu w osoczu, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu -
Leksykon substancji czynnych
Palmitynian paliperydonu, będący prolekiem paliperydonu, stosowany jest w formie iniekcji o przedłużonym uwalnianiu, zapewniającej stopniowe uwalnianie substancji czynnej przez co najmniej 4 miesiące. Po podaniu domięśniowym dawki 25-150 mg, maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po medianie 13 dni (Tmax), z biodostępnością 100%. Wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego skutkuje około 28% wyższym Cmax niż do mięśnia pośladkowego. Okres półtrwania paliperydonu wynosi od 25 do 49 dni, a stosunek stężenia maksymalnego do minimalnego w stanie stacjonarnym wynosi 1,8 (mięsień pośladkowy) i 2,2 (mięsień naramienny) przy dawce 100 mg. Metabolizm wątrobowy jest minimalny, z 59% dawki wydalanej niezmienionej z moczem, a główne szlaki metaboliczne obejmują dealkilację, hydroksylację, odwodornienie i odłączenie benzizoksazolu. Paliperydon nie jest istotnym inhibitorem izoenzymów CYP450, a jego metabolizm nie zależy klinicznie od aktywności CYP2D6 i CYP3A4. Paliperydon jest substratem P-gp, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje nieznane.
dealkilacja, dostępność biologiczna, enancjomer, farmakokinetyka paliperydonu, glikoproteina p, hydroksylacja, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens paliperydonu, krążenie ogólnoustrojowe, mieszanina racemiczna, mikrosom wątrobowy, odwodornienie, okres półtrwania, palmitynian paliperydonu, podanie domięśniowe, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie paliperydonu w osoczu, stężenie terapeutyczne, substrat CYP1A2, szlak metaboliczny paliperydonu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Palmitynian paliperydonu, będący prolekiem paliperydonu o bardzo niskiej rozpuszczalności w wodzie, jest stosowany w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Egoropal) w dawkach od 25 mg do 150 mg. Po podaniu domięśniowym uwalnianie paliperydonu rozpoczyna się już pierwszego dnia i trwa co najmniej 4 miesiące, co zapewnia długotrwałe działanie terapeutyczne. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po medianie czasu Tmax wynoszącej 13 dni. Miejsce podania ma istotny wpływ na farmakokinetykę – wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego powoduje wzrost Cmax o około 28% w porównaniu do mięśnia pośladkowego. Schemat dawkowania początkowego z dwoma wstrzyknięciami (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu) umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych. Całkowita dostępność biologiczna wynosi 100%, a farmakokinetyka wykazuje nieliniowość przy dawkach powyżej 50 mg, gdzie Cmax rośnie mniej niż proporcjonalnie do dawki.
dostępność biologiczna, ekspozycja na paliperydon, enancjomery, farmakokinetyka nieliniowa, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, mieszanina racemiczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, palmitynian paliperydonu, parametry farmakokinetyczne, prolek paliperydonu, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie paliperydonu w osoczu, stężenie terapeutyczne, uwalnianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie domięśniowe, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu -
Leksykon leków
Palmitinian paliperydonu, będący prolekiem paliperydonu, po domięśniowym podaniu zawiesiny Paliperidone Teva o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje powolne rozpuszczanie i hydrolizę do aktywnego paliperydonu, co skutkuje stopniowym wzrostem stężenia w osoczu z medianą Tmax wynoszącą 13 dni. Uwalnianie substancji czynnej rozpoczyna się już pierwszego dnia i trwa co najmniej 4 miesiące, zapewniając długotrwałe działanie terapeutyczne. Miejsce podania ma istotny wpływ na farmakokinetykę – wstrzyknięcie do mięśnia naramiennego powoduje około 28% wyższe Cmax w porównaniu do podania do mięśnia pośladkowego. Mediana pozornego okresu półtrwania wynosi od 25 do 49 dni, a całkowita biodostępność po podaniu domięśniowym wynosi 100%. Wiązanie paliperydonu z białkami osocza sięga 74%, a stosunek enancjomerów (+) do (-) w AUC wynosi około 1,6-1,8. Początkowy schemat dawkowania (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu do mięśnia naramiennego) umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych bez konieczności stosowania leku doustnie.
dealkilacja, dostępność biologiczna, enancjomery, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, lek doustny, metabolizm paliperydonu, metabolizm wątrobowy, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, mieszanina racemiczna, mikrosomy wątrobowe, odwodornienie, okres półtrwania, palmitynian paliperydonu, prolek paliperydonu, stężenie maksymalne, stężenie paliperydonu w osoczu, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, wskaźnik masy ciała, wstrzyknięcie domięśniowe, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu
