wchłanianie salicylanów

Wchłanianie salicylanów (w tym kwasu acetylosalicylowego, czyli aspiryny) zachodzi głównie w żołądku i jelicie cienkim, gdzie słabe kwasy podlegają absorpcji zgodnie z gradientem pH. W środowisku kwaśnym żołądka salicylany występują głównie w formie niezjonizowanej, co ułatwia ich przenikanie przez błony komórkowe na zasadzie dyfuzji biernej.

Szybkość wchłaniania salicylanów zależy od wielu czynników, takich jak postać farmaceutyczna leku, pH treści przewodu pokarmowego oraz obecność pokarmu. Postaci dojelitowe opóźniają absorpcję, podczas gdy preparaty rozpuszczalne lub buforowane przyspieszają ten proces. Warto zauważyć, że pH jelita cienkiego (bardziej zasadowe) sprzyja jonizacji salicylanów, co teoretycznie powinno ograniczać ich wchłanianie, jednak duża powierzchnia absorpcyjna jelita cienkiego kompensuje ten efekt.

Po wchłonięciu salicylany wiążą się w znacznym stopniu z białkami osocza (głównie albuminami), co wpływa na ich dystrybucję i farmakokinetykę. Przy wyższych dawkach może dochodzić do wysycenia miejsc wiązania z białkami, co zwiększa frakcję wolnego leku i potencjalnie nasila jego działanie farmakologiczne oraz toksyczność. Metabolizm salicylanów zachodzi głównie w wątrobie, gdzie podlegają one sprzęganiu z kwasem glukuronowym i glicyną.