zastawka lędźwiowo-otrzewnowa

Zastawka lędźwiowo-otrzewnowa (ang. lumboperitoneal shunt) to procedura neurochirurgiczna stosowana w leczeniu przewlekłego podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego, zwłaszcza w przypadkach wodogłowia komunikującego, samoistnego nadciśnienia śródczaszkowego (IIH) oraz w niektórych przypadkach wodogłowia normotensyjnego.

System zastawki lędźwiowo-otrzewnowej składa się z cienkiego, elastycznego cewnika, którego jeden koniec umieszczany jest w przestrzeni podpajęczynówkowej odcinka lędźwiowego kręgosłupa, a drugi przeprowadzany jest podskórnie do jamy otrzewnowej. Płyn mózgowo-rdzeniowy jest odprowadzany z przestrzeni podpajęczynówkowej do jamy otrzewnej, gdzie ulega wchłonięciu. W systemie często znajduje się również mechanizm zastawkowy regulujący przepływ płynu.

Zaletą zastawki lędźwiowo-otrzewnowej jest uniknięcie konieczności wykonywania otworu trepanacyjnego w czaszce, co czyni ją mniej inwazyjną procedurą w porównaniu do zastawek komorowo-otrzewnowych. Jednak metoda ta wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak infekcje, niedrożność układu, przemieszczenie cewnika, a w rzadkich przypadkach zespół niskiego ciśnienia śródczaszkowego, wpuklenie migdałków móżdżku do otworu potylicznego wielkiego (zespół Chiariego nabytego) czy krwiak podtwardówkowy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl