przestrzeń martwa
Przestrzeń martwa to objętość powietrza, która nie bierze udziału w wymianie gazowej w płucach. W medycynie rozróżnia się dwa główne rodzaje przestrzeni martwej: anatomiczną i fizjologiczną. Przestrzeń martwa anatomiczna obejmuje drogi oddechowe, które transportują powietrze, ale nie uczestniczą w wymianie gazowej, takie jak jama nosowa, gardło, krtań, tchawica i oskrzela. U dorosłego człowieka wynosi ona około 150 ml.
Przestrzeń martwa fizjologiczna składa się z przestrzeni anatomicznej oraz obszarów płuc, które są wentylowane, ale nie perfundowane (czyli nie ma tam przepływu krwi umożliwiającego wymianę gazową). Wzrost przestrzeni martwej fizjologicznej może wystąpić w różnych stanach patologicznych, takich jak zatorowość płucna, wstrząs czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), co prowadzi do zaburzeń wymiany gazowej.
Pomiar przestrzeni martwej ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów wentylowanych mechanicznie. Zwiększona przestrzeń martwa jest niezależnym czynnikiem ryzyka śmiertelności u pacjentów z zespołem ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Monitorowanie stosunku przestrzeni martwej do objętości oddechowej (VD/VT) pomaga w optymalizacji wentylacji mechanicznej i ocenie efektywności leczenia chorób płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultiva 1 mg
Ultiva (remifentanyl) jest silnym opioidem stosowanym wyłącznie dożylne, wymagającym podawania na oddziałach z pełnym monitoringiem funkcji oddechowych i krążeniowych oraz przez personel przeszkolony w zakresie znieczulenia i resuscytacji. Lek podaje się w formie infuzji ciągłej przy użyciu kalibrowanej pompy infuzyjnej, z zastosowaniem specjalnych cewników dożylnego podawania, które muszą być sprawdzone pod kątem drożności i przepłukane po zakończeniu terapii. Preparat należy rekonstytuować zgodnie z zaleceniami producenta, a stężenia roztworu do infuzji ręcznej mieszczą się w zakresie 20-250 µg/ml, z zalecanymi wartościami 50 µg/ml dla dorosłych i 20-25 µg/ml dla dzieci powyżej 1 roku życia. Podawanie leku drogą zewnątrzoponową lub podpajęczynówkową jest bezwzględnie przeciwwskazane.
analgezja, anestetyk, cewnik dożylny, czynność oddechowa, drożność dróg oddechowych, działania niepożądane opioidów, efekt przeciwbólowy, głębokość sedacji, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, kaniula dożylna, okres półtrwania, podawanie dożylne, podawanie podpajęczynówkowe, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, proszek do sporządzania roztworu, przestrzeń martwa, remifentanyl, resuscytacja oddechowa, sedacja, silny opioid, wentylacja wspomagana, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultiva 2 mg
Ultiva (remifentanyl) jest silnym opioidem dostępnym w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, o stężeniu po odtworzeniu 1 mg/ml. Lek dostępny jest w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 5 mg, a jego podawanie wymaga ścisłego nadzoru wykwalifikowanego personelu medycznego na oddziałach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania funkcji oddechowej oraz krążeniowej. Infuzję ciągłą należy prowadzić za pomocą wykalibrowanej pompy infuzyjnej, stosując specjalne cewniki dożylne, z zachowaniem ostrożności, aby uniknąć zatkania lub odłączenia. Po zakończeniu infuzji konieczne jest przepłukanie cewnika. Podawanie leku jest wyłącznie dożylne, z bezwzględnym zakazem podawania zewnątrzoponowego i podpajęczynówkowego.
chlorowodorek remifentanylu, drożność dróg oddechowych, infuzja ciągła, infuzja sterowana ręcznie, kaniula dożylna, lek znieczulający, monitorowanie czynności oddechowej, pompa infuzyjna, procedura kliniczna, produkt leczniczy, proszek do sporządzania roztworu, przestrzeń martwa, remifentanyl, resuscytacja oddechowa i krążeniowa, roztwór do wstrzykiwań, silny opioid, wentylacja wspomagana, właściwość farmakologiczna, wstrzyknięcie i infuzja, wstrzyknięcie podpajęczynówkowe, wstrzyknięcie zewnątrzoponowe, znieczulenie ogólne