rozkurczenie oskrzeli
Rozkurczenie oskrzeli (bronchodilatacja) to proces zwiększenia średnicy dróg oddechowych, szczególnie oskrzeli, co prowadzi do zmniejszenia oporu przepływu powietrza i poprawy wentylacji płuc. Jest to kluczowy element leczenia chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma oskrzelowa czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP).
Mechanizm rozkurczenia oskrzeli polega głównie na rozluźnieniu mięśni gładkich w ścianie oskrzeli. Fizjologicznie proces ten kontrolowany jest przez układ autonomiczny – stymulacja receptorów β2-adrenergicznych prowadzi do rozkurczu, podczas gdy aktywacja układu przywspółczulnego (cholinergicznego) wywołuje skurcz oskrzeli.
W praktyce klinicznej rozkurczenie oskrzeli uzyskuje się stosując leki bronchodylatacyjne, które dzieli się na trzy główne grupy: β2-mimetyki (np. salbutamol, formoterol), leki przeciwcholinergiczne (np. ipratropium, tiotropium) oraz metyloksantyny (np. teofilina). Leki te mogą być podawane w różnych formach – najczęściej jako inhalacje, co pozwala na bezpośrednie dostarczenie substancji czynnej do dróg oddechowych przy minimalizacji działań ogólnoustrojowych.
Ocena skuteczności rozkurczenia oskrzeli dokonywana jest najczęściej za pomocą badań czynnościowych układu oddechowego, takich jak spirometria, gdzie kluczowym parametrem jest natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa (FEV1). Wzrost FEV1 po podaniu leku bronchodylatacyjnego o co najmniej 12% i 200 ml względem wartości wyjściowej wskazuje na istotną odwracalność obturacji oskrzeli.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Solvetusan 60 mg
Lewodropropizyna, substancja czynna preparatu Solvetusan w dawce 60 mg, jest lekiem przeciwkaszlowym o obwodowym mechanizmie działania, selektywnie hamującym włókna C w oskrzelach i tchawicy. Wykazuje zdolność do hamowania uwalniania neuropeptydów odpowiedzialnych za przewodzenie bodźców czuciowych oraz znoszenia skurczu oskrzeli indukowanego histaminą, serotoniną i bradykininą, bez działania antycholinergicznego. W badaniach na modelach zwierzęcych skuteczność lewodropropizyny w hamowaniu kaszlu wywołanego bodźcami obwodowymi była porównywalna lub wyższa niż dropropizyny i kloperastyny, natomiast w przypadku bodźców centralnych jej aktywność była około 10-krotnie mniejsza niż kodeiny. Lek nie wywołuje depresji ośrodka oddechowego, nie zaburza oczyszczania śluzowo-rzęskowego i nie wykazuje działania uzależniającego ani wpływu na funkcje psychomotoryczne.
badanie EEG, bodźce czuciowe, depresja oddechowa, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwkaszlowe, etiologia kaszlu, funkcje psychomotoryczne, hiperkapnia, histamina, kaszel indukowany, krztusiec, lek przeciwkaszlowy, lewodropropizyna, nerw błędny, neuropeptyd, oczyszczanie śluzowo-rzęskowe, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła niewydolność oddechowa, przewód pokarmowy, receptor opioidowy, rozkurczenie oskrzeli, serotonina, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, włókno C, zakażenie dróg oddechowych, zespół abstynencyjny, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Korzeń pierwiosnka lekarskiego – Wskazania do stosowania
Korzeń pierwiosnka lekarskiego (Primula veris L., radix) jest kluczowym składnikiem preparatu Herbapect, stosowanego w terapii schorzeń górnych dróg oddechowych, zwłaszcza w nieżytach i stanach zapalnych gardła, krtani oraz tchawicy. Nalewka z korzenia pierwiosnka w stężeniu 349 mg/5 ml działa wykrztuśnie i sekretolitycznie, zwiększając objętość wydzieliny oskrzelowej oraz zmniejszając jej lepkość, co ułatwia odkrztuszanie. Działanie to jest synergistycznie wzmacniane przez wyciąg z ziela tymianku (498 mg/5 ml) o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych i rozkurczających oskrzela oraz sulfogwajakol (87 mg/5 ml) o działaniu przeciwkaszlowym i sekretolitycznym. Preparat jest szczególnie wskazany w leczeniu suchego, męczącego kaszlu, typowego dla początkowej fazy infekcji, gdzie saponiny zawarte w pierwiosnku indukują zwiększone wydzielanie śluzu, przekształcając kaszel nieproduktywny w produktywny, co sprzyja efektywnemu oczyszczeniu dróg oddechowych.
działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwkaszlowe, działanie sekretolityczne, działanie wykrztuśne, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel produktywny, korzeń pierwiosnka lekarskiego, mukowiscydoza, nieżyt górnych dróg oddechowych, odkrztuszanie wydzieliny, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozkurczenie oskrzeli, suchy kaszel, sulfogwajakol, transport rzęskowy, wydzielina oskrzelowa, zapalenie gardła, zapalenie krtani, zapalenie tchawicy, ziele tymianku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ASARIS pMDI (50 mcg + 25 mcg)/ dawkę inh.
ASARIS pMDI to lek z grupy adrenergicznych β2-agonistów długo działających (LABA) w połączeniu z wziewnym kortykosteroidem (ICS), zawierający salmeterol (agonista β2 o działaniu do 12 godzin) oraz flutykazonu propionian (silny przeciwzapalny kortykosteroid). Salmeterol dzięki unikalnej strukturze molekularnej zapewnia długotrwały efekt rozkurczający oskrzela, natomiast flutykazon zmniejsza stan zapalny dróg oddechowych, co przekłada się na redukcję objawów astmy i częstości zaostrzeń. Wziewna droga podania flutykazonu ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla kortykosteroidów ogólnoustrojowych.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, astma oskrzelowa, badanie GOAL, działanie przeciwzapalne dróg oddechowych, funkcja płuc, grupa farmakoterapeutyczna, kontrola astmy, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kortykosteroid wziewny, krótko działający β2-agonista, mechanizm działania leku, monoterapia kortykosteroidem, przewlekła astma oskrzelowa, rozkurczenie oskrzeli, salmeterol i flutykazonu propionian, terapia skojarzona, zaostrzenie astmy