Właściwości farmakokinetyczne leku Trifas (torasemid)

Trifas jest produktem leczniczym zawierającym torasemid, dostępnym w postaci roztworu do wstrzykiwań dożylnych w dwóch wariantach dawkowania: Trifas 10 (10 mg torasemidu w 2 ml roztworu) oraz Trifas 20 (20 mg torasemidu w 4 ml roztworu). Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku.¹

Wiązanie z białkami i dystrybucja

Torasemid charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Również jego metabolity wykazują znaczące powinowactwo do białek osocza: metabolit M1 wiąże się w 86%, metabolit M3 w 95%, a metabolit M5 w 97%. Rzeczywista objętość dystrybucji (Vz) torasemidu wynosi 16 litrów.²

Metabolizm torasemidu

U ludzi torasemid podlega biotransformacji, w wyniku której powstają trzy główne metabolity oznaczone jako M1, M3 i M5. Dostępne dane nie wskazują na istnienie innych metabolitów u człowieka. Procesy metaboliczne obejmują:

• Metabolity M1 i M5 – powstają w wyniku stopniowego utleniania grupy metylowej pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego
• Metabolit M3 – powstaje poprzez hydroksylację pierścienia

Warto podkreślić, że metabolity M2 i M4, które zostały zidentyfikowane u zwierząt doświadczalnych, nie występują u człowieka.³

Parametry eliminacji

U osób zdrowych końcowy okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów wynosi 3-4 godziny. Klirens całkowity torasemidu kształtuje się na poziomie 40 ml/min, natomiast klirens nerkowy osiąga wartość około 10 ml/min.⁴

Drogi wydalania i proporcje metabolitów

U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki torasemidu jest wydalane przez nerki z moczem, zarówno w postaci niezmienionej substancji czynnej, jak i jej metabolitów. Proporcje poszczególnych związków w moczu przedstawiają się następująco:

Główny metabolit M5, mimo że stanowi największy odsetek wydalanej substancji, nie wykazuje działania moczopędnego. Metabolity M1 i M3 zachowują częściową aktywność farmakologiczną i odpowiadają za około 10% całkowitego działania moczopędnego leku.⁵

Farmakokinetyka w stanach patologicznych

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne torasemidu podlegają pewnym modyfikacjom:

• Klirens całkowity torasemidu pozostaje niezmieniony
• Półokres eliminacji torasemidu utrzymuje się na poziomie podobnym jak u osób zdrowych
• Półokres trwania metabolitów M3 i M5 ulega wydłużeniu
• Działanie farmakodynamiczne leku pozostaje niezmienione
• Czas działania leku nie zależy od stopnia niewydolności nerek

Istotną informacją kliniczną jest fakt, że zarówno torasemid, jak i jego metabolity są jedynie w niewielkim stopniu usuwane podczas zabiegów hemodializy oraz hemofiltracji.⁶

Zaburzenia czynności wątroby i niewydolność serca

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością serca zaobserwowano:

• Nieznaczne wydłużenie półokresu eliminacji torasemidu
• Nieznaczne wydłużenie półokresu eliminacji metabolitu M5
• Ilość związków wydalanych z moczem pozostaje zbliżona do wartości obserwowanych u osób zdrowych

Na podstawie tych danych nie należy oczekiwać wystąpienia kumulacji torasemidu ani jego metabolitów u pacjentów z wymienionymi schorzeniami.⁷

Liniowość farmakokinetyki

Torasemid oraz jego metabolity charakteryzują się kinetyką liniową, co oznacza, że zarówno maksymalne stężenie leku w surowicy, jak i powierzchnia pola pod krzywą stężenia leku w surowicy (AUC) zwiększają się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Ta właściwość ma istotne znaczenie kliniczne, umożliwiając przewidywalne dostosowanie dawkowania leku.⁸