miopatia immunologiczna
Miopatia immunologiczna to grupa chorób mięśni szkieletowych o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni. Do tej grupy schorzeń zalicza się przede wszystkim zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, miopatię z ciałami wtrętowymi oraz miopatie związane z obecnością przeciwciał przeciwko syntetazom aminoacylo-tRNA.
Patogeneza tych chorób opiera się na nieprawidłowej odpowiedzi układu immunologicznego skierowanej przeciwko własnym tkankom mięśniowym. W procesie tym uczestniczą zarówno mechanizmy odpowiedzi komórkowej, jak i humoralnej. W obrazie histopatologicznym obserwuje się naciek zapalny z limfocytów T i B, makrofagów oraz komórek dendrytycznych, a także martwicę włókien mięśniowych.
Diagnostyka miopatii immunologicznych obejmuje badania laboratoryjne (oznaczenie enzymów mięśniowych, przeciwciał specyficznych dla miopatii), badania elektrofizjologiczne (EMG), obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego oraz biopsję mięśnia. Leczenie opiera się głównie na immunosupresji, z zastosowaniem glikokortykosteroidów jako terapii pierwszego rzutu, a w przypadkach opornych – leków immunomodulujących, takich jak metotreksat, azatiopryna, mykofenolan mofetylu czy cyklosporyna A.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rosuvastatin Krka
Produkt leczniczy Rosuvastatin Krka, będący inhibitorem reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawkach 30 mg i 40 mg, gdzie obserwowano zwiększoną częstość poważnych zaburzeń czynności nerek oraz działania niepożądane mięśniowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rzadko rabdomioliza. Zaleca się monitorowanie czynności nerek oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), zwłaszcza gdy jej poziom przekracza 5 x górną granicę normy (GGN). Leczenie należy przerwać przy znacznym wzroście CK (>5 x GGN) lub nasilonych objawach mięśniowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z innymi lekami, w tym fibratami, kwasem fusydowym, inhibitorami proteazy, makrolidami i innymi, które mogą zwiększać ryzyko miopatii. U pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz osób powyżej 70. roku życia konieczne jest dostosowanie dawkowania ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.
aminotransferaza, antybiotyki makrolidowe, cyklosporyna, gemfibrozyl, hiperglikemia, inhibitor proteazy, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, leki przeciwgrzybicze azolowe, miastenia, miopatia, miopatia immunologiczna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pochodne kwasu fibrynowego, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona