Conaret
Tabletki, 7,5 mg
Lek zawiera bisoprolol fumaran, substancję czynną z grupy beta-blokerów. Stosowany jest głównie w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory. Ponadto, w wyższych dawkach, może być używany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca, zwanej dławicą piersiową. Preparat jest dostępny w formie tabletek o różnych dawkach, dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Bisoprolol w postaci leku Conaret stosowany jest w stabilnej przewlekłej niewydolności serca, nadciśnieniu tętniczym oraz chorobie niedokrwiennej serca, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od dawki 1,25 mg raz na dobę, stopniowo zwiększanej co tydzień do 10 mg jako dawki maksymalnej i podtrzymującej. W trakcie titracji konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych (tętno, ciśnienie tętnicze) oraz objawów nasilenia niewydolności serca, niedociśnienia lub bradykardii. W przypadku nietolerancji dawki zaleca się jej stopniowe zmniejszanie lub czasowe odstawienie, z późniejszym wznowieniem leczenia po stabilizacji stanu pacjenta. Nagłe przerwanie terapii jest przeciwwskazane, szczególnie u chorych z chorobą niedokrwienną serca, ze względu na ryzyko pogorszenia stanu klinicznego.
W leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej dawka początkowa wynosi odpowiednio 2,5 mg i 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do dawki maksymalnej 20 mg/dobę, przy czym standardowa dawka to 5 mg. Terapia jest długotrwała i wymaga indywidualnego dostosowania dawki, zwłaszcza w kontekście tętna i skuteczności leczenia. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby lub nerek modyfikacja dawki zwykle nie jest konieczna, natomiast u chorych z ciężkimi zaburzeniami (klirens kreatyniny <20 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. Brak jest doświadczeń klinicznych u dzieci i młodzieży, dlatego stosowanie bisoprololu w tej grupie nie jest zalecane. Tabletki należy przyjmować rano, z posiłkiem lub bez, nie rozgryzając, a dostępność preparatu w dawkach od 1,25 mg do 10 mg umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Conaret 7,5 mg
bisoprolol, bisoprololu fumaran, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, Conaret, dializa, dławica piersiowa, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, parametry życiowe, przewlekła niewydolność serca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Conaret, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas monitorowania pacjentów. Najczęściej obserwuje się bradykardię u chorych z przewlekłą niewydolnością serca (>1/10), a także zawroty głowy, ból głowy, nasilenie niewydolności serca, uczucie ziębnięcia kończyn oraz niedociśnienie tętnicze. Objawy te, zwłaszcza zawroty głowy, ból głowy i zmęczenie, pojawiają się głównie na początku terapii u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową i zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni. Rzadziej występują zaburzenia psychiczne (zaburzenia snu, depresja), zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, skurcz oskrzeli u pacjentów z chorobami obturacyjnymi płuc oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Warto również monitorować parametry laboratoryjne, takie jak stężenie triglicerydów oraz aktywność enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), które mogą ulec zwiększeniu.
Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, gdzie bradykardia i nasilenie niewydolności serca mogą wymagać modyfikacji dawkowania lub przerwania leczenia. U chorych z astmą oskrzelową lub obturacyjną chorobą płuc istnieje ryzyko skurczu oskrzeli, a u pacjentów z łuszczycą – zaostrzenia zmian skórnych. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy, znaczna bradykardia, istotne niedociśnienie tętnicze czy zaburzenia przewodzenia, należy rozważyć przerwanie terapii. Lżejsze objawy zwykle ustępują samoistnie i rzadko wymagają interwencji. Zaleca się zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów monitorujących bezpieczeństwo leków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Conaret 7,5 mg
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, skurcz oskrzeli, zaburzenia potencji, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy -
Profil bezpieczeństwa leku
Bisoprolol wymaga zachowania ostrożności u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki, co skutkuje zaleceniem unikania karmienia piersią podczas terapii, chyba że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. W kontekście prowadzenia pojazdów, bisoprolol nie wykazał istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne w badaniach klinicznych, jednak możliwe są indywidualne reakcje, zwłaszcza na początku leczenia, przy zmianie leku lub w połączeniu z alkoholem, co wymaga ostrożności. Interakcje z alkoholem nie są dobrze udokumentowane, ale mogą nasilać zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów.
