merkaptopuryna i azatiopryna

Merkaptopuryna i azatiopryna to leki immunosupresyjne należące do grupy tiopuryn. Merkaptopuryna jest metabolitem azatiopryny, która po podaniu ulega przekształceniu do merkaptopuryny w wątrobie. Oba leki hamują syntezę puryn, co prowadzi do zahamowania proliferacji limfocytów.

Azatiopryna jest stosowana głównie w transplantologii do zapobiegania odrzucaniu przeszczepów, w chorobach autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów) oraz w nieswoistych zapaleniach jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Merkaptopuryna znajduje zastosowanie przede wszystkim w leczeniu białaczek, szczególnie ostrej białaczki limfoblastycznej.

Główne działania niepożądane tiopuryn obejmują: mielosupresję (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość), hepatotoksyczność, zwiększone ryzyko infekcji oraz rzadziej zapalenie trzustki. Pacjenci przed rozpoczęciem terapii powinni mieć oznaczoną aktywność enzymu metylotransferazy tiopurynowej (TPMT), ponieważ jej niedobór zwiększa ryzyko toksyczności hematologicznej.

Monitoring terapii obejmuje regularne badania morfologii krwi, funkcji wątroby i trzustki. Azatiopryna i merkaptopuryna wchodzą w interakcje z allopurynolem, który hamuje ich metabolizm, co wymaga znacznej redukcji dawki. Należy pamiętać, że pełny efekt terapeutyczny po włączeniu tych leków może być obserwowany dopiero po 8-12 tygodniach leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg

Dane przedkliniczne dotyczące febuksostatu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa przy ekspozycjach odpowiadających dawkom stosowanym klinicznie. W badaniach toksykologicznych działania niepożądane pojawiały się głównie przy ekspozycjach przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi. Szczególną uwagę zwraca interakcja febuksostatu z merkaptopuryną i azatiopryną, gdzie modelowanie farmakokinetyczne na szczurach sugeruje konieczność redukcji dawki tych leków do 20% dawki pierwotnej, aby uniknąć powikłań hematologicznych. W badaniach karcynogenności zaobserwowano wzrost częstości nowotworów pęcherza moczowego u samców szczurów przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji u ludzi, jednak zjawisko to jest prawdopodobnie specyficzne dla metabolizmu puryn i składu moczu u szczurów i nie ma istotnego znaczenia klinicznego u ludzi. Febuksostat nie wykazuje działania genotoksycznego w standardowych testach mutagenności.
badanie teratologiczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne, febuksostat, genotoksyczność, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał mutagenny, powikłanie hematologiczne, rak nabłonka przejściowego, teratogenność, zdolność rozrodcza, złóg ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Aurovitas 120 mg

Badania przedkliniczne febuksostatu wykazały działania toksyczne głównie przy ekspozycjach znacznie przekraczających maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi. W modelach farmakokinetycznych oraz na szczurach zasugerowano konieczność redukcji dawki merkaptopuryny lub azatiopryny do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć reakcji hematologicznych. W długoterminowych badaniach rakotwórczości u samców szczurów zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego przy ekspozycji około 11-krotnie wyższej niż u ludzi, co wiązało się z obecnością złogów ksantyny. U samic szczurów oraz u myszy obu płci nie stwierdzono zwiększonej częstości nowotworów, co wskazuje na specyficzny dla szczurów metabolizm puryn i skład moczu, nieistotny klinicznie dla ludzi.
badanie teratogenności, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, febuksostat, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak z komórek nabłonka przejściowego, reakcja hematologiczna, wpływ na płodność, zaburzenie płodności, złóg ksantyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Febuxostat Solinea 80 mg

Febuksostat, jako inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami metabolizowanymi przez ten enzym oraz innymi szlakami metabolicznymi, w tym glukuronidacją. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania febuksostatu z merkaptopuryną i azatiopryną ze względu na ryzyko toksyczności wynikające ze wzrostu ich stężenia w osoczu. W dawce 80 mg febuksostat nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny (400 mg), a jednoczesne stosowanie z NLPZ, takimi jak naproksen (250 mg 2x/d), powoduje wzrost ekspozycji na febuksostat (Cmax +28%, AUC +41%, t1/2 +26%) bez konieczności modyfikacji dawki. Leki indukujące enzymy UGT mogą zwiększać metabolizm febuksostatu, co wymaga monitorowania stężenia kwasu moczowego w surowicy przez 1-2 tygodnie po rozpoczęciu terapii induktorem. Febuksostat może być bezpiecznie stosowany z kolchicyną, indometacyną, hydrochlorotiazydem oraz warfaryną bez konieczności zmiany dawkowania, a także wykazuje słabe hamowanie CYP2D6 i CYP2C8, co nie wymaga korekty dawek leków metabolizowanych przez te enzymy.
CYP2C8, CYP2D6, cytotoksyczne środki chemoterapeutyczne, czynnik krzepnięcia VII, dezypramina, farmakokinetyka, febuksostat, glukuronylotransferaza, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor COX-2, inhibitor oksydazy ksantynowej, kolchicyna, kwas moczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm enzymatyczny, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oksydaza ksantynowa, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, profil metaboliczny, rosiglitazon, stężenie maksymalne, teofilina, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prohidna 80 mg

Badania przedkliniczne febuksostatu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się głównie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami zawierającymi merkaptopurynę i azatioprynę, co wymaga redukcji ich dawki do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć poważnych reakcji hematologicznych. W badaniach rakotwórczości u samców szczurów przy dawkach odpowiadających 11-krotności ekspozycji u ludzi stwierdzono zwiększoną częstość guzów pęcherza moczowego, jednak zjawisko to było związane z obecnością złogów ksantyny i specyficznym metabolizmem puryn u szczurów, co nie ma bezpośredniego przełożenia na klinikę ludzką. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych efektów, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku.
badanie teratologiczne, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, febuksostat, funkcja rozrodcza, guz pęcherza moczowego, interakcja lekowa, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm puryny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak komórek przejściowych, reakcja hematologiczna, toksyczność, wpływ na płodność, złogi ksantyny

merkaptopuryna i azatiopryna

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Aurovitas 120 mg

Interakcje leku – Febuxostat Solinea 80 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prohidna 80 mg