przykurcz bliznowaty

Przykurcz bliznowaty to stan patologiczny, w którym dochodzi do ograniczenia ruchomości struktur anatomicznych wskutek formowania się nadmiernej tkanki bliznowatej. Zjawisko to może występować po urazach, zabiegach operacyjnych, oparzeniach lub w przebiegu chorób zapalnych, prowadząc do deformacji i zaburzeń funkcjonalnych.

Patofizjologia przykurczu bliznowatego obejmuje nieprawidłową reorganizację włókien kolagenowych, nadmierną aktywność miofibroblastów oraz zaburzenie równowagi między syntezą a degradacją macierzy pozakomórkowej. W procesie tym kluczową rolę odgrywają czynniki wzrostu, w tym TGF-β, który stymuluje produkcję kolagenu.

Leczenie przykurczów bliznowatych wymaga podejścia wielokierunkowego i może obejmować fizykoterapię, masaż, stosowanie opatrunków uciskowych, farmakoterapię (np. iniekcje kortykosteroidów), laseroterapię oraz interwencje chirurgiczne. Wczesne wdrożenie profilaktyki przeciwprzyczkurczowej ma kluczowe znaczenie dla minimalizacji ryzyka rozwoju tej patologii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl