zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi

Zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi to infekcja wywołana przez drobnoustroje, które wykazują charakterystyczną reakcję w barwieniu metodą Grama, przyjmując barwę fioletową. Do najczęstszych patogenów Gram-dodatnich należą rodzaje Staphylococcus, Streptococcus, Enterococcus, Listeria i Clostridium, odpowiedzialne za szeroki zakres infekcji od łagodnych po zagrażające życiu.

Bakterie Gram-dodatnie charakteryzują się grubą ścianą komórkową zbudowaną z peptydoglikanu, która stanowi cel działania wielu antybiotyków, m.in. penicylin i cefalosporyn. Coraz większym wyzwaniem klinicznym jest narastająca oporność tych patogenów, szczególnie w przypadku MRSA (methicillin-resistant Staphylococcus aureus) czy VRE (vancomycin-resistant Enterococcus).

Obraz kliniczny zakażeń bakteriami Gram-dodatnimi jest zróżnicowany i zależy od czynnika etiologicznego oraz lokalizacji zakażenia. Mogą powodować zakażenia skóry i tkanek miękkich, infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, infekcje układu moczowego, zakażenia kości i stawów oraz zakażenia układowe prowadzące do sepsy.

Diagnostyka opiera się na badaniach mikrobiologicznych z identyfikacją patogenu i określeniem jego lekowrażliwości. Podstawowe znaczenie ma posiew z miejsca zakażenia, a w przypadku zakażeń uogólnionych – posiew krwi. Coraz częściej stosowane są także szybkie metody molekularne.

Leczenie infekcji Gram-dodatnich wymaga celowanej antybiotykoterapii zgodnej z antybiogramem. W przypadku zakażeń ciężkich, przed uzyskaniem wyniku posiewu, stosuje się empiryczną terapię o szerokim spektrum działania, uwzględniającą lokalne dane epidemiologiczne dotyczące lekooporności. Szczególne znaczenie w terapii ciężkich zakażeń mają glikopeptydy (wankomycyna, teikoplanina), linezolid, daptomycyna oraz nowsze antybiotyki jak dalbawancyna czy tedizolid.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daptomycin Accordpharma 500 mg

Daptomycyna wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 4 do 12 mg/kg mc., z osiągnięciem stanu równowagi po trzeciej dawce. Objętość dystrybucji wynosi około 0,1 l/kg, a lek charakteryzuje się wysokim, około 90%, odwracalnym wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm daptomycyny jest minimalny, nie zachodzi w wątrobie przez cytochrom P450, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe – około 78% dawki jest wydalane z moczem, z czego 50% w postaci niezmienionej. Klirens osoczowy wynosi 7-9 ml/h/kg, a nerkowy 4-7 ml/h/kg. U osób starszych (≥75 lat) obserwuje się zmniejszenie klirensu o 35% i wzrost AUC o 58%, co wiąże się z obniżoną funkcją nerek, dlatego dawkowanie powinno być dostosowane do czynności nerek, a nie samego wieku pacjenta.
bakteriemia Staphylococcus aureus, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, czynność nerek, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka daptomycyny, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, infuzja dożylna, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, mikrosomy wątroby, objętość dystrybucji, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, sekrecja kanalikowa, stan równowagi stężeń, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi
Leksykon leków
Działania niepożądane – Isotretinoin Aristo 20 mg

Izotretynoina, stosowana w terapii trądziku, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi o różnej częstości występowania, klasyfikowanymi zgodnie z MedDRA. Najczęstsze objawy to suchość skóry, błon śluzowych (warg, nosa, oczu) oraz zapalenia powiek i spojówek. W badaniach klinicznych obejmujących 824 pacjentów odnotowano także poważne zaburzenia psychiczne (depresja, myśli samobójcze), neurologiczne (ból głowy, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczno-rozpływna martwica naskórka) oraz mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni, rabdomioliza). Występują również zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, niedokrwistość), metaboliczne (cukrzyca, hiperurykemia, podwyższone trójglicerydy i cholesterol), a także uszkodzenia wątroby (zwiększenie aminotransferaz) i nerek. Częstość działań niepożądanych waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), a niektóre z nich mogą utrzymywać się po zakończeniu terapii.
alergiczne zapalenie naczyń, białkomocz, cukrzyca, dystrofia paznokci, ginekomastia, hipertrójglicerydemia, hiperurykemia, hirsutyzm, izotretynoina, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok żołądkowo-jelitowy, limfadenopatia, małopłytkowość, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadpłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, podwyższenie aminotransferaz, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skórna reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, ślepota barw, suche oko, suchość błony śluzowej, suchość błony śluzowej nosa, światłowstręt, tarcza zastoinowa, toksyczna nekroliza naskórka, trądzik piorunujący, zaćma, zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi, zanokcica, zapalenie cewki moczowej, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie jelita krętego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zapalenie warg, zapalenie wątroby, zapalenie ziarniniakowe Wegenera, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniak ropotwórczy, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Izotek 20 mg 20 mg

Izotretynoina, substancja czynna leku Izotek, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest ściśle związana z dawkowaniem. Najczęściej obserwuje się objawy suchości skóry i błon śluzowych, takie jak suchość skóry, zapalenie czerwieni wargowej (cheilitis), suchość błony śluzowej nosa z krwawieniami oraz zapalenie spojówek. Profil bezpieczeństwa opiera się na analizie danych klinicznych obejmujących 824 pacjentów oraz nadzorze po wprowadzeniu leku do obrotu. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów MedDRA i częstości występowania, gdzie bardzo często (≥1/10) występują m.in. suchość skóry i błon śluzowych, bóle głowy, zapalenie powiek i spojówek, a także zaburzenia psychiczne, takie jak depresja i zmiany nastroju. Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, w tym zaburzenia psychotyczne, myśli samobójcze, zapalenia stawów, rabdomiolizę czy ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona).
białkomocz, biegunka krwotoczna, choroba zapalna jelita, cukrzyca, depresja, dystrofia paznokci, ginekomastia, hiperurykemia, hirsutyzm, izotretynoina, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok żołądkowo-jelitowy, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, limfadenopatia, łysienie, małopłytkowość, myśl samobójcza, nadpłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skórna reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, ślepota barw, suchość błony śluzowej nosa, suchość oczu, suchość skóry, światłowstręt, tarcza zastoinowa, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trądzik piorunujący, upośledzenie słuchu, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi, zanokcica, zapalenie cewki moczowej, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie jelita krętego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daptomycin Accord Healthcare 500 mg

Daptomycyna, antybiotyk peptydowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteriami Gram-dodatnimi, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 4 do 12 mg/kg mc., podawanych dożylnie w infuzji trwającej 30 minut lub w 2-minutowym wstrzyknięciu. Stan równowagi osiągany jest po trzeciej dawce. Objętość dystrybucji wynosi około 0,1 l/kg mc., a lek wiąże się z białkami osocza w około 90%. Daptomycyna nie jest metabolizowana przez mikrosomy wątroby ani nie wpływa na izoenzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem całkowitym 7-9 mL/h/kg mc. i nerkowym 4-7 mL/h/kg mc. U osób starszych (≥ 75 lat) obserwuje się zmniejszenie klirensu o 35% i wzrost AUC o 58%, co wiąże się z obniżoną funkcją nerek i wymaga dostosowania dawki na podstawie czynności nerek, a nie samego wieku.
antybiotyk peptydowy, bakteriemia Staphylococcus aureus, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka daptomycyny, hemodializa, infuzja dożylna, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, mikrosom wątroby, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, sekrecja kanalikowa, stan równowagi stężenia, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi, znakowanie izotopowe

zakażenie bakteriami Gram-dodatnimi

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Daptomycin Accordpharma 500 mg

Działania niepożądane – Isotretinoin Aristo 20 mg

Działania niepożądane – Izotek 20 mg 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Daptomycin Accord Healthcare 500 mg