Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Xylodont 2% z adrenaliną

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane obserwowano wyłącznie po zastosowaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi. Pozwala to wnioskować, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w praktyce klinicznej jest stosunkowo niewielkie.¹

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej określono wartości dawki śmiertelnej LD50 dla lidokainy, które wynoszą:²

• u myszy:
  • 278 mg/kg masy ciała po podaniu podskórnym (s.c.)
  • 27 mg/kg masy ciała po podaniu dożylnym (i.v.)
• u szczurów:
  • 167 mg/kg masy ciała po podaniu dootrzewnowym (i.p.)
  • 469 mg/kg masy ciała po podaniu podskórnym (s.c.)

Istotne z punktu widzenia klinicznego jest to, że dodanie adrenaliny do preparatu nie wpływa na zmianę profilu toksyczności lidokainy.³

Toksyczność krótkoterminowa

W badaniach toksyczności krótkoterminowej prowadzonych na szczurach, którym podawano 2% chlorowodorek lidokainy (z adrenaliną lub bez) w dawce 40 mg/kg/dzień przez okres 4 tygodni, zaobserwowano znaczące pogorszenie stanu ogólnego zwierząt, pobudzenie oraz sporadycznie występujące drgawki. Warto podkreślić, że przy niższych dawkach, mieszczących się w zakresie 5-15 mg/kg/dzień, nie stwierdzono oznak działania toksycznego.⁴

Toksyczność długoterminowa

W badaniach długoterminowych u szczurów, którym podawano 2% chlorowodorek lidokainy przez okres 6 miesięcy w dawce 20 mg/kg/dzień, zaobserwowano zwiększenie masy nadnerczy związane z rozrostem kory nadnerczy. Podobnie jak w przypadku badań krótkoterminowych, niższe dawki (5-10 mg/kg/dzień) nie wywoływały działania toksycznego.⁵

Badania przeprowadzone na psach, którym podawano domięśniowo (i.m.) 2% chlorowodorek lidokainy w dawkach 5-10 mg/kg/dzień przez 16 tygodni, nie wykazały żadnych objawów toksyczności.⁶

Toksyczne działanie na płód i potencjał teratogenny

Szczególnie istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa klinicznego są badania dotyczące wpływu lidokainy na funkcje rozrodcze oraz potencjalnego działania teratogennego. Badania przeprowadzone na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu lidokainy na czynności rozrodcze ani nie stwierdzono działania teratogennego, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania tego związku w kontekście rozwoju płodu.⁷