przestrzeń pozaotrzewnowa
Przestrzeń pozaotrzewnowa (łac. spatium retroperitoneale) to obszar anatomiczny położony za otrzewną ścienną, czyli między tylną ścianą jamy brzusznej a otrzewną. Ta klinicznie istotna przestrzeń stanowi miejsce lokalizacji ważnych struktur anatomicznych, które nie są pokryte otrzewną.
W przestrzeni pozaotrzewnowej znajdują się: nerki wraz z nadnerczami, moczowody, duże naczynia krwionośne (aorta brzuszna i żyła główna dolna), część trzustki, części dwunastnicy oraz liczne naczynia limfatyczne i węzły chłonne. Przestrzeń ta jest wypełniona tkanką tłuszczową i łączną, które stanowią podparcie dla narządów tam zlokalizowanych.
Z punktu widzenia klinicznego, przestrzeń pozaotrzewnowa ma duże znaczenie w diagnostyce i leczeniu. Zmiany patologiczne w tej przestrzeni mogą obejmować krwawienia, zakażenia, nowotwory pierwotne (np. mięsaki tkanek miękkich) oraz przerzuty nowotworowe. Dostęp chirurgiczny do przestrzeni pozaotrzewnowej może być uzyskany poprzez laparotomię lub techniki małoinwazyjne, takie jak laparoskopia retroperitonealna.
Diagnostyka zmian w przestrzeni pozaotrzewnowej obejmuje przede wszystkim badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI) oraz ultrasonografia. Szczególnie tomografia komputerowa z kontrastem pozwala na dokładną ocenę struktur anatomicznych i patologii występujących w przestrzeni pozaotrzewnowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Omniscan 0,5 mmol/ml
Omniscan (gadodiamid) to niejonowy, paramagnetyczny środek kontrastowy stosowany do diagnostyki obrazowej metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Podawany dożylnie, poprawia kontrast obrazów, umożliwiając lepszą wizualizację patologii w różnych obszarach anatomicznych, w tym ośrodkowego układu nerwowego, głowy i szyi, klatki piersiowej, serca, kończyn, jamy brzusznej, miednicy, piersi, narządów miąższowych (trzustka, wątroba), przestrzeni pozaotrzewnowej (nerki), układu mięśniowo-szkieletowego oraz naczyń krwionośnych (badania angiograficzne). Szczególnie istotne jest zastosowanie Omniscanu w diagnostyce choroby wieńcowej serca (CAD), gdzie umożliwia ocenę perfuzji mięśnia sercowego w spoczynku i podczas próby wysiłkowej, badanie opóźnionego wzmocnienia kontrastowego oraz różnicowanie obszarów niedokrwienia od zawału mięśnia sercowego.
badanie angiograficzne, choroba wieńcowa serca, gadodiamid, gruczoł krokowy, narząd miąższowy, niedokrwienie, opóźnione wzmocnienie kontrastowe, osmolalność, ośrodkowy układ nerwowy, paramagnetyczny środek kontrastowy, pęcherz moczowy, perfuzja mięśnia sercowego, przestrzeń pozaotrzewnowa, rdzeń kręgowy, relaksacyjność molarna, rezonans magnetyczny, roztwór do wstrzykiwań, układ mięśniowo-szkieletowy, zawał - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mitomycin Accord 20 mg
Mitomycyna, dostępna w preparacie Mitomycin Accord w dawkach 10 mg lub 20 mg, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed terapią. Bezwzględne przeciwwskazania do podania ogólnego obejmują pancytopenię, izolowaną leukopenię, małopłytkowość, skazy krwotoczne oraz ostre zakażenia, ze względu na ryzyko poważnych powikłań hematologicznych i immunosupresyjnych. Względne przeciwwskazania to zaburzenia wentylacji typu obturacyjnego (np. POChP, astma), restrykcyjnego (np. zwłóknienie płuc), niewydolność nerek i wątroby oraz zły ogólny stan zdrowia pacjenta. Przed terapią należy ocenić morfologię krwi, funkcję nerek i wątroby, a także rozważyć odroczenie leczenia w przypadku jednoczesnej lub niedawnej radioterapii lub stosowania innych leków cytostatycznych.
astma oskrzelowa, elementy morfotyczne krwi, hemostaza, karmienie piersią, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, mitomycyna, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, ostre zakażenie, pancytopenia, perforacja pęcherza moczowego, POChP, proszek do sporządzania roztworu, przestrzeń pozaotrzewnowa, radioterapia, reakcja anafilaktyczna, skaza krwotoczna, właściwości cytotoksyczne, zaburzenie wentylacji obturacyjne, zapalenie pęcherza moczowego, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prothromplex Total NF 600 j.m.
Prothromplex Total NF to koncentrat ludzkiego zespołu protrombiny zawierający czynniki krzepnięcia II, VII, IX i X, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania kaskady krzepnięcia. Każda fiolka o dawce 600 j.m. zawiera: czynnik II w ilości 450–850 j.m. (22,5–42,5 j.m./ml), czynnik VII 500 j.m. (25 j.m./ml), czynnik IX 600 j.m. (30 j.m./ml), czynnik X 600 j.m. (30 j.m./ml) oraz co najmniej 400 j.m. białka C. Preparat uzupełnia niedobory czynników zależnych od witaminy K, które są kluczowe dla inicjacji i przebiegu procesu hemostazy, w tym aktywacji protrombiny do trombiny i stabilizacji zakrzepu fibrynowego. Niedobory tych czynników, zarówno wrodzone (np. hemofilia B przy niedoborze IX), jak i nabyte (np. w wyniku leczenia antagonistami witaminy K lub ciężkiej niewydolności wątroby), prowadzą do zwiększonej skłonności do krwawień o różnym nasileniu i lokalizacji.
aktywność swoista, antagonista witaminy K, białko C, czynnik tkankowy, czynnik VIIa, czynniki krzepnięcia, czynniki krzepnięcia zależne od witaminy K, fibryna, fibrynogen, fibrynoliza, hemofilia B, hemostaza pierwotna, inhibitor krzepnięcia, kaskada krzepnięcia, koncentrat zespołu protrombiny, lek przeciwkrwotoczny, ludzki czynnik krzepnięcia, niewydolność wątroby, populacja pediatryczna, protrombina, przestrzeń pozaotrzewnowa, skłonność do krwawień, trombina, trombocytopenia, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenie hemostazy, zawartość białka, zespół protrombiny, zewnątrzpochodny szlak krzepnięcia