osteochondroma
Osteochondroma to łagodny nowotwór kości, który należy do grupy zmian rozwojowych kości. Jest to najczęstszy nowotwór kostny, stanowiący około 35-40% wszystkich łagodnych guzów kości. Charakteryzuje się obecnością wyrośla kostnego pokrytego chrząstką (czapeczką chrzęstną), które wyrasta z powierzchni kości.
Histologicznie osteochondroma składa się z kości beleczkowej pokrytej warstwą chrząstki szklistej. Zmiana ta najczęściej rozwija się w okolicach nasad kości długich, szczególnie w pobliżu stawu kolanowego (dystalny koniec kości udowej, proksymalny koniec kości piszczelowej), w proksymalnej części kości ramiennej oraz w okolicy stawu biodrowego.
Osteochondroma może występować jako zmiana pojedyncza (przypadek sporadyczny) lub mnoga, w ramach zespołu mnogich wyrośli chrzęstno-kostnych (multiple hereditary exostoses, MHE), który jest chorobą dziedziczoną autosomalnie dominująco. Zazwyczaj rozpoznawany jest u dzieci i młodzieży, częściej u płci męskiej.
Większość osteochondroma przebiega bezobjawowo i jest wykrywana przypadkowo. Objawy kliniczne mogą się pojawić, gdy guz uciska na okoliczne struktury, takie jak naczynia, nerwy czy ścięgna, powodując ból, zaburzenia czucia, ograniczenie ruchomości stawu lub widoczną deformację. Rzadko dochodzi do złamania wyrośla.
Transformacja złośliwa osteochondroma w chrzęstniakomięsaka (chondrosarcoma) jest rzadka (poniżej 1% w przypadkach sporadycznych i do 5-10% w MHE) i zazwyczaj objawia się nagłym wzrostem guza lub pojawieniem się bólu. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG, TK, MRI), a leczenie chirurgiczne jest wskazane w przypadku objawów klinicznych, podejrzenia złośliwości lub ze względów kosmetycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Etiologia i przyczyny
Chondrosarcoma stanowi drugi co do częstości pierwotny złośliwy nowotwór kości u dorosłych, rozwijający się głównie w tkance chrzęstnej. Patogeneza tego guza wiąże się z mutacjami genów IDH1 i IDH2, obecnymi w 50-70% przypadków, które prowadzą do produkcji 2-hydroksyglutaranu zaburzającego procesy epigenetyczne i proliferację komórek chrzęstnych. Dodatkowo, amplifikacja protoonkogenu c-myc oraz czynników transkrypcyjnych AP-1 (fos/jun) sprzyja niekontrolowanemu wzrostowi i hamowaniu apoptozy. Charakterystyczne są również aberracje chromosomalne w rejonach 9p21, 10, 13q14 i 17p13, dotyczące genów supresorowych. Chondrosarcoma może powstawać de novo lub wtórnie na podłożu łagodnych guzów chrzęstnych, takich jak enchondroma i osteochondroma, z ryzykiem transformacji złośliwej odpowiednio do 1% i 5-10% w przypadku mnogich zmian.
2-hydroksyglutaran, apoptoza, chondrosarcoma, choroba Olliera, choroba Pageta, czynnik transkrypcyjny, enchondroma, enchondromatoza, gen supresorowy nowotworu, mutacja DNA, naczyniak, nieprawidłowość chromosomalna, niestabilność genetyczna, nowotwór kości, odróżnicowany chondrosarcoma, osteochondroma, predyspozycja genetyczna, promieniowanie jonizujące, radioterapia, terapia celowana, tkanka chrzęstna, transformacja złośliwa, wyrośla chrzęstno-kostne, zespół Li-Fraumeni, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Patofizjologia i mechanizm
Wrastający paznokieć (onychocryptosis) to schorzenie dotykające około 20% pacjentów podiatrycznych, charakteryzujące się penetracją brzegu płytki paznokciowej w boczny wał paznokciowy, co wywołuje reakcję zapalną, ból oraz często wtórne zakażenie. Patogeneza opiera się na mechanizmie reakcji na ciało obce, gdzie ostry fragment paznokcia (spikula) lub nieprawidłowy kształt płytki (np. paznokcie typu pincer) uszkadzają otaczającą tkankę miękką, prowadząc do powstania ziarniny i przewlekłego stanu zapalnego. Czynniki etiologiczne są wieloczynnikowe i obejmują zarówno przyczyny zewnętrzne (nieprawidłowe przycinanie paznokci, ciasne obuwie, urazy mechaniczne, infekcje grzybicze), jak i wewnętrzne (predyspozycje genetyczne, deformacje paznokci, zaburzenia anatomiczne, choroby współistniejące takie jak cukrzyca, niewydolność serca, otyłość). Proces zapalny może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zanokcicy, ropnia, cellulitis, owrzodzeń, osteomyelitis oraz infekcji ogólnoustrojowych, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami krążenia i immunosupresją.
Candida, cellulitis, dermatofity, kaskada zapalna, mediator zapalny, neuropatia obwodowa, niewydolność żylna, obrzęk obwodowy, onychocryptosis, osteochondroma, owrzodzenie stopy, palec młotkowaty, paluch koślawy, paronychia, penetracja skóry, Pseudomonas, reakcja na ciało obce, reakcja zapalna, retronychia, ropień, Staphylococcus, tkanka ziarninowa, Trichophyton, unguis incarnatus, wrastający paznokieć, wyrośl kostna, zakażenie, zanokcica, zapalenie kości, zapalenie tkanki łącznej, ziarnina