Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Momecutan Fettcreme 1 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania mometazonu furoinianu

Mometazon furoinian, substancja czynna zawarta w produkcie Momecutan Fettcreme 1 mg/g, został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym, które dostarczyły kompleksowych danych na temat jego profilu bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono wyniki badań dotyczących toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjalnego działania mutagennego oraz wpływu na reprodukcję.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej mometazonu furoinianu przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, stosując różne drogi podania. Uzyskane wartości LD₅₀ (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) przedstawiono w tabeli poniżej:²

Toksyczność przewlekła

W badaniach toksyczności przewlekłej, trwających do 6 miesięcy, zwierzętom podawano mometazon furoinian w dawkach 670-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną. Obserwowane efekty odpowiadały typowym objawom przedawkowania kortykosteroidów i obejmowały:³

• Zmiany antropometryczne – zwolniony przyrost masy ciała, zaniki mięśni, zwiększenie obwodu brzucha
• Zmiany hematologiczne – zmniejszenie liczby limfocytów i granulocytów kwasochłonnych oraz zwiększenie liczby leukocytów obojętnochłonnych
• Zmiany biochemiczne – zwiększenie aktywności aminotransferaz (AspAT, AlAT) w surowicy, zwiększenie stężeń cholesterolu i trójglicerydów, lipidemia
• Zmiany narządowe – zanik śledziony i grasicy, miejscowy zanik skóry, zwiększenie masy wątroby i nerek, zahamowanie osteogenezy

Porównawcze badania z użyciem betametazonu walerianianu wykazały, że zmiany wywołane tą substancją były bardziej nasilone i występowały częściej niż w przypadku mometazonu furoinianu. Żadna z badanych substancji nie wywoływała nietypowych objawów ogólnoustrojowych. Wielokrotna aplikacja miejscowa mometazonu furoinianu lub betametazonu walerianianu w postaci kremu wywoływała jedynie przejściowe objawy skórne o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, takie jak rumień, fałdy skórne, złuszczanie, grudki i/lub krostki.⁴

Potencjał mutagenny

Ocena potencjału mutagennego mometazonu furoinianu przeprowadziła do następujących wniosków:⁵

• Testy na mutacje genowe dały wyniki negatywne
• W badaniach in vitro mometazon indukował mutacje chromosomowe, jednak wyłącznie w stężeniach wykazujących toksyczność komórkową
• W testach in vivo nie zaobserwowano podobnych zjawisk

Na podstawie powyższych wyników można z wystarczającą pewnością wykluczyć ryzyko działania mutagennego mometazonu furoinianu w warunkach klinicznych.⁶

Wpływ na reprodukcję

Przeprowadzono szereg badań oceniających potencjalny wpływ mometazonu furoinianu na reprodukcję u zwierząt doświadczalnych:⁷

Badania na królikach wykazały:

• Zmniejszenie masy płodów po zastosowaniu dawki powyżej 0,15 mg/kg mc.
• Po miejscowym zastosowaniu stwierdzono występowanie u potomstwa wad wrodzonych, takich jak:
  • Skrzywienie przednich łap
  • Rozszczep podniebienia
  • Niewykształcenie się pęcherzyka żółciowego
  • Przepuklina pępkowa

Badania na szczurach wykazały:⁸

• Śmierć płodów po dawce podskórnej powyżej 7,5 µg/kg mc.
• Po dawce miejscowej powyżej 0,3 mg/kg mc.:
  • Słaby rozwój płodów (zmniejszenie masy ciała)
  • Opóźnienie kostnienia
  • Zwiększenie częstości występowania przepukliny pępkowej
• Podawanie leku samicom bliskim rozwiązania prowadziło do wydłużenia i utrudnienia porodu

Istotne jest to, że mometazonu furoinian nie wpływał na płodność szczurów.⁹

Odniesienie do danych klinicznych u ludzi

Obecnie brak jest odpowiednich doświadczeń związanych ze stosowaniem mometazonu furoinianu podczas ciąży i karmienia piersią u ludzi. Jednakże dotychczasowe doświadczenia kliniczne związane ze stosowaniem glikokortykosteroidów w pierwszym trymestrze ciąży nie ujawniły działania teratogennego u ludzi.¹⁰