stabilna dławica piersiowa wysiłkowa
Wskazanie

Stabilna dławica piersiowa wysiłkowa to przewlekły zespół chorobowy, charakteryzujący się nawracającym dyskomfortem w klatce piersiowej, zwykle wywołanym wysiłkiem fizycznym lub stresem emocjonalnym. Dolegliwości są spowodowane przejściowym niedokrwieniem mięśnia sercowego, gdy zapotrzebowanie na tlen przewyższa możliwości jego dostarczenia przez zwężone naczynia wieńcowe. Typowe objawy obejmują ucisk, ściskanie lub pieczenie za mostkiem, które ustępuje po zaprzestaniu wysiłku lub po podaniu nitrogliceryny.

W farmakoterapii stabilnej dławicy piersiowej wysiłkowej stosuje się kilka grup leków. Podstawową grupą są beta-adrenolityki (np. Concor, Bisocard, Metocard, Betaloc ZOK), które zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Kolejną ważną grupą są azotany (np. Nitromint, Effox, Mono Mack Depot), które rozszerzają naczynia wieńcowe. Stosowane są również antagoniści wapnia (np. Amlozek, Norvasc, Amlonor, Dilzem), które zmniejszają obciążenie serca i poprawiają przepływ wieńcowy.

Oprócz klasycznych leków przeciwdławicowych, w terapii stosuje się także leki poprawiające rokowanie – statyny (np. Atoris, Roswera, Zaranta) obniżające poziom cholesterolu oraz leki przeciwpłytkowe (np. Acard, Polocard, Plavix, Brilique) zapobiegające zakrzepom. W niektórych przypadkach stosuje się nowsze leki, jak iwabradyna (Procoralan) czy ranolazyna (Ranexa), szczególnie gdy standardowa terapia nie przynosi oczekiwanych efektów.

Największe trudności w leczeniu stabilnej dławicy piersiowej wysiłkowej dotyczą przede wszystkim optymalnego dobrania leków dla pacjentów z chorobami współistniejącymi. Szczególnie problematyczne jest leczenie pacjentów z astmą (ograniczenie stosowania beta-adrenolityków), z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby (ograniczenia w dawkowaniu wielu leków) oraz z zaburzeniami przewodnictwa serca. Wyzwaniem pozostaje także utrzymanie długotrwałej współpracy pacjenta w zakresie regularnego przyjmowania leków oraz modyfikacji stylu życia, które mają kluczowe znaczenie dla powodzenia terapii.

Istotnym elementem leczenia, poza farmakoterapią, jest również rozważenie możliwości rewaskularyzacji – poprzez przezskórną angioplastykę wieńcową (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG) – szczególnie u pacjentów z utrzymującymi się objawami mimo optymalnej farmakoterapii lub z anatomicznie zaawansowaną chorobą wieńcową. Decyzja o rewaskularyzacji powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem korzyści i ryzyka związanego z zabiegiem.