przełom nadciśnieniowy z dekompensacją serca
Wskazanie

Przełom nadciśnieniowy z dekompensacją serca to stan nagłego, znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego (zwykle powyżej 180/120 mmHg), któremu towarzyszy ostra niewydolność serca. Jest to stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Do objawów należą: duszność (często o charakterze orthopnoe), obrzęki obwodowe, trzeszczenia nad polami płucnymi, przepełnienie żył szyjnych oraz cechy zastoju w krążeniu płucnym w badaniach obrazowych.

Leczenie przełomu nadciśnieniowego z dekompensacją serca wymaga szybkiego obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym leczeniu niewydolności serca. W fazie ostrej stosuje się leki dożylne, takie jak nitrogliceryna (Nitracor, Perlinganit), nitroprusydek sodu (Nitropress), urapidyl (Ebrantil), furosemid (Furosemidum Polpharma, Furosemid Kabi), torasemid (Trifas) czy morfina (Morphini Sulfas). Dodatkowo w przypadku zaburzeń rytmu serca mogą być stosowane leki antyarytmiczne jak amiodaron (Amiokordin).

Po stabilizacji stanu pacjenta wprowadza się leczenie doustne, obejmujące inhibitory konwertazy angiotensyny (np. ramipril – Tritace, perindopril – Prestarium), beta-blokery (np. metoprolol – Betaloc, bisoprolol – Concor), antagonisty aldosteronu (np. spironolakton – Spironol, eplerenon – Inspra) oraz diuretyki (np. furosemid – Furosemidum Polfarmex, torasemid – Diuver). Kluczową rolę odgrywają także inhibitory SGLT2 (np. dapagliflozyna – Forxiga, empagliflozyna – Jardiance) oraz sakubitril/walsartan (Entresto).

Największe trudności w leczeniu pacjenta z przełomem nadciśnieniowym z dekompensacją serca obejmują konieczność precyzyjnego balansowania między szybkim obniżaniem ciśnienia a unikaniem hipoperfuzji narządów. Zbyt gwałtowne obniżenie ciśnienia może prowadzić do niedokrwienia mózgu, serca czy nerek. Wyzwaniem jest także jednoczesne leczenie niewydolności serca, które wymaga ostrożnego dawkowania diuretyków, aby z jednej strony zmniejszyć obciążenie wstępne serca, a z drugiej nie doprowadzić do odwodnienia i hipotonii. Dodatkową trudnością jest identyfikacja i leczenie pierwotnej przyczyny przełomu nadciśnieniowego, która może obejmować nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych, wtórne przyczyny nadciśnienia czy interakcje lekowe.