przewlekłe choroby zapalne jelit

Przewlekłe choroby zapalne jelit (PCZJ) to grupa schorzeń o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzujących się przewlekłym zapaleniem błony śluzowej przewodu pokarmowego. Dwie główne jednostki chorobowe zaliczane do tej grupy to choroba Leśniowskiego-Crohna (ChLC) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG).

Etiopatogeneza PCZJ ma charakter wieloczynnikowy i obejmuje predyspozycje genetyczne, zaburzenia układu immunologicznego, czynniki środowiskowe oraz dysfunkcję mikrobioty jelitowej. Choroba Leśniowskiego-Crohna może dotyczyć każdego odcinka przewodu pokarmowego od jamy ustnej do odbytu, zmiany zapalne mają charakter pełnościenny i nieciągły. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego ogranicza się do błony śluzowej okrężnicy, a zmiany rozszerzają się w sposób ciągły, począwszy od odbytnicy.

Objawy kliniczne PCZJ obejmują biegunki (często z domieszką krwi w WZJG), bóle brzucha, utratę masy ciała, zmęczenie, a także objawy pozajelitowe, takie jak zmiany stawowe, skórne, oczne czy wątrobowe. Diagnostyka opiera się na badaniach endoskopowych z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, badaniach obrazowych (USG, TK, MR) oraz markerach laboratoryjnych zapalenia i kału.

Leczenie PCZJ ma charakter wielokierunkowy i obejmuje farmakoterapię (aminosalicylany, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, leki biologiczne), leczenie żywieniowe oraz w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne. Terapia powinna być zindywidualizowana i dostosowana do aktywności choroby, jej lokalizacji, fenotypu oraz występowania powikłań. Celem leczenia jest uzyskanie i utrzymanie remisji klinicznej oraz endoskopowej, poprawa jakości życia pacjentów oraz zapobieganie powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl