rozszczep podniebienia
Rozszczep podniebienia to wada wrodzona polegająca na niecałkowitym połączeniu struktur tworzących podniebienie podczas rozwoju płodowego. Defekt ten może obejmować podniebienie miękkie, twarde lub oba jednocześnie, a często współwystępuje z rozszczepem wargi. Wada ta powstaje między 7. a 12. tygodniem ciąży.
Częstość występowania rozszczepu podniebienia szacuje się na 1 na 1000-2500 żywych urodzeń, z różnicami w zależności od pochodzenia etnicznego. Do czynników ryzyka należą predyspozycje genetyczne, palenie tytoniu i spożywanie alkoholu przez matkę w czasie ciąży, stosowanie niektórych leków (np. przeciwpadaczkowych) oraz niedobór kwasu foliowego.
Rozszczep podniebienia powoduje trudności w karmieniu, zaburzenia rozwoju mowy, nawracające infekcje ucha środkowego oraz problemy z uzębieniem. Leczenie ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje chirurgiczną korekcję (zwykle wykonywana między 6. a 18. miesiącem życia), leczenie ortodontyczne, terapię logopedyczną oraz interwencje psychologiczne.
Współczesne techniki operacyjne zapewniają dobre rezultaty funkcjonalne i estetyczne, a wczesna, kompleksowa opieka pozwala na prawidłowy rozwój dziecka z tą wadą. Kluczowe znaczenie ma koordynacja działań specjalistów różnych dziedzin w ramach dedykowanych zespołów zajmujących się leczeniem rozszczepów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazole Polfarmex 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują na brak potencjału rakotwórczego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi, co potwierdzają badania na myszach i szczurach, gdzie dawki 2,5-10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące nie wykazały istotnych zmian nowotworowych, z wyjątkiem częstszego występowania gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5-10 mg/kg mc./dobę. Flukonazol nie wpływa negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę. Teratogenność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne (25-320 mg/kg mc.), manifestującą się anatomicznymi zmianami u płodów, takimi jak dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, opóźnienie kostnienia, falistość żeber, rozszczep podniebienia oraz nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, a także zwiększoną śmiertelnością zarodków przy najwyższych dawkach.
badanie niekliniczne, bezpieczeństwo stosowania flukonazolu, dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, falistość żeber, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, potencjał rakotwórczy, przebieg porodu, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, układ kielichowo-miedniczkowy, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Leczenie
Leczenie chirurgiczne rozszczepu wargi i podniebienia ma na celu przywrócenie prawidłowej funkcji i estetyki wargi oraz podniebienia, co umożliwia dziecku efektywne jedzenie, mówienie i słyszenie. Standardowo operację rozszczepu wargi wykonuje się w wieku 3-6 miesięcy, a rozszczepu podniebienia między 9 a 12 miesiącem życia, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta. Wykorzystywane techniki chirurgiczne obejmują m.in. cheiloplastykę, palatoplastykę, gingivoperiosteoplastykę oraz metody von Langenbecka, Wardilla-Kilnera i Furlowa. Dodatkowe zabiegi, takie jak przeszczep kostny wyrostka zębodołowego (7-9 lat), operacje poprawiające mowę (3-6 lat) czy chirurgia ortognatyczna (14-17 lat), są często niezbędne. Kompleksowa opieka wymaga multidyscyplinarnego zespołu specjalistów, w tym chirurgów, ortodontów, logopedów, laryngologów, audiologów, genetyków, psychologów i dietetyków, co pozwala na skoordynowane leczenie i monitorowanie rozwoju dziecka.
chirurgia ortognatyczna, dysfagia, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, faryngoplastyka, hipernazalność, nasoalveolar molding, niewydolność podniebienno-gardłowa, operacja rozszczepu podniebienia, przetoka podniebienna, przodozgryz, regurgitacja nosowa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rynoplastyka, tympanostomia, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zabieg chirurgiczny - Leksykon substancji czynnych
Salmeterol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące salmeterolu ksynafonianu wskazują na dobry profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały brak toksyczności reprodukcyjnej u szczurów, natomiast u królików zaobserwowano toksyczne efekty na zarodek i płód, takie jak rozszczep podniebienia, przedwczesne rozwarcie powiek, zarośnięcie mostka oraz zmniejszone kostnienie kości czołowych, jednak przy dawkach około 20-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dobową dla ludzi (na podstawie porównania AUC). Ponadto, salmeterol nie wykazuje genotoksyczności w standardowych testach, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach skojarzonego podawania salmeterolu i flutykazonu propionianu u szczurów odnotowano nieprawidłowości rozwojowe, takie jak przemieszczenie tętnicy pępkowej i niecałkowite kostnienie kości potylicznej, jednak efekty te wiązały się z dawkami glikokortykosteroidów, które same mogą powodować wady rozwojowe.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxodil Combo (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę dostarczoną
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Oxodil Combo, zawierającego budezonid (160 mikrogramów) i formoterol fumaran dwuwodny (4,5 mikrogramów), wykazały, że toksyczność obu substancji, podawanych osobno lub w skojarzeniu, wynika głównie z nasilonego działania farmakologicznego przy wysokich dawkach. Badania na modelach zwierzęcych wskazały na potencjalne wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia układu kostnego, związane z ekspozycją na kortykosteroidy, jednak dawki te znacznie przekraczały zalecane dawki terapeutyczne u ludzi. Podobnie, formoterol wykazał negatywny wpływ na reprodukcję zwierząt, w tym zmniejszoną płodność samców szczura, mniejszą liczbę implantacji zarodków, obniżoną przeżywalność młodych oraz zmniejszoną masę urodzeniową potomstwa, ale efekty te pojawiały się przy ekspozycji znacznie wyższej niż klinicznie stosowane dawki.
badanie przedkliniczne, budezonid, działanie farmakologiczne, efekt teratogenny, ekspozycja ogólnoustrojowa, formoterol fumaran dwuwodny, implantacja zarodka, kortykosteroid, model zwierzęcy, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, zmniejszona płodność, zniekształcenie układu kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clarithromycin hameln 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności jest wątroba, z uszkodzeniami obserwowanymi już po 14 dniach ekspozycji u psów i małp przy dawkach 300 mg/kg/dobę, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Dodatkowo, toksyczność dotyczyła także żołądka, tkanek limfoidalnych oraz nerek. W zakresie toksyczności ocznej, uszkodzenia spojówek i łzawienie pojawiły się u psów przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych, natomiast zmętnienie rogówki i obrzęk występowały przy dawkach 400 mg/kg/dobę u psów i małp. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego klarytromycyny. W badaniach reprodukcyjnych u królików i małp zaobserwowano zwiększoną częstość samoistnych poronień przy dawkach 2- i 10-krotnie wyższych od klinicznych, związanych z toksycznością matczyną. U szczurów dawka 150 mg/kg/dobę indukowała wady układu sercowo-naczyniowego, a u myszy przy dawce 70-krotnie wyższej od klinicznej stwierdzono rozszczep podniebienia (3-30%).
biała krwinka, czerwona krwinka, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, erytrocyt, LD50, leukocyt, łzawienie, nefrotoksyczność, parametr hematologiczny, płytka krwi, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, samoistne poronienie, tkanka limfoidalna, toksyczność matczyna, toksyczność zależna od dawki, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie spojówki, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Advantan 1 mg/g
Metyloprednizolonu aceponian, substancja czynna kremu Advantan (1 mg/g), wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest danych dotyczących wpływu na płodność, a badania przedkliniczne wskazują na potencjalne działanie embriotoksyczne i teratogenne, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w pierwszym trymestrze ciąży. W późniejszych trymestrach należy unikać aplikacji na duże powierzchnie skóry, długotrwałego stosowania oraz stosowania pod opatrunkiem okluzyjnym. Ryzyko rozszczepu podniebienia u noworodków związane z ekspozycją na glikokortykosteroidy w pierwszym trymestrze wymaga szczegółowego poinformowania pacjentek i indywidualnej oceny korzyści i ryzyka terapii.
Advantan, aplikacja miejscowa, badanie epidemiologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, glikokortykoid, kortykosteroid, lek w ciąży, metyloprednizolonu aceponian, opatrunek okluzyjny, pierwszy trymestr ciąży, przeciwwskazanie, rozszczep podniebienia, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Curacne 10 mg 10 mg
Izotretynoina, stosowana w preparacie Curacne 10 mg, jest bezwzględnie przeciwwskazana w okresie ciąży ze względu na silne działanie teratogenne, które może prowadzić do poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak wodogłowie, małogłowie, rozszczep podniebienia, wady ucha zewnętrznego, małoocze, wady sercowo-naczyniowe (np. tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń) oraz nieprawidłowości grasicy i przytarczyc. Ponadto, ekspozycja na izotretynoinę zwiększa ryzyko poronień samoistnych. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii lub w ciągu miesiąca po jej zakończeniu, leczenie należy natychmiast przerwać, a pacjentkę skierować na pilną konsultację teratologiczną. W trakcie konsultacji przed rozpoczęciem leczenia lekarz musi szczegółowo omówić ryzyko wad rozwojowych oraz konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji.
działanie teratogenne, izotretynoina, karmienie piersią, laktacja, liczba plemników, małogłowie, małoocze, metoda antykoncepcyjna, miesiączka, morfologia plemników, nieprawidłowość grasicy, parametr nasienia, płodność mężczyzn, poronienie samoistne, przełożenie wielkich naczyń, rozszczep podniebienia, ruchliwość plemników, teratologia, tetralogia Fallota, uszkodzenie przegrody, wada rozwojowa móżdżku, wada rozwojowa płodu, wodogłowie, zniekształcenie twarzy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Objawy
Zespół DiGeorge’a (delecja 22q11.2) to najczęstszy zespół mikrodelecji o częstości 1:2000-1:4000 żywych urodzeń, charakteryzujący się zmiennością fenotypową i szerokim spektrum objawów wielonarządowych. Klasyczna triada obejmuje wady serca (obecne u ~80% pacjentów, m.in. ubytek przegrody międzykomorowej, tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), hipoplazję grasicy z różnym stopniem niedoboru odporności (75% z łagodnym do umiarkowanego niedoboru limfocytów T, 1% z całkowitym brakiem grasicy) oraz hipokalcemię (50-70% pacjentów) wynikającą z niedoczynności przytarczyc. Dodatkowo często występują anomalie podniebienia (>65%), zaburzenia endokrynologiczne (w tym niedoczynność/nadczynność tarczycy u 20% dorosłych), cechy dysmorficzne twarzy, opóźnienie rozwoju psychoruchowego, deficyty poznawcze (IQ 70-85 u większości) oraz zwiększone ryzyko zaburzeń psychiatrycznych, w tym schizofrenii (25-30% dorosłych). Obraz kliniczny ewoluuje z wiekiem, a objawy mogą ujawniać się od okresu noworodkowego do dorosłości.
Rokowanie zależy głównie od ciężkości wad serca i stopnia niedoboru odporności; śmiertelność niemowlęca wynosi <5%, głównie z powodu złożonych wad serca i ciężkiego niedoboru odporności. Wraz z wiekiem nasilają się zaburzenia poznawcze i psychiatryczne, a u pacjentów z objawami psychotycznymi obserwuje się spadek IQ o średnio 7 punktów ogólnego i 9 punktów werbalnego. Wielospecjalistyczna opieka, wczesna diagnostyka i interwencje terapeutyczne (chirurgia wad serca, suplementacja wapnia, wsparcie immunologiczne i psychologiczne) znacząco poprawiają jakość życia i rokowanie. Pomimo przewlekłych problemów zdrowotnych, większość pacjentów osiąga dorosłość i może prowadzić aktywne życie, choć wymaga regularnej kontroli i kompleksowego leczenia.
anemia hemolityczna, choroba Gravesa-Basedowa, delecja 22q11.2, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperteloryzm, hipokalcemia, hipoplazja grasicy, hipoplazja przytarczyc, hipotonia, małopłytkowość, mikrognacja, niedobór odporności, niedoczynność przytarczyc, niedorozwój przytarczyc, niedosłuch przewodzeniowy, niewydolność krążenia, niewydolność podniebienno-gardłowa, przerwany łuk aorty, ptoza, refluks pęcherzowo-moczowodowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszczep podniebienia, sinica, skolioza, spodziectwo, stopa końsko-szpotawa, szmer sercowy, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wada serca, wnętrostwo, wodonercze, wspólny pień tętniczy, zapalenie ucha środkowego, zespół DiGeorge’a - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu zwierząt, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (myszy rasH2) i 1-3 mg/kg mc./dobę (szczury), z występowaniem nowotworów żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badania in vitro, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangialne, krwotok z przewodu pokarmowego, limfocyty krwi obwodowej, mysz transgeniczna, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, resorpcja zarodka, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność wielokrotnego podania, trzustka zewnątrzwydzielnicza, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycort A (10 mg + 10 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa maści do oczu Oxycort A, zawierającej 10 mg oksytetracykliny (chlorowodorek) oraz 10 mg octanu hydrokortyzonu na 1 g maści, wykazały, że glikokortykosteroidy, w tym octan hydrokortyzonu, mogą wykazywać działanie teratogenne u wrażliwych gatunków zwierząt. Efekty teratogenne obejmowały rozszczep podniebienia oraz zahamowanie wzrostu płodu podczas ekspozycji w okresie rozwoju prenatalnego. Standardowe badania przedkliniczne nie wykazały innych istotnych zagrożeń związanych z kombinacją oksytetracykliny i octanu hydrokortyzonu w zalecanym dawkowaniu.
aplikacja do worka spojówkowego, badanie przedkliniczne, chlorowodorek, dane przedkliniczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikokortykosteroid, maść do oczu, model zwierzęcy, octan hydrokortyzonu, oksytetracyklina, potencjał teratogenny, rozszczep podniebienia, wchłanianie systemowe, worek spojówkowy, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Methylprednisolone Sopharma 250 mg
Przedkliniczne badania metyloprednizolonu, substancji czynnej preparatu Methylprednisolone Sopharma, potwierdziły brak nieoczekiwanych zagrożeń w konwencjonalnych testach farmakologicznych bezpieczeństwa oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym. Obserwowane działania toksyczne były zgodne z typowymi efektami długotrwałej ekspozycji na egzogenne glikokortykosteroidy, co jest istotne przy planowaniu terapii. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości ze względu na krótkotrwały charakter stosowania leku. Badania mutagenności, prowadzone na komórkach bakteryjnych i ssaków, nie wykazały potencjału mutagennego metyloprednizolonu.
aberracja chromosomowa, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, masa urodzeniowa, metyloprednizolon, mutacja genetyczna, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płód, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, steroid nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa szkieletu, zmniejszenie płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha środkowego – Epidemiologia
Zapalenie ucha środkowego (otitis media) stanowi istotny problem zdrowotny, szczególnie w populacji pediatrycznej, z globalną zapadalnością wynoszącą 4958,9 na 100 000 osób w 2021 roku i 391 milionami nowych przypadków. Największa częstość występowania przypada na dzieci między 6 a 24 miesiącem życia, z 80-90% dzieci doświadczających epizodów zapalenia ucha środkowego z wysiękiem przed rozpoczęciem nauki szkolnej. Czynniki ryzyka obejmują anatomiczne cechy trąbki słuchowej, niedojrzałość układu odpornościowego, płeć męską, przynależność etniczną (np. rdzenni Amerykanie, Inuici, Aborygeni), historię rodzinną, ekspozycję na dym tytoniowy, karmienie butelką oraz infekcje górnych dróg oddechowych. Ostre zapalenie ucha środkowego (AOM) jest najczęstszą diagnozą w pediatrycznych oddziałach ratunkowych, z 13,6 milionami wizyt rocznie w USA, a najczęstszymi patogenami są Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae (nontypeable) i Moraxella catarrhalis. Zapalenie ucha środkowego z wysiękiem (OME) dotyka około 90% dzieci w wieku 6 miesięcy do 4 lat, a przewlekłe zapalenie ucha środkowego (COM) występuje u około 5% pacjentów, prowadząc do ryzyka trwałej utraty słuchu i powikłań.
badanie słuchu, błona bębenkowa, drenaż wentylacyjny, dysfunkcja trąbki słuchowej, Haemophilus influenzae, infekcja górnych dróg oddechowych, Moraxella catarrhalis, ostre zapalenie ucha środkowego, otoskop, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rozszczep podniebienia, Streptococcus pneumoniae, trąbka Eustachiusza, trąbka słuchowa, ucho środkowe, utrata słuchu przewodzeniowa, wysięk w uchu środkowym, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha środkowego z wysiękiem, zespół Downa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cutivate 0,5 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące flutykazonu propionianu, substancji czynnej kremu Cutivate 0,5 mg/g, wskazują na brak istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, obejmujące toksyczność po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny oraz działanie rakotwórcze, nie wykazały mutagenności ani zwiększonego ryzyka nowotworowego. Obserwowane działania niepożądane odpowiadały typowym efektom silnie działających kortykosteroidów i były przewidywalne w kontekście farmakodynamicznym tej grupy leków.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, flutykazonu propionian, kancerogenność, kortykosteroid, krem Cutivate, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, silnie działający kortykosteroid, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny w formie zawiesiny doustnej Fromilid (250 mg/5 ml) wykazały, że LD50 u 3-dniowych myszy wynosiła 1290 mg/kg mc. u samców i 1230 mg/kg mc. u samic, a u 3-dniowych szczurów odpowiednio 1330 mg/kg mc. i 1270 mg/kg mc. U dorosłych zwierząt wartości te były wyższe (myszy około 2700 mg/kg mc., szczury około 3000 mg/kg mc.). W badaniach podostrą toksyczność wykazano przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę u szczurów (objawy: ślinotok, zmniejszenie masy ciała, zmiany hematologiczne i narządowe), a dawka 50-55 mg/kg mc./dobę uznana została za nietoksyczną. U psów rasy beagle dawka 300 mg/kg mc./dobę wywołała zmiany histopatologiczne w wątrobie, natomiast 100 mg/kg mc./dobę była bezpieczna. W badaniach reprodukcyjnych i teratologicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny ani teratogenność przy dawkach do 150-160 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz u innych gatunków (króliki, małpy). Wysokie dawki (około 10-krotność dawki klinicznej) u małp powodowały wczesne poronienia, co przypisano toksycznemu działaniu na organizm matki, a nie bezpośredniemu działaniu teratogennemu.
antybiotyki makrolidowe, antybiotyki penicylinowe, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie płodności, badanie pośmiertne, badanie sekcyjne, białko w surowicy, cefalosporyny, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hepatocyt, klarytromycyna, LD50, mikroskop elektronowy, mikroskop świetlny, odruch ssania, potencjał mutagenny, przewody żółciowe, rozszczep podniebienia, ślinotok, stężenie hemoglobiny, stłuszczenie hepatocytów, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada układu krążenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pulveril 25 mcg/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salmeterolu ksynafonianu, substancji czynnej preparatu Pulveril (25 µg/dawkę, aerozol inhalacyjny), wykazały, że obserwowane działania niepożądane były związane głównie z farmakologiczną aktywnością beta-2-mimetyków i pojawiały się przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na reprodukcję ani rozwój zarodków, natomiast u królików zaobserwowano toksyczne efekty na zarodek i płód, takie jak rozszczep podniebienia, przedwczesne rozwarcie powiek, zarośnięcie mostka oraz opóźnione kostnienie kości czołowych, jednak wyłącznie przy ekspozycji na dawki około 20-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dobową u ludzi (oceniane na podstawie AUC). Testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału uszkadzania DNA przez salmeterol ksynafonian.
aerozol inhalacyjny, badanie genotoksyczności, beta-2-mimetyk, działanie farmakologiczne, gaz nośny HFA 134a, kostnienie kości czołowych, maksymalna zalecana dawka, potencjał genotoksyczny, przedwczesne rozwarcie powiek, rozszczep podniebienia, salmeterol ksynafonian, stężenie leku we krwi, toksyczność ogólna, wpływ na reprodukcję, zarośnięcie mostka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Hemkortin-HC 10 mg + 10 mg
Hemkortin-HC w postaci czopków zawiera 10 mg octanu hydrokortyzonu oraz 10 mg jednowodnego siarczanu cynku i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne wskazują na potencjalne działanie teratogenne i embriotoksyczne hydrokortyzonu, w tym ryzyko rozszczepu podniebienia, wewnątrzmacicznego opóźnienia rozwoju płodu oraz supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Z tego względu lek powinien być stosowany w ciąży wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego oraz po poinformowaniu pacjentki o potencjalnych zagrożeniach i korzyściach terapeutycznych.
działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt supresyjny, hamowanie wzrostu dziecka, Hemkortin-HC, hydrokortyzon, kortykoid, laktacja, octan hydrokortyzonu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, rozszczep podniebienia, siarczan cynku, stosunek korzyści do ryzyka, wewnątrzmaciczne opóźnienie rozwoju płodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Encorton 20 mg
Prednizon, jako glikokortykosteroid, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży ze względu na ograniczone dane kliniczne oraz potencjalne ryzyko teratogenne. Badania na modelach zwierzęcych wskazują na możliwe powikłania, takie jak zwiększona częstość rozszczepów podniebienia, ryzyko poronień, niewydolność łożyska oraz zahamowanie rozwoju płodu. U ludzi obserwuje się potencjalne zagrożenia, w tym niewydolność łożyska, niską masę urodzeniową noworodka oraz podwyższone ryzyko śmierci płodu. Decyzja o terapii prednizonem powinna być podejmowana indywidualnie, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając stan kliniczny pacjentki i alternatywne metody leczenia.
działanie teratogenne, Encorton, glikokortykosteroid, hormony kory nadnerczy, karmienie piersią, kortykosteroid, niedotlenienie płodu, niewydolność łożyska, niska masa urodzeniowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, poronienie, prednizon, rozszczep podniebienia, układ hormonalny, wada rozwojowa, zahamowanie rozwoju płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Locoid 1 mg/ml
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące stosowania 17-maślanu hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) w roztworze na skórę o stężeniu 1 mg/ml są ograniczone, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały potencjalne działania teratogenne przy ekspozycji na duże dawki w okresie ciąży. Zaobserwowano dwa główne efekty niepożądane: rozszczep podniebienia oraz zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego płodów, co wskazuje na ryzyko zaburzeń rozwojowych przy wysokim narażeniu na kortykosteroidy miejscowe u ciężarnych samic zwierząt.
17-maślan hydrokortyzonu, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, Hydrocortisoni butyras, kortykosteroid, Locoid, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, roztwór na skórę, substancja aktywna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka