siarczan wapnia półwodny

Siarczan wapnia półwodny (CaSO₄·½H₂O), znany również jako gips palony, powstaje w wyniku częściowej dehydratacji siarczanu wapnia dwuwodnego (gipsu) w temperaturze około 120-180°C. Proces ten, zwany kalcynacją, prowadzi do uwolnienia części wody krystalizacyjnej z cząsteczki gipsu.

W medycynie siarczan wapnia półwodny stosowany jest głównie do produkcji bandaży gipsowych i modeli dentystycznych. Po dodaniu wody do proszku siarczanu wapnia półwodnego zachodzi egzotermiczna reakcja uwodnienia, prowadząca do powstania siarczanu wapnia dwuwodnego (gipsu), który twardnieje, tworząc stabilną strukturę. Właściwość ta jest wykorzystywana przy unieruchamianiu złamań kości oraz w protetyce stomatologicznej.

Ważnym aspektem klinicznym jest czas wiązania gipsu, który można modyfikować przez dodatek akceleratorów (np. chlorku sodu) lub opóźniaczy (np. kwasu cytrynowego), dostosowując go do potrzeb procedury medycznej. Siarczan wapnia charakteryzuje się dobrą biozgodnością i jest uznawany za materiał bezpieczny w zastosowaniach medycznych, choć może wywoływać miejscowe podrażnienia skóry podczas długotrwałego kontaktu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl