zwężenie ujścia aorty

Zwężenie ujścia aorty (stenoza aortalna, SA) to patologiczne zmniejszenie powierzchni zastawki aortalnej, które utrudnia wypływ krwi z lewej komory serca do aorty. Jest jedną z najczęstszych nabytych wad zastawkowych serca, której częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem.

Etiologia stenozy aortalnej obejmuje zwyrodnienie wapniowe zastawki (najczęstsza przyczyna u osób starszych), wrodzone nieprawidłowości (np. dwupłatkowa zastawka aortalna) oraz reumatyczne uszkodzenie zastawki. Postępujące zwężenie ujścia powoduje zwiększone obciążenie następcze lewej komory, prowadząc do jej przerostu, a w zaawansowanych przypadkach do niewydolności serca.

Klasyczna triada objawów zwężenia ujścia aorty obejmuje duszność wysiłkową, bóle dławicowe oraz omdlenia, które pojawiają się zazwyczaj w zaawansowanym stadium choroby. W badaniu przedmiotowym charakterystyczny jest szmer skurczowy, najgłośniejszy w drugiej prawej przestrzeni międzyżebrowej, promieniujący do tętnic szyjnych.

Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić morfologię zastawki, gradient ciśnień przez zastawkę oraz pole jej powierzchni. W ciężkiej stenozie pole zastawki jest mniejsze niż 1 cm², a średni gradient ciśnień przekracza 40 mmHg. W przypadkach niejednoznacznych pomocne mogą być inne metody obrazowania, jak CT, MRI serca czy cewnikowanie serca.

Leczenie ciężkiej, objawowej stenozy aortalnej jest głównie zabiegowe i obejmuje chirurgiczną wymianę zastawki aortalnej (AVR) lub przezcewnikową implantację zastawki aortalnej (TAVI/TAVR). Wybór metody zależy od indywidualnego ryzyka operacyjnego pacjenta, jego wieku oraz chorób współistniejących. Bez leczenia zabiegowego rokowanie w objawowej ciężkiej stenozie aortalnej jest niekorzystne, z przeżyciem 2-3 lat od momentu wystąpienia objawów.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl