Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Xylodont 2% z adrenaliną

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Xylodont 2% z adrenaliną opierają się na szeregu badań toksykologicznych prowadzonych na różnych modelach zwierzęcych. Istotnym jest podkreślenie, że działania niepożądane obserwowane w warunkach przedklinicznych występowały jedynie po zastosowaniu dawek znacząco przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co pozwala uznać, że mają one ograniczone znaczenie w zastosowaniu klinicznym¹.

Ostra toksyczność – dawki letalne

Badania toksyczności ostrej wykazały następujące wartości LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) dla lidokainy:

• U myszy: 278 mg/kg po podaniu podskórnym (s.c.) oraz 27 mg/kg po podaniu dożylnym (i.v.)
• U szczurów: 167 mg/kg po podaniu dootrzewnowym (i.p.) oraz 469 mg/kg po podaniu podskórnym (s.c.)

Istotną obserwacją jest fakt, że adrenalina obecna w preparacie nie modyfikuje toksycznego działania lidokainy².

Toksyczność krótkookresowa

W badaniach toksyczności podostrej u szczurów, którym podawano 2% chlorowodorek lidokainy (z adrenaliną lub bez) w dawce 40 mg/kg/dzień przez okres 4 tygodni, zaobserwowano wyraźne pogorszenie stanu ogólnego zwierząt, pobudzenie oraz sporadycznie występujące drgawki. Jest istotne, że przy zastosowaniu niższych dawek, w zakresie 5-15 mg/kg/dzień, nie odnotowano objawów toksyczności³.

Toksyczność długookresowa

W badaniach toksyczności przewlekłej prowadzonych przez okres 6 miesięcy, szczurom podawano 2% chlorowodorek lidokainy w dawce 20 mg/kg/dzień. W wyniku tego zaobserwowano zwiększenie masy nadnerczy, związane z rozrostem kory nadnerczy. Nie stwierdzono jednak działania toksycznego przy zastosowaniu niższych dawek w zakresie 5-10 mg/kg/dzień⁴.

Badania przeprowadzone na psach, którym podawano 2% chlorowodorek lidokainy w dawkach 5-10 mg/kg/dzień domięśniowo (i.m.) przez okres 16 tygodni, nie wykazały żadnego działania toksycznego⁵.

Toksyczność reprodukcyjna i teratogenność

Przeprowadzone badania na zwierzętach dotyczące toksycznego działania lidokainy na płód nie wykazały wpływu substancji czynnej na funkcje rozrodcze. W toku badań nie stwierdzono również działania teratogennego lidokainy, co wskazuje na brak potencjału do wywoływania wad wrodzonych u płodów eksponowanych na tę substancję⁶.