zaburzenie wzrostu płodu

Zaburzenie wzrostu płodu to stan kliniczny, w którym płód nie osiąga oczekiwanego potencjału wzrostowego dla danego wieku ciążowego. Najczęstszą postacią jest wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrastania płodu (IUGR – Intrauterine Growth Restriction), definiowane jako szacowana masa płodu poniżej 10. percentyla dla danego wieku ciążowego, często z towarzyszącymi nieprawidłowościami w przepływach naczyniowych.

Przyczyny zaburzeń wzrostu płodu można podzielić na matczyne (niedożywienie, choroby przewlekłe, nadciśnienie, zespół antyfosfolipidowy), łożyskowe (niewydolność łożyska, zaburzenia implantacji, nieprawidłowa inwazja trofoblastu) oraz płodowe (wady genetyczne, zakażenia wewnątrzmaciczne, ciąże wielopłodowe). Szczególnie istotna jest różnica między symetrycznym a asymetrycznym zaburzeniem wzrostu – pierwszy typ sugeruje wczesne nieprawidłowości, drugi zazwyczaj wynika z dysfunkcji łożyska w późniejszym okresie ciąży.

Diagnostyka obejmuje seryjne badania ultrasonograficzne z oceną biometrii płodu, objętości płynu owodniowego oraz przepływów dopplerowskich w naczyniach pępowinowych, mózgowych i macicznych. Badania dopplerowskie mają kluczowe znaczenie w różnicowaniu prawdziwego IUGR od płodów konstytucjonalnie małych (SGA – Small for Gestational Age), u których ryzyko powikłań jest znacznie mniejsze.

Postępowanie zależy od etiologii, stopnia nasilenia zaburzeń oraz wieku ciążowego. Obejmuje intensywny nadzór położniczy, terapię chorób matczynych oraz optymalne ustalenie czasu zakończenia ciąży. Wcześniejsze ukończenie ciąży może być konieczne w przypadku narastających zaburzeń przepływów naczyniowych lub cech niedotlenienia płodu. Płody z zaburzeniami wzrostu wykazują zwiększone ryzyko powikłań okołoporodowych oraz odległych następstw zdrowotnych, w tym zaburzeń metabolicznych i chorób sercowo-naczyniowych w życiu dorosłym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl