zatrucie wapniem

Zatrucie wapniem, czyli hiperkalcemia, to stan patologiczny charakteryzujący się podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy krwi powyżej 2,75 mmol/l (11 mg/dl). Jest to stosunkowo częste zaburzenie elektrolitowe, które może mieć charakter ostry lub przewlekły.

Najczęstszymi przyczynami hiperkalcemii są pierwotna nadczynność przytarczyc oraz nowotwory złośliwe (zwłaszcza szpiczak mnogi, rak piersi, rak płuca). Inne przyczyny obejmują choroby ziarniniakowe (np. sarkoidoza), przedawkowanie witaminy D, długotrwałe unieruchomienie, zespół mleczno-alkaliczny oraz niektóre leki (np. tiazydowe leki moczopędne, lit).

Objawy kliniczne zatrucia wapniem zależą od nasilenia hiperkalcemii i szybkości jej narastania. Typowe manifestacje to: osłabienie mięśniowe, zmęczenie, nudności, wymioty, zaparcia, zaburzenia rytmu serca, wielomocz i odwodnienie. Przy ciężkiej hiperkalcemii (>3,5 mmol/l) mogą wystąpić zaburzenia świadomości, splątanie, śpiączka hiperkalcemiczna oraz ostre uszkodzenie nerek.

Diagnostyka obejmuje określenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego w surowicy, oznaczenie poziomu PTH, witaminy D, fosforu oraz wykonanie badań obrazowych w poszukiwaniu przyczyny. Leczenie zależy od nasilenia hiperkalcemii i jej etiologii. W stanach ostrych stosuje się intensywne nawadnianie, diuretyki pętlowe, bisfosfoniany, kalcytoninę, a w przypadkach opornych – dializoterapię. Kluczowe jest leczenie choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl