oporność kliniczna
Oporność kliniczna to zjawisko, w którym organizm pacjenta nie reaguje na zastosowane leczenie pomimo teoretycznej skuteczności danego leku czy terapii. Może dotyczyć różnych obszarów medycyny, od leczenia zakażeń, poprzez terapie onkologiczne, aż po leczenie chorób przewlekłych.
W kontekście chorób zakaźnych, oporność kliniczna może występować mimo wrażliwości patogenu na dany antybiotyk w badaniach laboratoryjnych. Przyczyną mogą być nieodpowiednie stężenie leku w miejscu zakażenia, obecność biofilmu bakteryjnego, zaburzenia immunologiczne pacjenta czy nieprawidłowa farmakokinetyka leku w organizmie.
W onkologii oporność kliniczna odnosi się do braku odpowiedzi nowotworu na zastosowane leczenie przeciwnowotworowe, mimo że według badań laboratoryjnych powinno ono być skuteczne. Jest to jedno z największych wyzwań współczesnej onkologii, prowadzące do niepowodzenia terapii.
Zjawisko oporności klinicznej wymaga od lekarzy wnikliwej analizy przyczyn niepowodzenia leczenia, modyfikacji schematów terapeutycznych oraz często zastosowania terapii skojarzonej lub spersonalizowanego podejścia do pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Darunavir Accord 150 mg
Darunawir Accord to inhibitor proteazy HIV-1 o wysokiej skuteczności, charakteryzujący się stałą dysocjacji KD = 4,5 x 10⁻¹² M oraz medianą wartości EC50 w zakresie 1,2–8,5 nM (0,7–5,0 ng/ml) wobec różnych szczepów HIV-1 i HIV-2. Lek hamuje rozszczepienie poliprotein Gag-Pol, zapobiegając powstawaniu dojrzałych cząsteczek wirusa. Wartości EC50 są znacznie niższe niż poziomy toksyczności komórkowej (87 μM do >100 μM), co wskazuje na wysoki indeks terapeutyczny. Oporność na darunawir rozwija się powoli, a obecność 3 lub więcej mutacji RAM (m.in. V11I, V32I, I50V) wiąże się ze zmniejszoną odpowiedzią na terapię. Parametr FC (fold change) EC50 darunawiru jest istotnym wskaźnikiem wrażliwości wirusa, z klinicznymi progami: FC ≤ 10 (wrażliwe), 10 < FC ≤ 40 (zmniejszona wrażliwość), FC > 40 (oporne). Badania kliniczne (TITAN, ODIN, POWER, DUET) potwierdziły skuteczność darunawiru w skojarzeniu z rytonawirem, wykazując wyższą lub nie gorszą skuteczność w porównaniu do innych inhibitorów proteazy, z utrzymującą się supresją wiremii HIV-1 RNA <50 kopii/ml u 60,4% pacjentów po 96 tygodniach terapii w badaniu TITAN.
cząsteczka wirusa, enfuwirtyd, indeks terapeutyczny, inhibitor proteazy, komórka jednojądrzasta krwi obwodowej, kompleks poliproteinowy, leczenie podstawowe, lek przeciwretrowirusowy, limfocyt T, mechanizm działania, monocyt-makrofag, mutacja związana z opornością, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niepowodzenie wirologiczne, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź wirologiczna, odpowiedź wirusologiczna, oporność kliniczna, oporność krzyżowa, proteaza HIV, przeniesienie zakażenia z matki na dziecko, stała dysocjacji, stężenie skuteczne EC50, supresja wirusa, toksyczność komórkowa, wiremia HIV, właściwość przeciwwirusowa, zakażenie HIV