dławica niestabilna

Dławica niestabilna (angina pectoris instabilis) to ostry zespół wieńcowy, charakteryzujący się bólem w klatce piersiowej spowodowanym niedokrwieniem mięśnia sercowego, który występuje w spoczynku lub przy minimalnym wysiłku. W przeciwieństwie do dławicy stabilnej, dolegliwości są nieprzewidywalne, nasilają się i mogą wystąpić nawet bez prowokacji.

Patofizjologicznie dławica niestabilna związana jest z pęknięciem lub erozją blaszki miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, co prowadzi do częściowego zamknięcia światła naczynia przez skrzeplinę, bez pełnej okluzji (jak w zawale). Klinicznie manifestuje się jako nowo powstały ból wieńcowy, zaostrzenie dotychczasowych dolegliwości lub ból spoczynkowy.

Diagnostyka obejmuje badanie EKG (często z przemijającymi zmianami odcinka ST lub załamka T), oznaczenie markerów martwicy mięśnia sercowego (troponiny – zwykle w granicach normy lub nieznacznie podwyższone) oraz badania obrazowe (koronarografia). Leczenie polega na podaniu leków przeciwpłytkowych, przeciwkrzepliwych, beta-adrenolityków, statyn oraz rozważeniu wczesnej strategii inwazyjnej.

Dławica niestabilna stanowi stan zagrożenia życia i wymaga pilnej hospitalizacji, gdyż u około 5-20% pacjentów w ciągu 30 dni może dojść do zawału serca lub nagłego zgonu sercowego. Stratyfikacja ryzyka (np. za pomocą skal GRACE, TIMI) pomaga w podjęciu decyzji o czasie i sposobie rewaskularyzacji.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl