obrzęk płodowy
Obrzęk płodowy (hydrops fetalis) to stan patologiczny charakteryzujący się nieprawidłowym gromadzeniem się płynu w co najmniej dwóch przestrzeniach ciała płodu. Najczęściej dotyczy to jamy opłucnej, osierdzia, jamy otrzewnej oraz tkanki podskórnej. Ultrasonograficznie objawia się jako uogólniony obrzęk tkanek miękkich płodu przekraczający 5 mm grubości.
Etiologicznie wyróżnia się obrzęk płodowy immunologiczny (związany z konfliktem serologicznym, najczęściej w zakresie czynnika Rh) oraz nieimmunologiczny, który obecnie stanowi około 90% przypadków. Przyczyny nieimmunologiczne obejmują wady serca, zaburzenia rytmu serca, wady genetyczne (m.in. zespół Downa, zespół Turnera), infekcje wewnątrzmaciczne (TORCH), choroby metaboliczne, choroby hematologiczne oraz zespół przetoczenia między bliźniętami.
Diagnostyka obrzęku płodowego obejmuje szczegółowe badanie ultrasonograficzne, badania serologiczne matki, amniopunkcję z badaniem kariotypu płodu oraz ewentualnie kordocentezę. Rokowanie zależy od przyczyny, czasu rozpoznania i możliwości leczenia przyczynowego. Śmiertelność w przypadku obrzęku płodowego nieimmunologicznego sięga 50-98%, podczas gdy w immunologicznym znacząco spadła dzięki wprowadzeniu immunoprofilaktyki konfliktu Rh i terapii wewnątrzmacicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Zapobieganie i profilaktyka
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszą formą częstoskurczu nadkomorowego, wynikającą z obecności podwójnych dróg przewodzenia w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego. Choć występuje u około 30% populacji, tylko u części pacjentów rozwijają się objawowe epizody. Leczenie zapobiegawcze jest wskazane w przypadku nawracających, długotrwałych lub ciężkich epizodów, które nie ustępują samoistnie. Farmakoterapia opiera się głównie na beta-adrenolitykach, antagonistach wapnia (werapamil, diltiazem) oraz digoksynie, z efektywnością odpowiednio do 90% i około 50%. W przypadkach opornych stosuje się leki klasy IC (flekainid, propafenon) i IA (chinidyna, prokainamid), a amiodaron zarezerwowany jest na ostateczność ze względu na działania niepożądane. Kluczowe jest unikanie czynników wyzwalających, takich jak alkohol, duże dawki kofeiny, stres, deprywacja snu oraz monitorowanie elektrolitów.
ablacja cewnikowa, adenozyna, akupunktura, amiodaron, antagonista wapnia, arytmia, beta-adrenolityk, biofeedback, chinidyna, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, elektrolity w surowicy, flekainid, kwas tłuszczowy omega-3, lek klasy IA, lek klasy IC, manewr wagalny, obrzęk płodowy, przeciążenie objętościowe, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenie równowagi elektrolitowej