nadciśnienie płucne płodu

Nadciśnienie płucne płodu to stan charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w krążeniu płucnym w okresie życia płodowego. W prawidłowych warunkach ciśnienie w krążeniu płucnym płodu jest wyższe niż u noworodka po urodzeniu, co jest fizjologicznym mechanizmem adaptacyjnym umożliwiającym przepływ krwi przez przewód tętniczy i otwór owalny.

Stan patologiczny nadciśnienia płucnego płodu może być spowodowany różnymi czynnikami, w tym wadami serca (zwłaszcza zwężeniem lub atrezją zastawki mitralnej, lewostronną hipoplazją serca), zaburzeniami rozwoju naczyń płucnych, przewlekłym niedotlenieniem płodu czy infekcjami wewnątrzmacicznymi. Często towarzyszy również zespołowi przetoczenia między bliźniętami (TTTS).

Diagnostyka nadciśnienia płucnego płodu opiera się głównie na badaniu echokardiograficznym płodu, które pozwala ocenić przepływy w naczyniach płucnych, strukturę serca oraz ewentualne wady towarzyszące. Istotne znaczenie ma również pomiar stosunku średnicy tętnicy płucnej do aorty oraz ocena kierunku przepływu przez przewód tętniczy.

Nadciśnienie płucne płodu może prowadzić do poważnych konsekwencji, w tym niewydolności prawokomorowej, obrzęku płodu, a w skrajnych przypadkach do śmierci wewnątrzmacicznej. Po urodzeniu dzieci z prenatalnym nadciśnieniem płucnym są narażone na utrzymywanie się podwyższonego ciśnienia w krążeniu płucnym i rozwój przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN).

Postępowanie prenatalne obejmuje monitorowanie stanu płodu, a w wybranych przypadkach rozważa się interwencje wewnątrzmaciczne. Postępowanie postnatalne zależy od przyczyny i nasilenia nadciśnienia płucnego, może obejmować tlenoterapię, wentylację mechaniczną, tlenek azotu wziewny oraz leki wazodylatacyjne.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl