paciorkowce alfa-hemolizujące
Paciorkowce alfa-hemolizujące (ang. alpha-hemolytic streptococci) to grupa bakterii z rodzaju Streptococcus, charakteryzująca się zdolnością do częściowej hemolizy czerwonych krwinek na podłożu agarowym z krwią. Podczas tego procesu hemoglobina ulega niecałkowitemu rozpadowi, tworząc wokół kolonii bakteryjnych charakterystyczną zielonkawą otoczkę.
Do najważniejszych przedstawicieli tej grupy należy Streptococcus pneumoniae (pneumokok) oraz gatunki z grupy Streptococcus viridans, takie jak S. mitis, S. sanguis, S. mutans i S. salivarius. Bakterie te stanowią część fizjologicznej flory jamy ustnej, górnych dróg oddechowych i przewodu pokarmowego, jednak w określonych warunkach mogą wykazywać potencjał chorobotwórczy.
Paciorkowce alfa-hemolizujące odgrywają istotną rolę w patogenezie infekcyjnego zapalenia wsierdzia, zwłaszcza u pacjentów z wadami zastawkowymi serca. S. pneumoniae jest głównym czynnikiem etiologicznym pozaszpitalnych zapaleń płuc, zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych i zapaleń ucha środkowego. W diagnostyce laboratoryjnej paciorkowce alfa-hemolizujące różnicuje się od beta-hemolizujących i gamma-hemolizujących na podstawie wzoru hemolizy oraz testów biochemicznych.
Wrażliwość na antybiotyki w tej grupie bakterii jest zróżnicowana, przy czym obserwuje się rosnącą oporność na penicyliny i makrolidy, szczególnie wśród szczepów S. pneumoniae. Lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe szczepy pozostają penicyliny, a w przypadku nadwrażliwości stosuje się makrolidy lub cefalosporyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ceclor 125 mg/5 ml
Cefaklor, półsyntetyczny antybiotyk cefalosporynowy z grupy J01DA08, stosowany doustnie, wykazuje bakteriobójcze działanie poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Charakteryzuje się szerokim spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak paciorkowce α- i β-hemolizujące, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes oraz gronkowce, w tym szczepy produkujące penicylinazę. Ponadto, cefaklor jest skuteczny przeciwko bakteriom Gram-ujemnym, m.in. Moraxella catarrhalis, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella spp. oraz Haemophilus influenzae, w tym szczepom opornym na ampicylinę. Nie wykazuje jednak aktywności wobec Pseudomonas spp., Acinetobacter spp., MRSA oraz większości enterokoków, a także ma ograniczoną skuteczność wobec Enterobacter spp., Serratia spp., Morganella morganii, Proteus vulgaris i Providencia rettgeri.
Acinetobacter, angina paciorkowcowa, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Enterobacter, enterokok, Escherichia coli, gronkowiec metycylinooporny, Haemophilus influenzae, infekcja tkanek miękkich, Klebsiella, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, MRSA, oporność na ampicylinę, paciorkowce alfa-hemolizujące, paciorkowce beta-hemolizujące, patogen oportunistyczny, patogen układu oddechowego, penicylinaza, pneumokok, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Pseudomonas, sacharoza, Serratia, Streptococcus faecalis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza ściany komórkowej bakterii, właściwości bakteriobójcze, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc, zawiesina doustna