kumulacja aluminium
Kumulacja aluminium to proces gromadzenia się tego metalu w tkankach organizmu człowieka. Aluminium jest trzecim najczęściej występującym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej i naturalnie występuje w żywności, wodzie oraz jest powszechnie wykorzystywany w produktach codziennego użytku. Mimo że organizm ludzki posiada mechanizmy wydalania aluminium, nadmierna ekspozycja może prowadzić do jego kumulacji w różnych narządach i tkankach.
Narządami szczególnie narażonymi na kumulację aluminium są kości, mózg, wątroba i nerki. Problem ten dotyka zwłaszcza pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ponieważ wydalanie aluminium odbywa się głównie drogą nerkową. Dlatego osoby z przewlekłą chorobą nerek, szczególnie dializowane, są w grupie podwyższonego ryzyka toksyczności aluminium.
Nadmierna kumulacja aluminium w organizmie może prowadzić do szeregu zaburzeń, w tym encefalopatii związanej z aluminium, osteomalacji (rozmiękania kości) oraz niedokrwistości mikrocytarnej. W naukach neurologicznych istnieją hipotezy o potencjalnym związku między długotrwałą ekspozycją na aluminium a rozwojem chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, choć związek przyczynowo-skutkowy nie został jednoznacznie potwierdzony.
Diagnostyka kumulacji aluminium opiera się głównie na oznaczaniu jego stężenia w surowicy krwi, jednak bardziej wiarygodnym wskaźnikiem obciążenia organizmu tym pierwiastkiem jest jego stężenie w moczu po podaniu środka chelatującego, najczęściej deferoksaminy. W przypadku podejrzenia encefalopatii aluminiowej wskazane może być również wykonanie biopsji kości w celu oceny zawartości aluminium.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Octanowinian glinu – Przeciwwskazania stosowania
Octanowinian glinu (Aluminii acetotartras) jest substancją o właściwościach ściągających i przeciwzapalnych, stosowaną miejscowo w preparatach dermatologicznych, np. w żelu Altażel Oceanic w stężeniu 10 mg/g. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak etylu parahydroksybenzoesan (E 214), propylu parahydroksybenzoesan (E 216) oraz etanol. Preparat nie powinien być aplikowany na otwarte, rozległe rany, zakażoną lub zmienioną chorobowo skórę oraz na duże powierzchnie ciała ze względu na ryzyko absorpcji systemowej i powikłań. Stosowanie doustne jest przeciwwskazane, a długotrwała aplikacja może prowadzić do kumulacji aluminium w organizmie. Ponadto, preparaty z octanowinianem glinu nie są zalecane u dzieci poniżej 3 roku życia ze względu na ryzyko absorpcji i działań niepożądanych.
absorpcja substancji czynnej, absorpcja systemowa, Altażel, działanie niepożądane, etylu parahydroksybenzoesan, kumulacja aluminium, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, leczenie przyczynowe, nadwrażliwość na substancję czynną, octanowinian glinu, otwarta rana, penetracja substancji czynnej, powikłanie systemowe, preparat dermatologiczny, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, właściwości ściągające i przeciwzapalne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie, zakażenie skóry, zmieniona chorobowo skóra