U pacjentów w podeszłym wieku bisoprolol można stosować bez konieczności modyfikacji dawki, co wskazuje na dobrą tolerancję w tej grupie. W przypadku zaburzeń czynności nerek i wątroby, u pacjentów z lekkimi i umiarkowanymi dysfunkcjami nie jest zwykle wymagana zmiana dawki, natomiast u chorych z ciężkimi zaburzeniami dawka nie powinna przekraczać 10 mg, a zwiększanie dawki wymaga szczególnej ostrożności. Takie podejście minimalizuje ryzyko kumulacji leku i potencjalnych działań niepożądanych, zapewniając jednocześnie skuteczność terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Conaret 7,5 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Conaret, może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, oddechowych i metabolicznych, z dominującymi objawami takimi jak bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz hipoglikemia. W literaturze opisano przypadki przyjęcia dawek nawet do 2000 mg, a także dawki 15 mg zamiast zalecanych 7,5 mg, skutkujące ciężkimi zaburzeniami przewodzenia sercowego i objawami neurologicznymi. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością serca oraz chorobami układu oddechowego, u których ryzyko powikłań jest znacznie podwyższone.
Leczenie przedawkowania bisoprololu wymaga natychmiastowego zaprzestania podawania leku oraz wdrożenia terapii objawowej: atropina i izoprenalina w bradykardii, dożylne płyny i leki obkurczające naczynia w niedociśnieniu, a w przypadku bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia – monitorowanie i ewentualne wszczepienie tymczasowego stymulatora serca. W ostrym zaostrzeniu niewydolności serca stosuje się diuretyki, inotropy dodatnie i leki rozszerzające naczynia. Skurcz oskrzeli leczy się beta2-sympatykomimetykami i aminofiliną, natomiast hipoglikemię – dożylną glukozą. Ze względu na ograniczoną eliminację bisoprololu przez hemodializę, terapia wspomagająca jest kluczowa, a szczególna ostrożność wskazana u pacjentów z chorobami serca i układu oddechowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Conaret 7,5 mg
aminofilina, astma oskrzelowa, atropina, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, czasowy stymulator serca, fenoterol, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, izoprenalina, leki moczopędne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, orcyprenalina, ostra niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptory beta-adrenergiczne, receptory beta1, receptory beta2, salbutamol, skurcz oskrzeli -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu fumaranu, substancji czynnej preparatu Conaret, obejmowały ocenę farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość. Wyniki tych badań nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego, potwierdzając dobry profil bezpieczeństwa substancji. Standardowe testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego potencjału, a badania rakotwórczości nie potwierdziły właściwości kancerogennych bisoprololu fumaranu.
W badaniach dotyczących wpływu na rozrodczość bisoprolol nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność zwierząt doświadczalnych ani na ogólny wynik rozmnażania. Jednakże, podawanie wysokich dawek bisoprololu ciężarnym zwierzętom wiązało się z toksycznością, objawiającą się zmniejszeniem przyjmowania pokarmu i masy ciała samic, zwiększonym ryzykiem resorpcji płodów, obniżoną masą urodzeniową potomstwa oraz opóźnieniem rozwoju fizycznego. Mimo tych efektów toksycznych, bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego, co jest istotne z klinicznego punktu widzenia w kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Conaret 7,5 mg
badanie farmakologiczne, beta-adrenolityk, bezpieczeństwo farmakologiczne, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, mutacja genetyczna, opóźnienie rozwoju fizycznego, potencjał genotoksyczny, redukcja masy ciała, resorpcja płodu, substancja czynna, toksyczność ciążowa, toksyczność po podaniu pojedynczym, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, właściwość kancerogenna, wpływ na płodność -
Skład i postać leku
Conaret to lek zawierający fumaran bisoprololu, beta-adrenolityk stosowany w terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, dostępny w sześciu dawkach: 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg oraz 10 mg. Każda tabletka ma specyficzne cechy fizyczne i wizualne, ułatwiające identyfikację, np. różne kolory i wytłoczone oznaczenia dawek. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, skrobię żelowaną kukurydzianą, krospowidon, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian. Tabletki o wyższych dawkach zawierają barwniki żelaza tlenek żółty (E172) i brązowy (E172). Średnica tabletek wynosi około 6 mm ± 0,3 mm, a linia podziału obecna na niektórych dawkach nie służy do dzielenia tabletek.
Produkt jest dostępny w różnych wielkościach opakowań (od 15 do 100 tabletek) i pakowany w blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium lub PVC/PVDC/Aluminium, w zależności od dawki. Warunki przechowywania zależą od rodzaju opakowania: poniżej 30°C dla blistrów OPA/Aluminium/PVC/Aluminium oraz poniżej 25°C dla PVC/PVDC/Aluminium, zawsze w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed wilgocią. Okres ważności leku wynosi 2 lata od daty produkcji. Nie stwierdzono istotnych niezgodności farmaceutycznych, a niewykorzystane tabletki należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami, najlepiej zwracając je do apteki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Conaret 7,5 mg
beta-adrenolityk, bisoprolol, celuloza mikrokrystaliczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, fumaran bisoprololu, krospowidon, krzemionka koloidalna, linia podziału, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, skrobia żelowana kukurydziana, środek ostrożności, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tlenek żelaza brązowy, tlenek żelaza żółty, wielkość opakowania -
Właściwości farmakodynamiczne
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Conaret, jest wysoce selektywnym beta1-adrenolitykiem o specyficznym profilu farmakodynamicznym, który nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani istotnego działania stabilizującego błony komórkowe. Jego mechanizm działania polega na selektywnym blokowaniu receptorów beta1-adrenergicznych, co prowadzi do zwolnienia czynności serca, zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego oraz redukcji zużycia tlenu przez serce, bez istotnego wpływu na receptory beta2-adrenergiczne. Po podaniu doustnym maksymalny efekt farmakodynamiczny osiąga się po 3-4 godzinach, a pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po około 2 tygodniach terapii. Bisoprolol wykazuje korzystne działanie u pacjentów z chorobą wieńcową oraz stabilną przewlekłą niewydolnością serca, zmniejszając częstość skurczów serca, objętość wyrzutową i pojemność minutową serca oraz obniżając opór obwodowy i aktywność reninową osocza.
W badaniu klinicznym CIBIS II, obejmującym 2647 pacjentów z niewydolnością serca klasy III i IV wg NYHA oraz frakcją wyrzutową <35%, bisoprolol istotnie zmniejszył całkowitą śmiertelność (11,8% vs 17,3%, redukcja ryzyka o 34%), nagłe zgony (3,6% vs 6,3%, redukcja o 44%) oraz hospitalizacje z powodu niewydolności serca (12% vs 17,6%, redukcja o 36%) w porównaniu do placebo. Badanie CIBIS III, obejmujące 1010 pacjentów ≥65 lat z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością serca (klasa II/III NYHA, frakcja wyrzutowa ≤35%), wykazało, że bisoprolol stosowany jako leczenie początkowe w monoterapii lub w skojarzeniu z enalaprylem jest bezpieczny i skuteczny, choć w początkowym okresie leczenia obserwowano tendencję do częstszego zaostrzenia niewydolności serca. Obie strategie leczenia charakteryzowały się podobną częstością zgonów i hospitalizacji (32,4% vs 33,1%).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Conaret 7,5 mg
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, choroba wieńcowa, częstość skurczów serca, dławica piersiowa, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, enalapril, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, lek beta-adrenolityczny, mięśnie gładkie oskrzeli, niedociśnienie, objętość wyrzutowa serca, ostra dekompensacja niewydolności serca, pojemność minutowa, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, stabilna przewlekła niewydolność serca, terapia przeciwnadciśnieniowa, udar mózgu, układ współczulny, zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Bisoprolol, będący selektywnym beta1-adrenolitykiem dostępnym w dawkach od 1,25 mg do 10 mg (preparat Conaret), wykazuje potencjalnie niekorzystny wpływ na przebieg ciąży oraz rozwój płodu i noworodka. Mechanizm działania obejmuje zmniejszenie przepływu krwi przez łożysko, co może skutkować opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego, poronieniem, przedwczesnym porodem, a w skrajnych przypadkach śmiercią wewnątrzmaciczną płodu. U noworodków matek leczonych bisoprololem obserwuje się ryzyko hipoglikemii oraz bradykardii, szczególnie w pierwszych 72 godzinach życia, co wymaga intensywnego monitorowania glikemii i czynności serca. Wskazane jest stosowanie bisoprololu w ciąży wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, z regularnym nadzorem ultrasonograficznym przepływu łożyskowego i rozwoju płodu.
W okresie laktacji brak jest wystarczających danych dotyczących przenikania bisoprololu do mleka kobiecego, dlatego karmienie piersią podczas terapii jest niezalecane. W przypadku konieczności kontynuacji leczenia należy rozważyć alternatywne metody żywienia noworodka. Lekarz prowadzący terapię u kobiet w wieku rozrodczym powinien szczegółowo informować o ryzyku stosowania bisoprololu w ciąży i laktacji, rozważyć inne opcje terapeutyczne oraz zapewnić ścisłą współpracę z położnikami w celu optymalizacji opieki nad matką i dzieckiem. Decyzja o terapii powinna być oparta na indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając dostępne alternatywy i stan kliniczny pacjentki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Conaret 7,5 mg
alternatywne metody karmienia, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, fumaran bisoprololu, hipoglikemia, laktacja, monitorowanie czynności serca, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, położnik, przenikanie do mleka kobiecego, przepływ łożyskowy, selektywny beta1-adrenolityk, śmierć wewnątrzmaciczna -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Conaret, wykazuje generalnie brak negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów u pacjentów z chorobą wieńcową, co potwierdzają badania kliniczne. Lekarz powinien jednak uwzględnić indywidualną zmienność reakcji na lek, która może w niektórych przypadkach prowadzić do zaburzeń zdolności prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Szczególną ostrożność należy zachować w początkowym okresie terapii, podczas zmiany preparatu beta-adrenolitycznego oraz przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu, które może nasilać działanie bisoprololu. Dostępne dawki bisoprololu w preparacie Conaret to 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg oraz 10 mg, a zmiana dawkowania może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów.
W procesie terapeutycznym lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie bisoprololu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, zwracając uwagę na konieczność obserwacji własnych reakcji na lek, zwłaszcza na początku leczenia. Należy jednoznacznie odradzać łączenie leku z alkoholem oraz edukować pacjenta w zakresie objawów mogących sygnalizować zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów, takich jak zawroty głowy, zmęczenie czy zaburzenia koncentracji. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u osób wykonujących zawody wymagające odpowiedzialności za innych (kierowcy zawodowi, operatorzy maszyn), wskazane jest tymczasowe ograniczenie prowadzenia pojazdów. Dokumentacja przekazania tych informacji powinna być integralną częścią historii choroby pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Conaret 7,5 mg
badanie kliniczne, bisoprolol fumaran, choroba wieńcowa, Conaret, dawka leku, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakoterapia, historia choroby, indywidualna zmienność reakcji, lek beta-adrenolityczny, preparat beta-adrenolityczny, profil bezpieczeństwa, zaburzenie koncentracji, zawrót głowy -
Wskazania do stosowania
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Conaret, jest dostępny w dawkach 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg oraz 10 mg. Podstawowym wskazaniem do stosowania wszystkich dawek jest leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF), w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz opcjonalnie glikozydami naparstnicy. Dawki 5 mg i 10 mg mają dodatkowe wskazania w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca (dławicy piersiowej), gdzie bisoprolol zmniejsza częstość akcji serca i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Tabletki różnią się kolorem i oznaczeniami, co ułatwia identyfikację poszczególnych dawek (średnica ok. 6 mm ± 0,3 mm), a linie podziału na tabletkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg służą wyłącznie celom identyfikacyjnym, nie do dzielenia tabletek.
W terapii niewydolności serca stosowanie Conaret wymaga stabilnego stanu klinicznego pacjenta, potwierdzonej zaburzonej czynności skurczowej lewej komory oraz jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i leków moczopędnych. W przypadku nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej dawkowanie 5 mg i 10 mg powinno być dostosowane do stopnia zaawansowania choroby, nasilenia objawów oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta, z możliwością stosowania monoterapii lub terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi i przeciwdławicowymi. Kompleksowe podejście terapeutyczne pozwala na optymalne oddziaływanie na patofizjologię chorób układu sercowo-naczyniowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Conaret 7,5 mg
bisoprolol fumaran, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kurczliwość mięśnia sercowego, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwdławicowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, obciążenie następcze serca, obciążenie wstępne, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, zaostrzenie niewydolności serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen