krążenie pozawątrobowe
Krążenie pozawątrobowe, znane również jako obejście wątrobowo-trzewne, to stan, w którym krew z jelit omija wątrobę i dostaje się bezpośrednio do krążenia systemowego. Jest to patologiczny proces, który może wystąpić w zaawansowanej chorobie wątroby, zwłaszcza w marskości, gdzie rozwija się nadciśnienie wrotne.
W warunkach fizjologicznych krew z przewodu pokarmowego przepływa przez żyłę wrotną do wątroby, gdzie zachodzą procesy detoksykacji i metabolizmu. W nadciśnieniu wrotnym zwiększone ciśnienie w układzie wrotnym prowadzi do rozwoju krążenia obocznego, formowania się żylaków i shuntów naczyniowych, które pozwalają krwi ominąć wątrobę.
Konsekwencje kliniczne krążenia pozawątrobowego obejmują encefalopatię wątrobową (z powodu braku oczyszczania krwi z neurotoksyn), zmniejszoną biodostępność leków metabolizowanych przez wątrobę oraz zwiększone ryzyko krwawienia z żylaków przełyku. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, w tym ultrasonografię dopplerowską, tomografię komputerową i angiografię.
Leczenie krążenia pozawątrobowego koncentruje się na kontroli nadciśnienia wrotnego, zapobieganiu krwawieniom z żylaków oraz, w niektórych przypadkach, zamykaniu patologicznych shuntów poprzez zabiegi radiologii interwencyjnej. W zaawansowanych stadiach choroby wątroby może być konieczny przeszczep wątroby jako definitywne rozwiązanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dicloberl 100 mg 100 mg
Diklofenak sodowy, substancja czynna Dicloberl 100 mg w postaci czopków, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką zależną od drogi podania. Po podaniu doodbytniczym Tmax wynosi około 1 godziny, a Cmax stanowi około 2/3 wartości uzyskiwanych po podaniu doustnym (tabletki dojelitowe), gdzie Tmax wynosi średnio 2-3 godziny. Biodostępność diklofenaku po podaniu doodbytniczym jest prawie dwukrotnie wyższa niż po podaniu doustnym, co wynika z mniejszego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Po podaniu domięśniowym lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu najszybciej, w ciągu 10-20 minut, z najwyższą biodostępnością (brak efektu pierwszego przejścia). Diklofenak wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego dystrybucję i dostępność biologiczną.
biodostępność, Cmax, czopki doodbytnicze, czynność wątroby i nerek, Dicloberl, diklofenak sodowy, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, hydroksylacja i sprzęganie, krążenie pozawątrobowe, okres półtrwania leku, opróżnianie żołądka, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie leku w osoczu, tabletki dojelitowe, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem