Burkholderia mallei
Burkholderia mallei to Gram-ujemna, nieruchoma pałeczka będąca czynnikiem etiologicznym nosacizny (łac. malleus) – choroby zakaźnej dotyczącej przede wszystkim koniowatych (koni, osłów, mułów), ale mogącej przenosić się także na ludzi. Bakteria ta jest blisko spokrewniona z Burkholderia pseudomallei, czynnikiem wywołującym melioidozę.
Zakażenie B. mallei u ludzi występuje rzadko, ale charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, sięgającą nawet 95% w przypadku braku leczenia. Transmisja następuje głównie przez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub ich wydzielinami, poprzez uszkodzoną skórę, błony śluzowe lub drogą wziewną. Objawy kliniczne zależą od drogi zakażenia i obejmują owrzodzenia skóry, zapalenie płuc, posocznicę oraz infekcje wielonarządowe.
Diagnostyka opiera się na hodowli mikrobiologicznej, testach serologicznych oraz metodach molekularnych (PCR). Leczenie nosacizny wymaga długotrwałej antybiotykoterapii, zwykle z zastosowaniem kombinacji kilku antybiotyków, najczęściej wykorzystuje się imipenem, doksycyklinę i trimetoprim-sulfametoksazol. Ze względu na wysoką zakaźność i śmiertelność, B. mallei jest klasyfikowana jako potencjalny czynnik bioterrorystyczny kategorii B.
Współcześnie nosacizna została wyeliminowana w większości krajów rozwiniętych dzięki programom kontroli i eliminacji zakażonych zwierząt, ale nadal występuje endemicznie w niektórych częściach Afryki, Azji i Ameryki Południowej. W krajach wolnych od tej choroby praca z B. mallei wymaga laboratoriów o najwyższym stopniu zabezpieczenia (BSL-3 lub BSL-4).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Meropenem Genoptim 500 mg
Meropenem, należący do grupy karbapenemów (kod ATC: J01DH02), jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, skutecznym wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Jego mechanizm działania polega na bakteriobójczym hamowaniu syntezy ściany komórkowej poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicyliny (PBP). Skuteczność meropenemu koreluje z czasem, w którym stężenie leku w osoczu przekracza minimalne stężenie hamujące (MIC) patogenu (T > MIC), przy czym w modelach nieklinicznych efektywność uzyskuje się przy przekroczeniu MIC przez około 40% czasu między dawkami. Oporność na meropenem może wynikać z mechanizmów takich jak zmniejszona przepuszczalność błony zewnętrznej, zmniejszone powinowactwo do PBP, zwiększona ekspresja pomp wypłukujących oraz produkcja beta-laktamaz hydrolizujących karbapenemy.
antybiotyk beta-laktamowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, Burkholderia mallei, Burkholderia pseudomallei, działanie bakteriobójcze, Enterococcus faecium, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, karbapenem, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwbakteryjny, melioidoza, minimalne stężenie hamujące, mycoplasma pneumoniae, Neisseria meningitidis, nosacizna, oporność krzyżowa, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie opon mózgowych, zmniejszona przepuszczalność, zmniejszone powinowactwo, zwiększona ekspresja